Απεραντο γαλαζιο

Thursday, April 12, 2007

Exorcism

Σε 1,5 μήνα από τώρα,θα παρευρεθώ σε μία κοινωνική εκδήλωση σε μιαν άλλη πόλη,μακριά από δω που ζω.Μια πόλη που πολύ καλά την ήξερα κάποτε.
Τι τύπου εκδήλωση,δεν έχει σημασία.

Ε,και;Μεγάλη δουλειά,θα έλεγε κάποιος.

Μη βιάζεστε,κύριε κάποιε.Για να λέω εγώ,είναι μεγάλη.Διότι εκεί θα συναντήσω μετά από...(μισό να μετρήσω...)...ναι,περίπου 4 χρόνια,ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΕΞ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ.Και ουχί μόνο του,αλλά συν γυναιξί και τέκνω.

Το ένα κακό είναι ότι όταν χωρίσαμε,συνέχιζε να είναι το καλύτερο σεξ της ζωής μου.
Το δεύτερο κακό είναι ότι αν και ακολούθησαν διάφορα σεξ από μέτρια έως πολύ καλά,συνεχίζει μέχρι και σήμερα να κρατά τα σκήπτρα του καλύτερου.Πουτάνα χημεία...
Το τρίτο και χειρότερο είναι ότι δεν ήταν σκέτο σεξ.Μ'αγαπούσε.Κιεγώ,όσο μπορούσα-δεν ήξερα να αγαπάω βλέπεις.
Ούτε και τώρα ξέρω-μέχρι να μη βασανίζω έμαθα

2 χρόνια πηγαινοερχόμασταν-τρώγαμε χιλιόμετρα σα νά'ταν ποπκορν,κάθε Σαββατοκύριακο,μια ο ένας μια ο άλλος.Τα χέρια μας με το που συναντιόμασταν κλείδωναν μαζί και ξαναχώριζαν στην πόρτα του λεωφορείου.2 χρόνια.
-τα χέρια πάντα κλειδωμένα-σα παιδιά χαμένα στο δάσος που έχουν μοναχά το ένα το άλλο στον κόσμο
Εγώ πίστευα ότι θα μπορούσα να συνεχίσω έτσι εσαεί-και τα μυαλά στα κάγκελα.Εκείνος από νωρίς μου είπε ότι τα ήθελε όλα.Ή τίποτα.

Θα παντρευόμασταν λέει.Όλοι το περίμεναν.Πρώτος και καλύτερος αυτός,και μετά οι γονείς του,οι φίλοι του,ο παπάς της ενορίας,όλοι.Τα χέρια συνέχεια κλειδωμένα-τι άλλο να περιμένει κανείς από το αυτονόητο;
Όλοι
Εκτός από μένα.
Γιατί εγώ κάπου βαθιά μέσα μου το ήξερα απ'την αρχή ότι αυτό δε θα γινόταν ποτέ(το γιατί ας μην το ψάξουμε παρακαλώ).Δυστυχώς δε φρόντισα να ενημερώσω κανέναν-μέχρι που ο άμεσα ενδιαφερόμενος το ψυλλιάστηκε από μόνος του...

Δεν υπήρχε ενδιάμεση λύση μου είπε-ήταν ή κουλούρα(his way)ή καθένας στον πάγκο του(the highway).Έξι μήνες προσπαθούσαμε να χωρίσουμε.Την τελευταία φορά που τον είδα,έκλαιγε.Κατάλαβα ότι δεν είχα άλλη ευκαιρία.Πάτησα και ξαναπάτησα το πόδι θυμωμένα κάτω,έκλαψα,είπα ψευτιές("θα το σκεφτώ,λίγο καιρό ακόμα δώσε μου").Με είχε καταλάβει.Δε μασούσε πλέον.
I took the highway.

Ήμουν σα χαμένη.Χέρι χωρίς κλειδωνιά.
Μετά για να μην πονάω,πήρα τη σβήστρα κιέσβησα την περιοχή του από το χάρτη.

Ένα μικρό σημείο με στυλό ήταν το πρόβλημα:η φίλη μου απ'τα φοιτητικά χρόνια που έγινε και αφορμή να γνωριστούμε(ήταν κολλητός του μέλλοντα συζύγου της και στη συνέχεια κουμπάρος της).
"Μα τι έγινε,χάθηκες"μου παραπονιόταν,και δώστου καλέσματα να πάω να τη δω.Και δώστου προσκλητήρια για τα βαφτίσια της πρωτότοκής της(μαντέψτε ποιός τη βάφτισε)και δώστου γκρίνια από τον άντρα της ότι τους γράφω.
Ναι,έτσι ήταν,χάθηκα,απομακρύνθηκα,τους έγραφα,έτσι ήταν.
Είχα τους λόγους μου-δεν ήθελα επαφή με τίποτα που θα μου θύμιζε εκείνον,κρατούσα σφιχτά τη σβήστρα στο χέρι

Δεν το έβαλε κάτω.Ήρθε να με δει.Και ξανάρθε.Οι προσκλήσεις να πάω εγώ συνεχιζόταν και οι απαντήσεις μου ήταν πάντα μασημένες.
Τόσα χρόνια.
Μέχρι την τελευταία της πρόταση για την κοινωνική εκδήλωση που έλεγα πιο πάνω.Όπου δεν είπα το συνηθισμένο αόριστο"θα δούμε".Αυτή τη φορά άκουσα-λίγο ξαφνιασμένη,είναι η αλήθεια-το στόμα μου να λέει"θα έρθω".
Και από τότε δεν μπορώ να ησυχάσω.

Τώρα ο κάποιος,ο οποίος φαίνεται και πολύ σπασαρχίδης,θα μου πει:κι από τώρα μωρή το σκέφτεσαι;κάτσε να έρθει εκείνη η ώρα και το συζητάμε!
Αγαπητέ μου κάποιε,καθόλου μα καθόλου δε με ξέρεις.Άρνηση is my middle name.Το πιθανότερο είναι να μπλοκάρω το επικείμενο γεγονός σα να μην πρόκειται να συμβεί,να έρθει η παραμονή της αναχώρησής μου για τον τόπο του εγκλήματος και να φρικάρω.
Κιακόμα χειρότερα,να φρικάρω τόσο που να βρω μια δικαιολογία του κώλου τελευταία στιγμή και να το αποφύγω.
Δε θέλω να το αποφύγω επιτέλους!Αυτό είναι το εύκολο,το ξέρω καλά,μια ζωή το κάνω.Πόσα παρελθόντα έθαψα ζωντανά χωρίς να τα κλάψω όπως τους πρέπει,κουκουλώνοντάς τα τσάτρα πάτρα με μια στοίβα χώμα κιαυτά είναι εκεί με σάρκα και οστά,ζόμπι σαρκοφάγα που τρέμω στην ιδέα του ανταμώματός τους και τρέχω μακριά τους σαν κυνηγημένη.Όχι πάλι.Όχι ξανά.Θέλω να το ζήσω.Θέλω να το νιώσω ότι και να είναι,να το περάσω όπως τόσοι άνθρωποι τα περνάνε και στέκονται ολόρθοι μετά,να δω ότι δε θα με σκοτώσει,όλόρθη θα στέκομαι κιεγώ μετά,όλα στο μυαλό μου είναι,όλα
Το πήρα απόφαση.Είπα ότι θα πάω και θα πάω.
Είναι αναγκαίο λοιπόν να αρχίσω να προετοιμάζομαι από τώρα.Να το σκέφτομαι,κάθε μέρα.Να πάω όσο έτοιμη γίνεται.

Ήδη έχω φανταστεί τη σκηνή.Η κάμερα εστιάζει στα πολύχρωμα ψηλοτάκουνα Χίλφιγκερ πέδιλά μου(ευκαιρία να τα φορέσω)...σιγά σιγά ανεβαίνει προς τα πάνω και...στοοοοοπ!Θα με πιάσει γυμνή με το βρακί αν συνεχίσει,διότι δεν έχω ακόμα βρει τι να φορέσω.
Πάντως θα 'εχω φροντίσει να είμαι κούκλα.

Τον βλέπω από μακριά.Συγκινούμαι,αλλά προσπαθώ να μην το δείξω.Προχωράω προς το μέρος του μ'εκείνο το χαμόγελο που έχεις όταν αντικρύζεις κάποιον που ήταν κάποτε δικός σου και δε θα πάψει ποτέ να είναι- επειδή το παρελθόν δε σβήνεται τελικά όπως το μολύβι..Αυτός στην αρχή είναι λίγο έκπληκτος-μετά το βλέμμα του παίρνει εκείνο το τόσο γνώριμο γλυκό και πονεμένο ύφος με τις μικρές ρυτίδες στα πλαϊνά των ματιών,που το έψαχνα κάθε φορά από τα παράθυρα του ΚΤΕΛ όταν τον άφηνα...Τον αγκαλιάζω και τον φιλάω.Θα ήθελα να τον κρατήσω για λίγο εκεί,όμως κάτι μου καίει τον κρόταφο-ένα δολοφονικό βλέμμα.
Γκχ γκχ,από δω η Αουρέλια,η γυναίκα μου-χάρηκα,χάρηκα
Δε χάρηκα,καθόλου δε χάρηκα-αυτή είναι;θα μπορούσε και καλύτερα..
Δε χάρηκε,καθόλου δε χάρηκε.Ξέρει.Ξέρει ότι προοριζόμουν για να βρίσκομαι στη θέση της,κιεκεί θα ήμουν αν το είχα θελήσει.Αυτό που όλοι περίμεναν.Και το ξέρω ότι ξέρει,μου τα είχαν πει τότε-κι ότι είναι ζηλιάρα και του κάνει τη ζωή πατίνι.
Κρίμα,δεν ήθελα να κακοπέσει το αγόρι μου.

Παγωμένα χαμόγελα,τα μάτια μου χαμηλώνουν σε ένα μικρό πλάσμα που κρύβεται πίσω από το μπατζάκι του-απ!ποιά είσαι εσύ μωρέ;ε;
Σκύβω κάτω,κοιτάω τη μικρούλα.
(Αγνοώ το φύλο του παιδιού του,αλλά δεν μπορώ να το φανταστώ αγοράκι)
"Μπορώ;"ρωτάω τη μαμά της-"φυσικά"απαντάει με αφύσικο ύφος.
Την παίρνω αγκαλιά.Έχει τα μάτια του.Πόσες φορές μου είχε πει ότι ήθελε να κάνουμε κοριτσάκι που νά'χει το χρώμα των ματιών μας.
Το πήρε το χρώμα μας τελικά,και χωρίς τη βοήθειά μου.
Της λέω γλυκόλογα που λένε στα μωρά,αυτή με κοιτάει ανέκφραστη για μια στιγμή,κιαμέσως μετά αρχίζει να σκούζει.Την αφήνω κάτω και τρέχει στη μάνα της,οσμίστηκε φαίνεται ότι δεν είμαι φίλη.
Παίρνω το βλέμμα από το χώμα και το ξανακουμπάω πάνω του-άσπρισε,είχε από τότε αρχίσει να γκριζάρει...κουρασμένος μοιάζει(τι σου κάνει η σκρόφα;δε σ'αγαπάει;πάλι κάποια που σου φέρεται άθλια βρήκες αγάπη μου;δε χόρτασες βασανιστήρια από μένα;).Μη μου χαμογελάς μ'αυτό το χαμόγελο,άσε με να δακρύζω μόνο από μέσα,απ'έξω θα χαλάσει το τέλειο μακιγιάζ
Θέλω να τον ρωτήσω χίλια πράγματα και συγχρόνως θέλω να τον σφίξω στην αγκαλιά μου και να μη λέμε τίποτα,αλλά το βλέμμα που με καίει είναι εκεί και δε θα φύγει αν δεν τον πάρει μαζί.
Εδώ ο σκηνοθέτης αμφιταλαντεύεται:
Η μια εκδοχή-μένουμε λίγο μόνοι(αυτή κυνηγάει το μωρό ή την κατάπιε η γη-δε με νοιάζει)και κοιταζόμαστε χωρίς να μιλάμε,κάνω να του χαϊδέψω το μάγουλο αλλά συγκρατούμαι,όλοι είναι γύρω και μας βλέπουν με την άκρη του ματιού("αυτή καλέ δεν είναι η...""ναι,ναι,σστ,αυτή είναι...ξανάρθε τελικά,είδες;""να παντρεύτηκε λες;πάντως μόνη της είναι εδώ""τι τό'θελε και ήρθε;το είχε πικράνει το αγόρι μας,έρπη ζωστήρα έιχε βγάλει από τη στεναχώρια του τό'ξερες;")
κι εμείς κοιτιόμαστε και ξέρουμε ότι αυτό το βράδυ θα δούμε ταινία από το παρελθόν-ο καθένας στο ταβάνι του...
η άλλη εκδοχή είναι πολύ πιο σύντομη
το βλέμμα που με καίει έρχεται και τον παίρνει γιατί το παιδί γκρινιάζει και πρέπει να το πάνε σπίτι-χαιρετιόμαστε βιαστικά,φεύγουν νωρίς.
Μένω εκεί,πανέμορφη σκαρφαλωμένη στα Χίλφιγκερ,ολόρθη,χαμογελάω αλλά θέλω να φύγω και δεν έχω που να πάω,πρέπει να αντέξω μέχρι αύριο που θα την κάνω για το Rockwave,Γιώργο έλα σώσε με,στήσε από σήμερα τη σκηνή του Σοβιετικού στρατού για 6 άτομα που επιμένεις να κουβαλήσεις μαζί σου και
φέρε μια μπύρα
κιας μη μ'αρέσει

θα πίνω για τρεις μέρες
(Γιώργο κουράγιο)



Επιφοίτηση 19/4:
Μόλις ανακάλυψα μετά από ένα πρόχειρο υπολογισμό,ότι ανάμεσα στο περί ου ο λόγος event (που είναι στα τέλη Ιουνίου)και στο σήμερα,παρεμβάλλεται...χμ....ο Μάιος!Οπότε,έχουμε 2,5 μήνες μέχρι τότε κιόχι ενάμιση που έγραψα!Άλλο και τούτο-ρε λες να βιάζομαι να έρθει η αποφράς ημέρα περισσότερο απ'όσο νόμιζα;......

18 Comments:

  • Τι να σου πω, δύσκολη φάση. Εγώ στη θέση σου μάλλον δε θα πήγαινα. (Έχω μια υπόψη μου που άμα τη δω παντρεμένη με παιδί.. Ή μάλλον, ΔΕ θέλω να τη δώ παντρεμένη με παιδί..)

    By Blogger Estarian, at 11:24 AM  

  • Κατ'αρχήν,με γειά τα πόδια!;)
    Κατά δεύτερον:μη ρε συ πουλάκι μου estarian δε θέλω σκεπτικισμούς θα επηρεαστώ αρνητικά λέμε-θέλω συνθήματα"απάνω τους"και"πήρες τη σωστή απόφαση"!
    Δε θα μας πάρει από κάτω,ε;Ε;
    Αυτή θα πρέπει να στεναχωριέται μη σε δει παντρεμένο με παιδί!(τα λέω για να τ'ακούω κιεγώ και να παίρνω θάρρος:)

    By Blogger Aurelia Aurita, at 6:12 PM  

  • Εσύ θες συνθήματα αλλά εγώ θα σου πω την άποψη μου.Μέσα σε λίγες λέξεις λέει τα εξής : Μη μπερδεύεις το παρελθόν με το παρόν & το μέλλον.Πήγαινε για να πολεμήσεις το πρόβλημα σου.Μη πας για να πάρεις πίσω αυτό που είχες.& δε κατάλαβα γιατί να σε πάρει από κάτω!Τόσοι άντρες κυκλοφορούν!

    By Blogger afterhours, at 11:59 AM  

  • Τα πόδια έτσι είναι το όνειρο για τους επόμενους μήνες... :)
    Όσο για τα παιδιά και τους γάμους, μακριά απο μένα και όπου να ναι. Απλά έ τι να κάνουμε, έχω και εγώ ένα απωθημένο ο άνθρωπος..
    Εγώ δε μπορώ να σου πω οτι πήρες τη σωστή απόφαση πάντως. Διαφωνώ επί της αρχής. Τσάμπα ψυχολογικό κόστος , χωρίς κανένα κέρδος. Δε μου ακούγεται συμφέρουσα ανταλλαγή..

    By Blogger Estarian, at 12:55 PM  

  • Αλλά και ο απο πάνω καλά τα λέει. Τόσοι άντρες κυκλοφορούν. Άρπα καναν άλλο!

    By Blogger Estarian, at 12:55 PM  

  • Όπα παιδιά,δε διαβάσατε καλά το ποστ και θα σας βάλω τιμωρία-τον estarian να γράψει 100 φορές το yassou Maria και τον after 100 φορές να το ακούσει!:))

    (ή μπας και εγώ δεν τα έγραψα κατανοητά;χμ)

    after@
    Σε ΚΑΜΜΙΑ περίπτωση δεν θέλω να πάω για να πάρω πίσω αυτό που είχα,πού φαίνεται να υπονοώ κάτι τέτοιο βρε παιδί μου;Τα συναισθήματα που πιστεύω ότι θα μου ξυπνήσει η συνάντηση έχουν να κάνουν με το παρελθόν και όχι με την προσμονή μέλλοντος.Η ιδέα είναι όντως να πολεμήσω τα φαντάσματα-ή μάλλον,τον ΦΟΒΟ των φαντασμάτων...
    Εκτιμώ την ειλικρινή σου άποψη,-θενκςςς:)
    estarian@
    Ok,I hear ya,έτσι μου λένε και μερικοί φίλοι,ότι μαλακία θα κάνω και τζάμπα θα βασανιστώ...Έχω την εντύπωση ότι το χρειάζομαι για να επιβεβαιώσω κάποια πράγματα,νόμιζα ότι τα είπα στο ποστ αλλά κανείς δεν τα έπιασε γμτ:(...Είναι αυτά με τα πλάγια γράμματα!

    Αυτό που λέτε για το"τόσοι άντρες κυκλοφορούν"ομολογώ δεν το κατάλαβα.Μετά από εκείνη τη σχέση ακολούθησαν άλλες-μία μάλιστα πολύ σημαντική..Άσχετα αν είμαι αυτή τη στιγμή με κάποιον ή όχι,το ότι θα στεναχωρηθώ και θα συγκινηθώ που θα δω εκείνον είναι κάτι που θα ισχύσει ούτως ή άλλως..Τώρα αν με πάρει από κάτω...ναι,αλλά όχι για πολύ πιστεύω.
    Τέλος πάντων,μέχρι τη στιγμή που θα μπαίνω στο αεροπλάνο,όλα παίζονται...(αν μπω...:/)

    By Blogger Aurelia Aurita, at 11:34 PM  

  • Μην ξεχνάς ότι "το καλύτερο σεξ της ζωής" σου, ξεπερνιέται πολύ δύσκολα, αν ξεπερνιέται καν.. :) πρόσεχε μην τον δεις και αρχίζεις τις χαζομάρες :P (προσεχε τι θα πείς οταν τον δεις, μην έχουμε ξεμαλλιάσματα :P)

    By Blogger Estarian, at 3:00 PM  

  • estarian@
    Με το στεφάνι του δίπλα;απαπαπα,τα θέλω τα ματάκια μου-και τα μαλλάκια μου(και είμαι και καλό κορίτσι,με παντρεμένους δεν κάνω χαζομάρες...)Πρέπει να πω και κάτι,ε;Αυτό δεν το έχω σκεφτεί!Τίποτα τυπικούρες αμήχανες φαντάζομαι θα ξεστομίσω

    (ελπίζω ότι θα ξεπεραστεί...με το να γίνει το 2ο καλύτερο!Έχω πίστη στο μέλλον,δεν μπορείς να πεις:)

    By Blogger Aurelia Aurita, at 10:30 PM  

  • Καλά κάνεις που πας.
    Καιρός είναι νομίζω.
    Θα διαλυθούν τα "φαντάσματα".
    ;)

    By Blogger Luccia, at 1:18 PM  

  • Να και κάποιος που το βρήκε καλή ιδέα!:)Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι μεγάλη μαλακία σκέφτηκα να κάνω(ακόμα δεν έχω τελειώσει το γκάλοπ στους φίλους μου βέβαια..προς το παρόν είναι 50-50)Έτσι πιστεύω Λουτσία μου-η νεκροψία θα δείξει βέβαια...

    By Blogger Aurelia Aurita, at 10:24 PM  

  • Εγώ δε θα σου πω αν κάνεις καλά ή κακά. Ό,τι και να κάνεις, τα πράγματα έχουν πάρει το δρόμο τους. Το μόνο που θα πω είναι πως είναι κρίμα τέτοια αγάπη να μην την κρατήσεις. Κόσμος και κοσμάκης κάνει κρα να ζήσει κάτι τέτοιο κι εσύ το έστειλες. Θα μου πεις, έτσι αισθανόμουν, έτσι έπραξα. ΟΚ. Δε νομίζω να τρέξει τίποτα αν πας. Καλά να περάσεις και μη σκέφτεσαι τίποτα!

    By Blogger kwlogria, at 5:49 PM  

  • Ευχαριστώ καλή μου κωλόγρια:)
    Έχεις δίκιο ότι τέτοια αγάπη δεν την αφήνεις-στη δική μου όμως περίπτωση συνέτρεχαν καταστάσεις που απαιτούσαν ωριμότητα και διάφορες άλλες αρετές που δεν διέθετα τότε(δυστυχώς,και για τώρα,παίζεται).Έγινε το καλύτερο και για τους δυό μας,στάνταρ θα τον έκανα δυστυχισμένο αν έμενα-κιεμένα μαζί
    Πάντως νιώθω ευγνώμων και μόνο που το έζησα...

    By Blogger Aurelia Aurita, at 9:33 AM  

  • α το είδα το έργο προ εξαμήνου και τελικά δεν είναι τόσο φοβερό. είναι ΠΟΛΥ αμήχανο, αλλά όχι και τόσο φοβερό. στην αρχή τα παίζεις κι εσύ και το άλλο άτομο. μετά χαλαρώνεις, λες καμιά μαλακία, ρωτάς για κανέναν κοινό φίλο κλπ.
    πάντως θα σου πω ΕΝΑ εκ πείρας και θα μου πεις μετά αν είχα δίκιο.
    οταν τον δεις θα σου φύγει το άγχος. και θα ξαναπάς και πολλές φορές στην περιοχή (κι εγώ την έκανα την μαλακία να αποφεύγω) και δεν θα σε νοιάζει
    κις κις

    By Blogger YO!Reeka's, at 2:51 PM  

  • Ωπ,ομοιοπαθής Γιορικάκο;Λαφριά την έβγαλες εσύ,λες να είναι έτσι και για μένα;Μακάρι,μακάρι,απ'το στόμα σου και στ'αυτί σου ;))))...
    Φαντάζομαι κιεγώ ότι η πρώτη φορά είναι η πιο δύσκολη λόγω του άγχους-και μετά που βλέπεις ότι δε συνέβη τίποτα τρομερό,χαλαρώνεις(εκτός αν συμβεί όντως κάτι τρομερό :Ι )
    Θα τα λέμε(και θα κλαίμε;hope not!)σε ολίγες εβδομάδες...
    φιλιά:)

    By Blogger Aurelia Aurita, at 1:23 AM  

  • Κοίτα, αν έχεις γκόμενο ΚΑΙ η γυναίκα του πρώην είναι ψιλο-πατσαβούρα, θα κλονιστείς ελάχιστα και κατόπιν θα το σκέφτεσαι και θα γελάς.
    Σε κάθε άλλη περίπτωση, ο εγωισμός σου θα σε βασανίσει.
    Όπως και νάχει, σκίσου στο γυμναστήριο για να είσαι θεά.
    Το ξέρω, είμαι ρηχή και ποταπή. Όπως ακριβώς με πρωτο-γνώρισες.
    Φιλιά

    By Blogger Ada, at 11:37 PM  

  • Ενώ εγώ πάλι,όπως θα ξέρεις,είμαι άνθρωπος του βάθους:Ρ(μόνο όμως όσο φαίνεται ο γαλάζιος πάτος.Μέχρι το ΜΑΥΡΟ.Από κει και πέρα,φοβάμαι)
    Και ως βαθιά είμαι και ανώτερη και...
    χμ
    .................
    κουράστηκα και κρύωσα,λέω να βγω λίγο προς τα έξω,να σου κάνω παρέα

    Τι λέγαμε λοιπόν εδώ στα ρηχά;Α,ναι...Μα ΦΥΣΙΚΑ θα είναι πατσαβούρα;)

    [και πού'σαι,άμα βαρεθείς να κάθεσαι στον ήλιο,ξαναβούτα-μην πας πέρα στα φύκια πάλι όμως!εδώ κοντά...να σε βλέπω..;]
    φιλιάααααα γλυκιά μου:)

    By Blogger Aurelia Aurita, at 2:23 AM  

  • άι νιου γιου γέαρ γκόινγκ του ντιγκ δις! λαβ φρομ δε νοτ σο μπράιτ σάιντ οφ φάουντ μπλόγκινγκ! και καλό μήνα γι΄αύριο

    By Anonymous Άντα Φτυς, at 2:49 PM  

  • Να είσαι καλά,μπέιμπι φάουντ..keep walking το μακρύ δρόμο από το σκούρο στις αποχρώσεις,και να θυμάσαι:finders keepers(ελεύθερη μετάφραση-ότι βρίσκουμε,να το κρατάμε!)
    φιλιά και καλή άντα-μωση;)

    By Blogger Aurelia Aurita, at 11:03 PM  

Post a Comment

<< Home


 
eXTReMe Tracker