Disconnect

Δεν έχω ιντερνετ.Με το που γύρισα από Αθήνα,ανακάλυψα πως ο λογαριασμός-προσφορά που χρησιμοποιούσα τα τελευταία τρία χρόνια,είχε διακοπεί.Έτσι ξαφνικά.Χωρίς ένα γράμμα,ένα τηλέφωνο,ένα sms,ένα μέιλ.Φαίνεται πως το σύμπαν ξεσκίστηκε στη συνομωσία για να παν όλα καλά στο ταξίδι μου(να αναφέρω ενδεικτικά πως η μέρα που διάλεξα να πάω στο τερα βάιμπ ήταν η μόνη που διασώθηκε από τους κατακλυσμούς),τόσο που αποφάσισε πως ξεχρέωσε για την υπόλοιπη χρονιά και με παράτησε στην ατυχία μου.

Μέχρι σήμερα αποφεύγω να επικοινωνήσω μαζί τους να μάθω τι έγινε,πολύ απλά για να μην τα πάρω στο κρανίο.Διότι θα τα πάρω,δεν τίθεται θέμα.Οπότε κάνω την κινέζα και συνεχίζω τη ζωή μου σα να μην είχα ποτέ δίκτυο.Ξυπνάω,πάω στη δουλειά,βαριέμαι,γυρίζω,μαγειρεύω αποτυχημένα γεύματα,πλένω ρούχα,πάω σε θέατρα,περπατάω,βαριέμαι,διαβάζω εφημερίδες,δε διαβάζω τα μπλογκς που διάβαζα,δε γράφω,ή μάλλον πήγα να γράψω στο word τι έγινε με το Rockwave αλλά δεν είχε νόημα να τα γράφω και να μην πηγαίνουν πουθενά αλλά να μένουν κολλημένα στην οθόνη-οπότε το παράτησα,περιμένω την άδεια αλλά λίγο πιο ανόρεχτα απ'ότι συνήθως,ψωνίζω ρούχα,πίνω κρύες σοκολάτες,βρίζω όλους και όλα που παράγουν έντονο θόρυβο και μου χαλάνε τη μεσημεριανή ραστώνη,ψάχνω για κάποιο καινούριο στόχο,κίνητρο και σκοπό στη ζωή αλλά ακόμη τίποτα δε βρήκα,ακούω ράδιο,βλέπω ξανά το"λόγω τιμής" και προσπαθώ να ξαναμάθω πώς είναι να ζεις χωρίς παράθυρο.



Για λίγο όμως.Μέχρι να βάλω ADSL...

:)

Άντε πάλι Terra vibe...

Kάθε χρόνο λέω"αυτή είναι η τελευταία φορά που θα πάω στο Rockwave",και του χρόνου ξαναπηγαίνω.Ο λόγος μου συμβόλαιο,που λένε,όχι αστεία.

Κάθε χρόνο που βρίσκομαι κάτω από τον ντάλα ήλιο να κοιτάζω τους ίδιους και τους ίδιους σεκιουριτάδες παρέα με 13χρονα με σπυριά,λέω φωναχτά την άνωθεν αφοριστική φράση.Και μετά βγαίνει το playlist,και όλο και κάποιον θα γουστάρω να δω ζωντανό πριν κλείσω τα μάτια μου-και σε μερικές περιπτώσεις ραμολιμέντων,πριν κλείσει τα δικά του μάτια...

Όπως ήταν οι Μετάλλικα ας πούμε.Κακά τα ψέμματα-άλλο είναι να τους βλέπεις στα ντουζένια τους με τις μαλλούρες και τα γραμμωμένα κορμιά,τότε που ακόμη είσαι μικρή και αθώα και με το που γρυλλίζει ο Τζέιμς ανατριχιάζεις(διότι είσαι μικρή και αθώα είπαμε και δε θες και πολλά για να εκστασιαστείς)...
...και άλλο όταν έχεις αποκτήσει κάποιες εμπειρίες ζωής που σου έχουν διδάξει τι είναι μάρκετινγκ και αληθινό σεξ,και επίσης όταν το γραμμωμένο σώμα έχει γίνει σκεμπές,το μακρύ μαλλί έχει πάει περίπατο και έχει φυτρώσει κι ένα κίτρινο τραγόμουσο,και το Master of puppets έχει γίνει Death magnetic..

Επίσης σημαντικό είναι να διευκρινίζεται τι σημαίνει το"είδα τους τάδε","είδα τους δείνα",ή και το"άκουσα τους δείνα".Διότι το "άκουσα" πολλές φορές είναι,δυστυχώς,ευφημισμός.Το γιατί,δεν είμαι ειδική να το κρίνω.Είναι οι λάθος χώροι;Είναι τα μηχανήματα;Είναι ο αέρας που φυσά και πάει τον ήχο αλλού;Είναι που στους δίσκους πέφτει το editing* του αιώνα;Τι να πω..Όσο για το"είδα τους Μετάλλικα",όταν σημαίνει"έβλεπα κάτι άπλυτα μαλλιά διότι ήμουν πίσω από κάτι τρίμετρους στριμωγμένη σα σαρδέλα και όχι να χορέψω δεν μπορούσα,αλλά ούτε να κουνήσω το μεγάλο μου δάχτυλο ποδιού",χάνει λίγο από το νόημά του.

Εφέτος η λέξη που μ'έκανε να αναθεωρήσω το"δεν ξαναπηγαίνω κτλ.",βγήκε από το στόμα του συνήθους υπόπτου φίλου που κάθε χρόνο με το που βγαίνουν τα εισιτήρια με παίρνει τηλέφωνο να κλέισουμε,και ήταν:Placebo.Είναι απ'τους αγαπημένους μου,και ήμουν αρκετά αισιόδοξη ότι φέτος θα περάσω καλύτερα.Θα πάμε πιο πίσω για να χορεύω κι όλας,και να μη με καταβρέχουν με τα λάστιχα και πάθω πάλι ωτίτιδα.Και στη σκηνή θα χτυπιούνται στο περίπου συνομιλήκοι,με όρεξη και σθένος,που απέχουν ακόμη πολλάαα χρόνια από τη διάλυση και το επερχόμενο reunion-αρπαχτή.

Ώσπου σήμερα έπιασα ένα ένθετο εφημερίδος που τους έχει συνέντευξη ένεκα το γεγονός.Όπου ο τραγουδιστής ήταν μια ζοχάδα και μισή,και βαριόταν λέει τρελά να δίνει συνεντεύξεις όλη μέρα και να τον ρωτάνε βλακείες(σώπα ρε μεγάλε!)..Αλλά το χάιλάιτ ήταν άλλο:άμα λέει κάτι του τη βαρέσει κατά τη διάρκεια της συναυλίας(π.χ.δει κάποιον να ξύνεται και καταλάβει ότι δεν τον προσέχει-λέω εγώ τώρα,υποθέσεις κάνω),δεν τό'χει και πολύ να τα πάρει στο κρανίο και να φύγει απ'τη σκηνή.

!

'Οπως καταλαβαίνετε,αγχώθηκα λίγο.Πώς θα ξυπνήσει ο Μπράιαν το Σάββατο;Θα κάνουν φέις κοντρόλ σ'αυτούς που θα βάλουν μπροστά μπροστά για να μην εκνευριστεί με καμμιά σκατόφατσα;Θα είναι ήσυχο το κοινό ή θα του φωνάξει κανείς κανένα faggot και θα κλαίμε οι υπόλοιποι τα λεφτά μας;Ε ρε πούστη τι πάθαμε στα καλά του καθουμένου...




*έτσι το λένε άραγε το ανάλογο του φωτοσοπ στους δίσκους;Λέω αυτό που κάθονται οι παραγωγοί μπροστά στις κονσόλες και,ανέβασε το μπάσο,γύρνα το τάδε κουμπί και διόρθωσε εκείνο,σου βγαίνει η Μπεζαντάκου Σεζάρια Εβόρα...


(Το ποστ αυτό το έγραψα διότι έφερα δουλειά στο σπίτι από τη δουλειά.Την οποία βαριόμουν να κάνω οπότε καταπιάστηκα με κάτι άλλο-το ποστ- για να φάω την ώρα και να νυχτώσει και να βάλω το ξυπνητήρι στις 6 για να προλάβω να την κάνω-τη δουλειά- αύριο το πρωί.Αυτή η κατάσταση όπως είναι φανερό, δεν είναι ενθαρρυντική,ούτε για το μέλλον μου ως μπλόγγερ,ούτε για το μέλλον μου ως επαγγελματία...)

Πάρε-δώσε

Προχθές,πάνω από τα κρύα πιάτα ενός επαγγελματικού μπουφέ,βρέθηκα μ'ένα συνάδελφο να ανταλλάσουμε σοφίες.

-Μόλις πρόσφατα συνειδητοποίησα τη μεγάλη αλήθεια που κρύβει το απόφθεγμα"ό,τι δίνεις σ'αυτή τη ζωή,αυτό θα πάρεις",ξεστόμισα,αφού κατάπια μια νόστιμη τυροκροκέτα.

(Και είναι αλήθεια.Μια ωραία μέρα πριν από κανα μήνα,σε κάποια από τις συνηθισμένες μου επιφοιτήσεις,ένιωσα τη απίστευτη αλήθεια που κρύβουν αυτές οι τρεις λεξούλες.'Ό,τι δίνεις,παίρνεις".Είδα το παρελθόν και το μέλλον μου στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους με άλλο μάτι μετά από αυτό...Δε θα επεκταθώ παραπάνω στις ανακαλύψεις μου,γιατί υποψιάζομαι ότι θα γίνω κουραστική και διδακτική και δε με πολυχωνεύω όταν γίνομαι τέτοια)

-Ναι,ναι,ενθουσιάστηκε ο συνάδελφος που είχε μόλις καταβροχθίσει το έκτο του σουτζουκάκι.Και ξέρεις και το άλλο είναι πολύ αληθινό,που λέει"ό,τι κατάρες ρίξεις,θα γυρίσουν πάνω σου"


....

Μου έκατσε ο κεφτές στο λαιμό.

Μαλάκα μου,αν ισχύει αυτό,την έχω πατήσει άγρια...

Τσατί

λατσατιλατσατιλατσατιλατσατιλατσατιλατσατιλατσατιλα
τσατιλατσατιλατσατιλατσατιλατσατιλατσατιλατσατίλα
(το σήμα του απείρου γιατί δεν το έχουν τα πληκτρολόγια;;)


Υ.Γ.ΤΣΑΤΙΛΑ

Hairday

Το μαλλί μου είναι μεγάλη υπόθεση για μένα.Κεφάλαιο ζωής.Κριτής διάθεσης.Δεν είναι το κερασάκι στην τούρτα της εμφάνισής μου-είναι η τούρτα.

Η εισαγωγή δεν τελείωσε ακόμα.Έχω να πω πως όσο θυμάμαι τον εαυτό μου (δηλαδή από τεσσάρων χρόνων)το μαλλί αυτό,εκτός από μικροπειραματισμούς με το χρώμα και το μήκος-μακρύ,πιο μακρύ,λίγο πιο κοντό αλλά πάλι μακρύ το λες-κυκλοφορεί στη φυσική του μορφή.Δηλαδή,όπως στεγνώσει με το πιστολάκι.Μπουκλωτό κι ανέμελο.

Σήμερα πήγα για κούρεμα.Έχω αλλάξει 5 κομμωτήρια τα τελευταία χρόνια,διότι δεν μπορώ να βρω αυτόν ή αυτήν που θα με καταλάβει.Που θα με νιώσει.Που θα κοιτάξει τα μάτια μου γεμάτος-η κατανόηση την ώρα που θα του λέω"θέλω ένα κούρεμα που θα λούζομαι,θα τα στεγνώνω με το πιστολάκι και θα βγαίνουν όπως τα θέλω",και όχι όπως με κοιτάνε τώρα-με βδελυγμία ανάμικτη με οίκτο.

Ο σημερινός εκ πρώτης όψεως ήταν πολλά υποσχόμενος.Γκέι,χαλαρός(όχι σαν τον τελευταίο υστερικό που κουνούσα ένα χιλιοστό το κεφάλι μου και μου φώναζε ότι δεν μπορεί να δημιουργήσει άμα κουνιέμαι!)και με μαλλί που αψηφούσε κάθε νόμο βαρύτητας και εκτεινόταν προς τα πλάγια του κεφαλιού του σαν αεροπλάνο.Δεν ξέρω αλλά μου φάνηκε πως για να υποστηρίζει τέτοιο κεφάλι,δεν μπορεί,κάτι θα σκάμπαζε από τρίχες...
Μου χαμογέλασε και μ'έστειλε για λούσιμο μ'ένα αγοράκι που έμοιαζε έφηβο.Το αγοράκι έκανε τη δουλειά του,κι εγώ αναρωτιόμουν πώς να είναι άραγε να έχεις για επάγγελμα το να μαθαίνεις τα σκαλπ διαφόρων άγνωστων ανθρώπων απ'έξω κι ανακατωτά.Επίσης σκεφτόμουν πως ό,τι,μα ό,τι,μα Ο,ΤΙ και να κάνουν,βρε το καλύτερο μασάζ κεφαλής,βρε το απαλότερο άγγιγμα να έχουν(και σ'αυτούς τους τομείς ο νεαρός είχε διδακτορικό),εμένα ο σβέρκος μου πιάνεται στο λουτήρα και παρακαλάω να τελειώνουν επιτέλους...!

Τέλος πάντων,κάποτε τελειώσαμε.Με πήγε στο κάθισμά μου και σε λίγο μέσα απ'τον καθρέφτη είδα τον μάστερ-αεροπλάνο να πλησιάζει με βήμα"έχω καπνίσει 5 μπάφους και είμαι ντάγκλα".Κατά τον ίδιο τρόπο επίσης,κούρευε.Χαλλλαρά,νωχελικά,ήρεμα.Μα συνάμα,σίγουρα.Ήξερε τι έκανε και τι ζητούσε απ'τη ζωή.Βρήκα τον άνθρωπό μου;αναρωτήθηκα,μην τολμώντας να χαρώ και πολύ.Διότι ως γνωστόν στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό,κράτα και μικρό καλάθι κτλ.

Παρά το άγχος μου για το αποτέλεσμα,αγωνιζόμουν να είμαι καλή πελάτισσα κομμωτηρίου και να κάνω και ψιλοκουβέντα.Aπέτυχα παταγωδώς-οι ψιλοκουβέντες δεν είναι το φόρτε μου,δεν τό'χω ρε παιδί μου.Προσπάθησα να πάρω μαθήματα από μια οξυζεναρισμένη από δίπλα,η οποία δεν έβαλε ΓΛΩΣΣΑ μέσα-τι ζώδια διάβασε,τι ρωτούσε γνώμες για παπούτσια,τι παραπονιόταν που πέρασε άλλη μια χρονιά χωρίς βαλεντίνο(γκόμενο,όχι τον σχεδιαστή)-αλλά δεν κατάφερα να αποκομίσω καμμιά καινούρια γνώση.Μάλλον είναι ταλέντο...Δεν πειράζει,είμαι καλή σε άλλα.


Ενιγούει,έβλεπα τούφες να φεύγουν και ένιωθα καλά.Μέχρι που έπιασε το πιστολάκι.Πήγα να προλάβω το κακό.

-Ε,ξέρεις,εγώ δεν τα ισιώνω ποτέ,οπότε ότι και να μου κάνεις εγώ δε θα είμαι έτσι μετά που θα λουστώ

Κάθησε δίπλα μου και με ύφος"εξηγώ τη στοματική υγιεινή σε ένα δίχρονο"μου ανέλυσε για άλλη μια φορά τα γνωστά
-δεν μπορείς να περιμένεις από το μαλλί σου να τα κάνει όλα μόνο του,κάτι πρέπει να κάνεις κι εσύ γι'αυτό-
και άλλα συναφή,που εγώ άκουγα βερεσέ αλλά έκανα ότι πρόσεχα και κουνούσα το κεφάλι συμφωνώντας.Μετά μάλλον υπέθεσε ότι με έπεισε,διότι κατέφτασε η βοηθός του μ'ένα πράμα σα διπλή σπάτουλα.Αυτή η εφεύρεση ονόματι"μασιά",πιάνει την ζωντανή,χαρωπή τούφα και την ψήνει μέχρι να ψοφήσει και να κρέμεται ευθεία σαν πρόκα.

Πήγα να αντισταθώ αλλά δεν τα κατάφερα-μου τα σιδέρωσαν όπως δεν έχω σιδερώσει ποτέ μπλούζα.Ο κομμωτής μου ενθουσιάστηκε."Μήπως να τα παίρναμε λίγο ακόμα από τα πλάγια΄"άρθρωσα."Όχι,είναι καλά"."Μήπως είναι πολύ κοντή η φράντζα;"."Όχι,μια χαρά είναι".Μετά από τα ατράνταχτα αυτά επιχειρήματα,πλήρωσα τη λυπητερή μου και έφυγα κουβαλώντας στους ώμους μου το κεφάλι μιας άλλης.

Περπατούσα στους ψυχρούς,αφιλόξενους δρόμους της πόλης,κι όπου έβλεπα καθρέφτη κοντοστεκόμουν.Ήταν γεγονός.Είχα γίνει κι εγώ,μια απ'αυτές*.


(μετά πήγα σπίτι λούστηκα και ξανάγινα εγώ αλλά με περίεργο κούρεμα.Χάλια δεν τα λες,αλλά κι αυτό που είχα στο μυαλό μου σίγουρα ΔΕΝ είναι,μαλλί είναι μακραίνει βρε αδερφέ,παλιά έκλαιγα άμα δε μ'άρεσαν τα μαλλιά μου τώρα όμως ωρίμασα και το ξεπέρασαααχ...σνιφκλαψ)



*αυτές:συνομοταξία ανθρωποειδών γένους θηλυκού,που το είδος τους εξαπλώνεται ραγδαία μεταξύ των ομοφύλων τους.Ο επιπολασμός τους στα μεγάλα αστικά κέντρα είναι υψηλότατος.Συνήθως κυκλοφορούν ανά δυάδες και αλά μπρατσέτα,ντυμένες ολόιδια μεταξύ τους και με τις υπόλοιπες του είδους,δηλαδή όπως λέει το Glamour και το Cosmopolitan.Επισκέπτονται τους οίκους ομορφιάς ανελλιπώς κάθε βδομάδα για κούρεμα-βαφή-ανταύγειες-ίσιωμα-κουτσομπολιό,στηρίζουν την ελληνική λαϊκοπόπ μουσική βιομηχανία μέχρι ρινγκ τόουν, και είναι κατά το ήμισυ υπεύθυνες για τη φήμη που λέει ότι ο Έλληνας πίνει όλη μέρα καφέ(διότι χρειάζεται και κάποιο διάλειμμα στα ψώνια)




Update:
το ποστ αυτό γράφτηκε την Τετάρτη.Η αντίδραση του γύρω κόσμου στο καινούριο μου κούρεμα,είναι η εξής:

-Κουρεύτηκες;

-Ναι

-....




Σήμερα Πρωτομαγιά θα πάω το νέο μου μοντέρνο "not me" μαλλί εκδρομη,μήπως και το καλοπιάσω κ στρώσει επιτέλους(και μακρύνει επίσης δέκα πόντους)...ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ!:)

One of these days

Είναι μια από κείνες τις μέρες...


που η καλωσύνη τους φαίνεται από το πρωί.

Ανέβηκες στη ζυγαριά και είδες ότι είσαι ενάμιση κιλό πάνω από το ψυχολογικό σου όριο,το μαλλί δε στρώνει ακόμα κι αν πουλήσεις στο διάολο 20 χρόνια ζωής,βρέχει γάτες και σκύλους κι έχεις να πας σούπερ μάρκετ,έφαγες όλη την κίνηση του κέντρου για να αγοράσεις το υπέροχο ζευγάρι παπούτσια που είδες τις προάλλες σε μια βιτρίνα και τελείωσε,πήγες σούπερ μάρκετ,(στο μεγάλο,που είναι μακρυά απ’το σπίτι σου και πας μια φορά το μήνα) και ω μαλάκα μου,ΞΕΧΑΣΕΣ να πάρεις το ένα πράγμα που ΔΕΝ έπρεπε να ξεχάσεις,και που υπάρχει μόνο εκεί...

Αν είσαι λίγο σαν εμένα,το πρώτο που κάνεις είναι να τα ρίξεις στους άλλους(όπου «άλλοι»:οι πλανήτες,το Σύμπαν,ο Μέρφυ,το βραχιόλι που φόρεσες το πρωί και μάλλον είναι γρουσούζικο,η νεκροφόρα που συνάντησες με το αμάξι πηγαίνοντας στη δουλειά,η σαλατιέρα που αγόρασες τις προάλλες και μάλλον είναι κι αυτή γρουσούζικη,και λοιπά μεταφυσικά)

Μετά,κατεβάζεις τα μούτρα και κλείνεσαι σπίτι.Αν και το ωροσκόπιό σου σου έχει τονίσει επανηλειμμένως πως αυτή η περίοδος είναι και και γαμώ τις ερωτικές περιόδους για σένα,και πως πρέπει να βγεις έξω για να διασκεδάσεις,να κάνεις αχαλίνωτο σεξ και να ζήσεις σα να μην υπάρχει αύριο.


Καλά.Κάτσε πρώτα να δούμε με τι μαλλί θα ξυπνήσεις αύριο...

Post-vacational stress disorder

(σκέψεις με αφορμή την επιστροφή στον εργασιακό χώρο μετά το Πάσχα)

Περιπτώσεις κατά τις οποίες φιλιούνται μεταξύ τους άνθρωποι που σε άλλη περίπτωση ούτε που θα ακουμπιόντουσαν,και δε συμπαθιούνται κατ'ανάγκην(στην πραγματικότητα,ούτε να χέσει ο ένας τον άλλο)

-ΕΘΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ:
Χριστούγεννα(καλή χρονιάαα,μουτς-φάγαμε βλέπω τους κουραμπιέδες μας ε;χιχι)
Πάσχα(Χριστός Ανέστη-Αληθώς,αληθώς,μουτς-καλέ πως είναι έτσι τα μαλλιά σου,στα κάψανε με καμμιά λαμπάδα;α,έκανες περμανάντ,αστειευόμουν βρε,με γειά..)

-ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ:γεννέθλια,ονομαστική εορτή(χρόνια σου πολλά-μουτς,ότι επιθυμείς,και του χρόνου...
διπλή
-τριπλή
-τετραπλή
-τόφαλος
σπίτι σου
με το Τζόκερ
με υγεία κτλ)

-ΧΑΡΕΣ ΚΑΙ ΛΥΠΕΣ"όλα μες τη ζωή είναι":αρραβώνες,γάμοι,βαφτίσια,κηδείες(να ζήσετεε-ματς κούκλα,κούκλα!πώς τη βάψανε έτσι σαν πουτάνα είναι/να σας ζήσει-ματς,κρίμα,καστανά ματάκια έχει τελικά,δεν πήρε τα δικά σου τα γαλανά/να ζήσετε να τον θυμόσαστε,ζωή σε λόγου σας,πουλάκι μου,δεν πειράζει,μεγάλος ήτανε καιρός του ήταν-μουτς)[εσύ η τελευταία είσαι πολύ μαλακισμένη]

-ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΙΚΕΣ ΑΔΕΙΕΣ( καλά να περάσεις,μουτς-πού θα πας;αααα,Ελλάδα πάλι,δεν πειράζει μωρέ,εμείς θα πάμε Τζαμάικα,θέλω νομίζεις τόσο μακρυά;φοβάμαι και τ'αεροπλάνα...Καλως ήρθες-μουτς-δε μαύρισες και πολύ ε;εγώ άσε,τσουρουφλίστηκα!Άντε καλό χειμώνα!)

Γκκκρρ

Και η απορία της εβδομάδας

Λύστε μου κάποιος σας παρακαλώ το πρόβλημα:Πώς καταλαβαίνεις πότε ο άλλος σκοπεύει να σε φιλήσει και πότε όχι;Διότι εγώ δεν ξέρω πάντα να ξεχωρίσω με αποτέλεσμα να συμβαίνουν τραγελαφικές καταστάσεις του τύπου:-Σκύβω μπροστά κιο άλλος/η μένει αγγούρι-κάγκελο-κάτι άκαμπτο γενικώς κιεγώ νιώθω εντελώς μαλάκας να φιλάω εκατέρωθεν το άγαλμα
ή το αντίθετο
σκύβει αυτός κιεγώ τραβιέμαι
ή τρίτο
είμαστε κι οι δυο σε μια αναρώτηση και τα σώματα παλατζάρουν μπρος πίσω ενώ συγχρόνως κοιταζόμαστε αμήχανοι προσπαθώντας να ανιχνεύσουμε διαθέσεις και κανείς δεν καταφέρνει να ζυγίσει σωστά τον άλλο-οπότε καταλήγουμε να μη φιληθούμε και να πούμε τις ευχές δια σκέτης χειραψίας(και μετά που έρχεται ο επόμενος άσχετος συνάδελφος φορτσάτος και μας φιλάει και τους δυο διότι ανέλαβε πρωτοβουλία,αισθανόμαστε ακόμα πιο αμήχανα)


(Με έναν ας τον πούμε συνάδελφο που-για λόγους που δεν θα παραθέσω-καμμιά δε γουστάρει να τη φιλήσει,έχει πέσει πολύ γέλιο...Άλλες από δειλία κάθονται και την τρώνε,άλλες προσπαθούν να το αποφύγουν αλλά είναι αίλουρος και πάλι την τρώνε,και μετά πέφτει συζήτηση:"-σε φίλησε εσένα;-ναι ρε γαμώτο,προσπάθησα να το αποφύγω αλλά δεν τα κατάφερα,εσένα;-παρά τρίχα να γλυτώσω αλλά μού'ρθε από κει που δεν το περίμενα..."Ε λοιπόν,εγώ φέτος τα Χριστούγεννα αποφάσισα να υπερασπιστώ το δικαίωμά μου στα στεγνά μάγουλα.Εκεί που έκανα ότι δεν τον είδα κιέτρεχα βιαστική να φύγω από το οπτικό του πεδίο,με πρόλαβε-μου βουτάει το χέρι και πάει να με τραβήξει προς το μέρος του,εγώ προβάλλω αντίσταση και αρχίζουμε ένα ροκ εντ ρολ τύφλα νά'χει ο Τραβόλτα στο Grease,μ'αυτόν να τραβάει κιεγώ να εκτινάσσομαι κατά πίσω και μετά πάλι να βάζει δύναμη κιεγώ να πετιέμαι προς την αντίθετη πλευρά με το μαλλί να μαστιγώνει τον αέρα-κάποια στιγμή απεγκλώβισα το χέρι μου και έγινα Λούης αφήνοντάς τον παξιμάδι στη μέση του διαδρόμου.Το ρίσκο είναι μεγάλο βέβαια-είναι αυτός που μοιράζει την αλληλογραφία και κάθε είδους χαρτιά και ανακοινώσεις...)


Και τώρα,το πραγματικό ζόρι:πριν φύγουμε για Πάσχα,λόγω μιας τρομερής παρεξήγησης(έσκυψε προς το μέρος μου για άλλο λόγο κι εγώ νόμιζα πήγαινε να με φιλήσει),ΦΙΛΗΣΑ έναν συνάδελφο,ενώπιον άλλων 5,που δεν χωνεύω μία διότι είναι ένας μαλάκας γκομενιάρης.Οι υπόλοιποι 5,δε(τους οποίους δεν φίλησα)έμειναν να με κοιτάνε με απορία.Να προσθέσω πως είναι προφανές σε όλους πως δεν τον πάω αυτό τον τύπο,και πως μετά βίας έχουμε ανταλλάξει σε διάστημα ενός χρόνου,δύο καλημέρες....Είναι λίγο αργά για να πάρω αναρρωτική άδεια ενός μηνός.Να κλειδωθώ πάλι στο γραφείο για καμμιά βδομάδα,δεν παίζει.Οπότε...ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΡΕ φιλενάδα;(ηχητική υπόκρουση:δόντια που κροταλίζουν-οπτικό εφέ:φάτσα Τομ λίγο πριν πέσει πάνω του το πιάνο που του ετοίμασε ο Τζέρι)

ουυυυφφφφφ....

Housecleaning fairy

Αύριο με την αυγή έρχεται ο φίλος μου ο Τ. να τον φιλοξενήσω για Πάσχα,το βράδυ έχω να πάω στα βαφτιστήρια τις λαμπάδες και σε λίγο θα περάσει για επίσκεψη μια φίλη.

Πού είναι το πρόβλημα;

Τό πρόβλημα είναι ότι το σπίτι μου είναι σαν ανάποδο οπίσθιο.Και τις καλές εκείνες κυρίες που δείχνει στο ΣΚΑΪ να κουβαλούσα,ένα τριήμερο το θέλανε.Κι εγώ δεν διαθέτω ούτε τρίωρο...

Κι αντί να πάρει ο κώλος μου φωτιά,κωλυσιεργώ με όποιο τρόπο βρίσκω εύκαιρο.Έφαγα,ξύθηκα,διάβασα εφημερίδα,είδα βίντεο τα μαύρα μεσάνυχτα τρεις φορές,και τώρα,μπήκα στον υπολογιστή.

Τώρα σηκώνομαι,τέρμα τα δίφραγκα.Καλό Πάσχα να ευχηθώ μόνο.Να περάσουμε λίγο ήρεμα,να ξεκουραστούμε,να αδυνατίσουμε,να κοιμηθούμε Σάββατο βράδυ και να ξυπνήσουμε την Κυριακή το πρωί 10 χρόνια νεότεροι.Ανάσταση!
(τι"Τι λέω;"Ωραία ευχή δεν είναι;Εμένα μ'άρεσε πάντως:)

Τώρα θα σηκωθώ.Τώρα,σε δυο λεπτά,λίγο να τεντωθώ,να το πάρω απόφαση και σηκώνομαι.Μισό λεπτάκι μόνο.Τώρα τώρα τώρα.Λίγο πρώτα να σκεφτώ από πού να ξεκινήσω.

Εντάξει,αποφάσισα.Πρώτα θα πλύνω πιάτα.Άντε

σηκώνομαι

τον τίτλο να γράψω πρώτα

και λίγο ζάπινγκ ακόμα

I HATE FASINA!

OYF

Metal gods

ΠΡΟΣΟΧΗ Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ Σ'ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΖΗΜΙΑ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛ


το ΖΗΜΙΑ δεν το έγραφε με μεγαλύτερα γράμματα απ'ότι τα υπόλοιπα,αλλά στο δικό μου το μυαλό απέκτησε λάμπες νέον και γλομπάκια γύρω γύρω σα πινακίδα στο Λας Βέγκας.Νομίζω πως κάλλιστα πια μπορώ να καταχωρηθώ στο βιβλίο Γκίνες για τον ταχύτερο συντονισμό οπτικής αντίληψης και κίνησης(το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στην ανάγνωση του μηνύματος και στο κλικ του ποντικιού για να σωθώ από το ναρκοπέδιο,ισούται με 0,0000000,195 του μινισεκόντ-μονάδα χρόνου μη αντιληπτή από το ανθρώπινο είδος).Αν δεν υπάρχει τέτοια κατηγορία ρεκόρ,να φτιάξουν κατεπειγόντως.


Τι έψαχνα κι έπεσα πάνω στο άνωθεν ελπιδοφόρο μήνυμα;Δεν κοιτούσα για τσόντες η κακομοίρα,ούτε τίποτα άλλα απαγορευμένα.Φωτογραφίες έψαχνα των Judas Priest.Έχει δυο μέρες που έχω πάθει μία παλινδρόμηση και επέστρεψα στα μικρά,γλυκόπικρα μεταλλικά μου(πολύ)νιάτα.Τη χρονομετρώ-αν ξεπεράσει το τετραήμερο,θα αρχίσω ν'ανησυχώ στα σοβαρά.Αλλά προς το παρόν το απολαμβάνω.Αφορμή για να γυρίσω πίσω...πίσω....πίσω ήταν το youtube.Τούτο το μαραφέτι του σατανά,μ'έριξε πάνω στο βίντεο κλιπ του Hear'n'aid.Αυτό ήταν,κόλλησα.Είναι βλέπεις όλοι μαζεμένοι εκεί μέσα,οι ήρωες και τα μαλλιά του παρελθόντος μου. Αυτή η φάση όλοι μαζί αγαπημένοι να γελάνε,να παίζουν και να θαυμάζουν ο ένας τη δεξιοτεχνία του άλλου,μου έβγαζε μια τέτοια συντροφικότητα και αγάπη,που τους αισθανόμουν και δική μου οικογένεια...Μας θυμάμαι να σχολιάζουμε με τον αδερφό μου σαν τις κυρά κατίνες την κάθε λεπτομέρεια-φάτσες,χαμόγελα,τεχνική(τι ξέραμε τα πιτσιρδέλια,την τύφλα μας,οπότε λέγαμε μαλακίες του τύπου"τόσο λίγο δείχνουνε τους Iron maiden κι αυτό τον άγνωστο(όπου άγνωστος οποιοσδήποτε δεν τον έγραφε το γερμανικό Metal Hammer)που δεν ξέρει και να παίζει τον δείχνουν τόση ώρα!",και μετά προσκυνούσαμε τον Yngwie Malmsteen.Επίσης νομίζω πως η μαμά μου,δυστυχώς,ποτέ δεν εκτίμησε τη σπάνια-έως ανύπαρκτη-για μαμά ευκαιρία που της προσέφερα να γνωρίσει τον κιθαρίστα των Giuffria.Εξ'όψεως τουλάχιστον.Τη φώναζα να παρατήσει το φαί ή τις δουλειές,και την έστηνα στό ένα μέτρο απ'την οθόνη να τον βλέπει στο ριπίτ,ώστε να αποτυπώσει στο μυαλό της το μαλλί του και να μου τα κάνει ίδια(έπιανε το χέρι της).Βέβαια τότε τα άδολα νεανικά μου μάτια δεν έβλεπαν αυτό που τώρα κάνει μπαμ -ότι το μαλλί τούτο έχει πάνω τριακόσια κιλά λακ-,οπότε την κατηγορούσα που δεν το πετύχαινε και καταλήγαμε μαλωμένες πάντα.

Αυτά.Πρέπει να ξαναγυρίσω στην καταναγκαστικά επαναληπτική ακρόαση του Monster of rock,του Blood red skies και του The idol(WASP).Κι απο Δευτέρα γυμναστική(άσχετο)

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι:Όχι shooting the law,γομάρια,αλλά Breaking the law-Judas Priest

Υ.Γ.Η έρμη η μαμά μου,πρέπει να πέρασε πολύ δύσκολη εφηβεία(τη δικιά μου).Κάθε χρόνο περίμενε με λαχτάρα την παρέλαση.Για να με δει με φούστα...

Συγχρονικότητα

Ξύπνησα σήμερα μετά βίας,έχοντας,για ακόμη μια φορά,χάσει μία ώρα ζωής στα καλά του καθουμένου(ναι,ναι θα την ξανακερδίσω μετά 6 μήνες,ποιός περιμένει μέχρι τότε;Και πώς ξυπνάνε αύριο;;;;γμτ)
Και φυσικά από όλα τα βράδια,χθες βρήκα να κοπροσκυλιάσω μέχρι το ξημέρωμα,οπότε το πράμα ήρθε κι έδεσε και κοιμήθηκα 5,δηλαδή 6 και εικοσπέντε.

Ξυπνάω λοιπόν στις 12(δηλαδή 1),σκέφτομαι "αν κοιμηθείς κι άλλο,δεν υπάρχει περίπτωση αύριο να πας στη δουλειά",θαυμάζω την ωριμότητά μου και σηκώνομαι τραγουδώντας στο μυαλό μου το Wrong των Depeche mode που μού’χε σφηνωθεί από χθες.Πηγαίνοντας στην κουζίνα να φτιάξω καφέ αναπολούσα τη συναυλία τους το 2001 στην Αθήνα.Ό,τι μπορούσα να αναπολήσω δηλαδή,διότι:

Κατέβηκα στην Αθήνα από την προηγούμενη της συναυλίας,όπου θα φιλοξενούμουν στο σπίτι του καλού φίλου με τον οποίο είχαμε κανονίσει να πάμε μαζί.Το βράδυ λοιπόν μαζευτήκαμε διάφοροι γνωστοί και άγνωστοι και κάναμε αυτό που κάνουν οι Αθηναίοι όταν κατεβαίνουν φίλοι τους επαρχιώτες στην πρωτεύουσα:τουρ για να δούμε και να θαμάξουμε τη νυχτερινή ζωή της πόλης,δηλαδή του Ψυρρή(ήταν πολύ χοτ τότε).Είπαμε να συνδυάσουμε ποιότητα με ποικιλία,οπότε πήραμε σβάρνα ό,τι πετυχαίναμε στο δρόμο μας-μουσική σκηνή(νομίζω το Αερικό,όπου ένας τύπος έπαιζε κάτι φλογέρες και επειδή εμείς μιλούσαμε μας κάνανε σσσσσουτ και φύγαμε άρον άρον),ταβερνίδιο με ζωντανή ορχήστρα,μετά ροκ μπαρ κτλ.Τα αποτελέσματα ήταν σχετικά ολέθρια,και συνάμα συγκλονιστικά.Ένας από τους αγνώστους απεδείχθη ο έρωτας της ζωής μου(so far δεν έχει χάσει ακόμα τον τίτλο δυστυχώς),κατά τις 7 η ώρα απεδείχθη ότι το στομάχι μου δεν άντεξε τα 185 λίτρα αλκοόλ και ξερνούσα σε διάφορα καφέ και μπουγατσατζίδικα που επισκεπτόμασταν(στην αγκαλιά του έρωτα της ζωής μου),γύρω στις 5μ.μ. επιστρέψαμε στο σπίτι του φίλου μου και κοιμηθήκαμε μία ώρα(ο έρωτας της ζωής μου έπρεπε να φύγει γιατί είχε δουλειά),μετά πήγαμε στο στάδιο(όπου μου έλειπε φριχτά ο έρωτας της ζωής μου),και μετά πήγαμε μπροστά μπροστά στη σκηνή κι άρχισε η συναυλία.Εκεί δεν είχα χρόνο να σκέφτομαι τον έρωτα της ζωής μου γιατί είχα αρκετή δουλειά ως προς το να αγωνίζομαι να μη λιποθυμήσω από το συνδυασμό αϋπνίας,hangover και αφυδάτωσης(δεν ήπια νερό για να μην κατουριέμαι).Πάντως θυμάμαι αχνά τα τατουάζ του Ντέιβ Γκάχαν και κάτι άσπρα πούπουλα που φορούσε ο Μάρτιν.

Με αυτή την αναδρομή στις σκέψεις μου,έβαζα καφέ στην κούπα
Τραγουδώντας το wrong στο μυαλό μου
Γέμισα το μπρίκι νερό,τραγουδώντας είπαμε το Wrong στο μυαλό μου,
Πήγα στο σιντιπλέιερ
Τι τραγουδούσα στο μυαλό μου Γιαδικιάρογλου;Α να μπράβο,το Wrong
πάτησα το κουμπί που ανοίγει το ράδιο και

Ω!

Για φαντάσου

Οι πρώτες νότες του Wrong ξεχύθηκαν από τα ηχεία.

Είναι από τις στιγμές που νιιώθεις μικρός θεός,και συγχρόνως συνειδητοποιείς πόσο λίγα γνωρίζουμε για τον άνθρωπο,το χωροχρόνο,το συλλογικό ασυνείδητο και τις νεράιδες.Κάποτε προ αιώνων,νόμισα πως ψήγματα απάντησης βρίσκονται στο Ντέμιαν του Έσσε,και αρκετά αργότερα,στον Γιουνγκ.Αλλά και πάλι...

Πώς γίνεται;Πώς είναι δυνατόν να σηκώνεις το ακουστικό να πάρεις τηλέφωνο την κολλητή και να το έχει σηκώσει το ίδιο δευτερόλεπτο κι εκείνη;Συντονιζόμαστε οι άνθρωποι που κάνουμε παρέα,λέει.Ναι,το πιστεύω.ΜΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ;Αυτή την απειροελάχιστη μονάδα χρόνου,τη στιγμή,πώς την καμακώσαμε κι οι δυο μαζί ταυτόχρονα;
Κι άντε με τους κολλητούς.Συντονίστηκα και με το D.J.;Συμπτώσεις,θα πει ο κάποιος.Καλάαααααα........

Τέλος πάντων....

Ιδού,και με γαμάτο βίντεο:WRONG-Depeche mode


(Love love love them!)

Σταδγιάλα

Δηλαδή θες ν'αγιάσεις και δεν μπορείς!Μόλις γύρισα από τον κινηματογράφο,όπου είδα το"άσε το κακό να μπει"(άσχετος ελληνικός τίτλος,αλλά βαριέμαι να ψάχνω τον σουηδικό.Πάντως η μετάφρασή του στα αγγλικά είναι "let the right one in").Το ήξερα από πριν ότι θα μου άρεσε,έχω feeling για τις ταινίες συνήθως-yeeeeeeears of experience,όταν πέφτω έξω πραγματικά εκπλήσσομαι(είπαμε,τελευταία περνάω φάση μεγαλείου).Πάρα πολύ ωραίο λοιπόν,ταυτίστηκα,λάτρεψα το γλυκύτατο παιδάκι που πρωταγωνιστούσε(μ'αυτό ταυτίστηκα-όλως περιέργως;όχι,ξέρω γιατί).Δεν πάω όμως να γράψω για την ταινία,αλλού θέλω να καταλήξω!

Θέλω να καταλήξω στο πόσο γαμημένα μαλακισμένο είναι το κυρίως κοινό των πολυκινηματογράφων.Ποπκορν,κρακκρακρακ με τα μπουκάλια του νερού,χάχανα και ενασχόληση με το κινητό.Και ΧΕΣΤΗΚΑΝ ΠΑΤΟΚΟΡΦΑ για το αν ενοχλείται ο διπλανός ή όχι.Είναι το κοινό το εκπαιδευμένο με καναπέ,τηλεκοντρόλ και πλάσμα.Και στο σινεμά αισθάνονται ότι είναι σα στο σπίτι τους.Διπλανός;Τι είπες τώρα!

Πριν τολμήσεις εσύ-ναι,εσύ με το κόκκινο μπουφάν,σε βλέπω που πας να φέρεις αντίρρηση!-να μου πεις:"ωωωωωχ μωρή μας τά'πρηξες σα γρια γεροντοκόρη τό'να σου ξυνίζει τόνα σου βρωμάει",να συμπληρώσω κάτι.ΔΕ μου ξυνίζουν και μου βρωμάνε όλα.Μου ξυνίζουν αυτά που υπερβαίνουν τα όρια της έσχατης ασέβειας του άλλου.Έξω απ'το σινεμά είχαμε αυτήν ακριβώς τη συζήτηση με την κατά τα άλλα αγαπημένη φίλη.Αυτή,όταν με βλέπει να εκνευρίζομαι,γελάει!Ο τρίτος της παρέας που είχε πάει για κατούρημα μας έκοψε στη φάση της συζήτησης που ήταν:εγώ:πλήρωσα και απαιτώ την ησυχία μου!αυτή:κι ο άλλος πλήρωσε και θα κάνει ότι θέλει!να το κατεβάσεις απ'το ινερνετ!Εγώ:Αυτός που ενοχλεί να το κατεβάσει απ'το ιντερνετ!


Τελειώνοντας γιατί πρέπει και να κοιμηθώ κάποτε,να διορθώσω την εντύπωση της σπαστικιάς που ίσως δημιουργήθηκε:κι εγώ παίρνω ποπκορν,κι εγώ χαχανίζω,κι εγώ ψιθυρίζω.Κρακρακ με το μπουκάλι δεν κάνω ούτε ανοίγω κινητο.Τα κάνω λοιπόν κι εγώ...στους X-men.Στο Τζέιμς Μποντ.Στη χι μαλακία περιπέτεια(και πάλι,σιγανά)Αλλά είμαστε τώρα στη φάση του θρίλερ,ορμάει το βαμπιράκι και σκοτώνει κιο άλλος γαμιέται στα γέλια πίσω απ'τ'αυτί μου;Ε ΟΧΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!Άσχετε,ηλίθιε κάφρε!

Τι;Να μην ξαναπάω σε πολυκινηματογράφο;Κοίτα,ήδη τον ένα από τους δύο που συνήθιζα να επισκέπτομαι,αυτόν που είναι μέσα στο μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο έξω απ'την πόλη,τον έκοψα μαχαίρι.Η τελευταία τραυματική εμπειρία που έζησα εκεί μέσα ήταν με το"Ορφανοτροφείο".Πάλι θρίλερ.Κάτι έχουν τα θρίλερ,και μάλιστα τα ξενόγλωσσα,και μαζεύουν όλους τους μαλάκες.Το μισό σινεμά ήταν έτοιμο να σηκωθεί να δείρει το άλλο μισό,μέχρι που η ταξιθέτρια αναγκάστηκε να φωνάξει να κάνουν ησυχία.Και φυσικά,την έγραψαν.Αν με ρωτήσει κανείς αν μ'άρεσε αυτή η ταινία,δε θα ξέρω τι να πω.Διότι δε θυμάμαι...

Δεν απάντησα στην ερώτηση γιατί πηγαίνω στα μούλτιπλεξ.Πηγαίνω γιατί βολεύουν.Η περιοχή,το πάρκιν και άλλα.Αλλά θρίλερ,ή οτιδήποτε χαρακτηρίζεται έτσι,δεν πρόκειται να ξαναδώ εκεί...

(Πηγαίνω και στα άλλα τα σινεμά.Του κέντρου.Τα παλιά,τα κλασικά,τα φεστιβαλικά.Εκεί πάλι,έχεις άλλο βραχνά.ΤΟ ΒΗΧΑ.Θες γιατί το κοινό είναι κυρίως γέροι κουλτουριάρηδες του κέντρου με μόνιμο κρύωμα-ή και τσιγαρόβηχα;Δεν ξέρω.Πάντως εκεί δεν ακούς άλλο πράμα από:γκχουου γκχου χου.ΓΚΧΟΥΟΥΟΥ ΧΟΥ ΧΟΥ.ΓΚΧΟΥ....ΓΚΧΟΥ.Εσύ,η παρέα σου και τρεις γέροι να είναι μόνο,κάποιος θα βήχει,δε γίνεται αλλιώς.Κι επειδή η ακουστική τους είναι σαν ηχείο,ακούγεται το ΓΚΧΟΥ να αντιλαλεί κάνοντας γκελ στον τοίχο και επιστρέφοντας να σου τρυπήσει το τύμπανο.Δεν ξέρω τελικά τι προτιμώ απ'τα δυο...)

Υ.Γ.Κάποτε προ αμνημονεύτων είχα πάει στο Blair witch project και προφανώς όλη η αίθουσα το βρήκε πατάτα-και η παρέα μου ακόμα!-εξ'ου και δε σταμάτησε να γελάει..Το ίδιο βράδυ λοιπόν,είδα όνειρο ότι ήμουν σε μια πριβέ αίθουσα και το έβλεπα μόνη μου!...:)

Μαζικοποίηση

Γαμώτο....


δε σου τη δίνει όταν πράγματα που αγαπάς γίνονται ΣΟΥΠΕΣ;

Κοινώς,όταν εκεί που νόμιζες πως εσύ και λίγοι εκλεκτοί ήσασταν οι μόνοι που καταλαβαίνατε την αξία τους ενώ η πλέμπα ασχολούνταν με τις πλεμπιές της,έρχεται η στιγμή 0.Θα ήθελα να την ονομάσω κάπως αλλιώς αυτή τη στιγμή,αλλά δεν έχω έμπνευση και βιάζομαι να τελειώσω για να δω το Γκοτζίλλα.Μετά από τη στιγμή λοιπόν,βλέπεις κάθε καρυδιάς καρύδι να

]

βάζει ρινγκ τόουν στο κινητό το τραγούδι ΣΟΥ

τιγκάρει το μπαράκι ΣΟΥ

γεμίζει ξαπλώστρες κι αποτσίγαρα την παραλία ΣΟΥ

(η ακόμα χειρότερα,το ξερονήσι ΣΟΥ)

ανακαλύπτει την άγνωστη-νόμιζες-γαμάτη ροκ μάρκα ρούχων ΣΟΥ και τα κορδώνεται χωρίς να ακούει καν ροκ


...


Πουτάνα διαφημιση...

(Την ίδια στιγμή βέβαια,βλέπεις κάτι καλό-φερειπείν τα βίντεο της κωλόγριας-και θέλεις να κάνει εκπομπή στην τηλεόραση για να τη δουν κι άλλοι!

Σχι-ζο-φρένεια,να μην ξέρω που πατάω κλπ)



Update:Μάπα το Γκοτζίλλα...

Το στρίψιμο της βίδας

Ο αγαπημένος των παιδιών,των λουλουδιών και των σουβλακιών,φίλτατος estarian,με θυμήθηκε και με προσκάλεσε σε παιχνίδι.Τον ευχαριστώ πολύ.Άμα δεν ήταν κι αυτός να με καλεί,θα έπρεπε να αυτοπροσκαλούμαι ή να προσποιούμαι ότι προσκαλέστηκα από αυτό που γράφουν μερικοί «καλώ όποιον θέλει να παίξει»(που μην κοροϊδευόμαστε,δεν είναι πρόσκληση αλλά μια αηδία.Άμα βαριέσαι να ψάχνεις να προσκαλέσεις συγκεκριμένους ανθρώπους ή έχεις δίλημμα ποιούς να διαλέξεις,καλύτερα μη λες τίποτα.Δε χρειάζεται.Αν θέλει κανείς να παίξει ας παίξει από μόνος του)

Πέντε λοιπόν πράγματα που μου τη σπάνε λέει να γράψω.Θα αποφύγω το κλισέ «καλέ πώς να διαλέξω μόνο 5» και θα ακολουθήσω την αλάνθαστη μέθοδο του ελεύθερου συνειρμού


Πιστόλι,έτοιμοι,μπαμ


Και μια που είπα «μπαμ»...


1.Ο θόρυβος
Έκανα μαγκιά τώρα με την επικεφαλίδα,διότι εδώ μπορώ να βάλω ΤΑ ΑΠΕΙΡΑ πράγματα που κάποια μέρα θα με φτάσουν στο φόνο.Το ΠΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ απ’τις κομμένες εξατμίσεις των αρχιδόμυαλων,τελειωμένοι με κωλάμαξα που περνάνε γκαζώνοντας και με τα σκυλάδικα στο τέρμα,γείτονες που ακούν μουσική στη διαπασών,γειτόνισσες που περπατάνε με τακούνια ΚΛΟΠΚΛΟΠΚΛΟΠ πάνω απ’το κεφάλι μου,γείτονες που κάνουν οτιδήποτε παράγει τους ήχους ΓΚΡΟΟΟΟΟΟΝ-ΣΚΟΥΙΚΚΚ-ΓΡΓΡΓΡΓΡ-ΒΒΒΒΒΒ-ΝΤΟΥΠΝΤΟΥΠ πάνω κάτω ή δίπλα απ'το κεφάλι μου,κυράτσες που τινάζουν με τιναχτήρι μεσημεριάτικα,όλους τους εύχομαι καλή βδομάδα και να πάνε να πέσουν πάνω σ’ένα ηλεκτροφόρο σύρμα και να γίνουν κάρβουνο.

2.Το πρωινό ξύπνημα
Πότε ακριβώς και από ποιούς αποφασίστηκε πως είναι καλό πράμα οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη να ξεκινάνε τη μέρα τους με την αυγούλα,τρομάζοντας απο ένα διαπεραστικό ήχο;Δεν είμαι πρωινός τύπος,τά’παμε αυτά.Αν με βάλεις να ξυπνάω πρωί,χρειάζομαι ένα κουβά καφέ και τουλάχιστον μία ώρα για να συνέλθω από το σοκ και να φύγουν από το μάγουλό μου οι χαρακιές απ’το μαξιλάρι.Και μετά,θα διανύσω την πιο αντιπαραγωγική μου φάση μέχρι το μεσημέρι.Μετά θα με ξαναπιάσει νύστα εκεί κατά τη σιέστα.Και κατά το απόγευμα που αρχίζω να συνέρχομαι και που φτάνει η φίλη μου η νύχτα,θα σχολάσω και όλη αυτή η φαιά ουσία που αρχίζει να σιγοβράζει και είναι έτοιμη για μεγάλα πράγματα,θα πάει χαμένη.Εμ γίνεται δουλειά έτσι κύριοι;Δε γίνεται.Εξατομικευμένο ωράριο ΤΩΡΑ!(κοινώς,ότι ώρα θέλει ο καθένας να κάνει το 8ωρό του.Ε;)

3.Αυτοί που με προσπερνάνε στο δρόμο με το αμάξι..Όλοι τους.Εγώ είμαι η αρχηγός και η πρώτη,και όλοι οι άλλοι ακολουθούν,αλλά κάποιοι δεν εννοούν να το καταλάβουν....
(θα μπορούσα να το γενικεύσω σε «όλοι οι οδηγοί»,αλλά δε θέλω να γίνω και υπερβολική...)

4.Οι σπασαρχίδηδες που κάνουν την εξής σπασαρχιδιά:περιμένω όλο λαχτάρα να πάω να δω μια ταινία,και αυτοί,έχοντάς την ήδη δει,αρχίζουν και μου περιγράφουν με λεπτομέρειες την υπόθεση-και σα να μην έφτανε αυτό,μου λένε και τη γνώμη τους από πάνω,εμπλουτισμένη με επιχειρήματα.ΣταμάταααΛΑΛΑΛΑΛΑδε θέλω να ακούσω κύριοι!Δε θέλω να ξέρω!Άσε να το δω πρώτα και μετά το κουβεντιάζουμε όσο θελετε.Αναλόγως μου γυρίζουν τα μυαλά και οι τηλεκριτικοί ή κινηματογραφοκριτικοί που γράφουν όοοοοοολη την περίληψη του έργου με όοοοοοολα τα στοιχεία που ΔΕΝ πρέπει να ξέρεις από πριν,και άντε και γαμήσου ηλίθιε,τώρα δε γουστάρω να τη δω που μου κατέστρεψες την έκπληξη!Sadistic mothafuckas!

5.Οι διαφημίσεις για τα Τζάμπο στο ραδιόφωνο.Όλες ανεξαιρέτως.Στο άκουσμα των πρώτων συλλαβών «τι θα βάλει η γριά στο καρναβάλι»,το κεφάλι μου φουσκώνει και αναβοσβήνει σα λαμπάκι σε έλατο,τα μάτια μου πετάγονται έξω και το χέρι μου φεύγει απ’το τιμόνι και πατάει στα τυφλά ότι κουμπιά βρει στο ραδιόφωνο για να τους κάνω να το ΒΟΥΛΩΣΟΥΝ.Το ότι ακόμη δεν έχω τρακάρει,είναι απορίας άξιον(διότι ράδιο ακούω κυρίως στο αυτοκίνητο).Υποψιάζομαι πως η Τζάμπο Α.Ε.είναι συμβεβλημένη με τις ασφαλιστικές εταιρείες αυτοκινήτων για να αυξάνονται τα ατυχήματα και να τα παίρνουν...

5.Αυτοί που πετάνε σκουπίδια κάτω.Είτε πεζοί,είτε από αυτοκίνητα,είτε από μπαλκόνια είτε καθισμένοι σε παγκάκι και τρώνε σπόρια σχηματίζοντας δίπλα τους βουναλάκι τσόφλια.Έχω γίνει μάρτυρας απίστευτων-για το δικό μου το μυαλό-καταστάσεων,από το να ανοίγει παράθυρο αυτοκινήτου να βγαίνει χέρι με τίγκα τασάκι και να το αδειάζει καταμεσής της ασφάλτου,μέχρι να εκσφενδονίζεται όλοκληρο πλαστικό μπουκάλι νερού.Εδώ είναι που χρειάζεται ο ανάλογος του σπάιντερμαν για την καθαριότητα-π.χ.ο κάθαρμαν(όχι απ'το "κάθαρμα").Να προσγειώθεί πάνω στο καπό από την ταράτσα όπου βρισκόταν και επιτηρούσε,να ανοίξει την πόρτα και να πιάσει τον βρωμιάρη από τις τρίχες πίσω απ'το σβέρκο(ξέρετε,εκεί που πονάει)να τον βάλει να φάει τις γόπες,και μετά να γλείψει το πεζοδρόμιο.Το μπουκάλι θα αναλάβω να το βάλω εγώ εκεί που υποψιάζεστε.Τι να κάνω η ρημάδα-αφού δεν μπορώ να κάνω τίποτα από αυτά,καταφεύγω στον κόσμο της φαντασίας...


Και μια που είπα τσιγάρο....

5.Αυτοί που καπνίζουν στο δρόμο περπατώντας και



τι;τελείωσαν τα πέντε που είχα να γράψω;εδώ και ώρα;ε ρε γαμώτο...





α,ναι να καλέσω και κάποιον...τη luccia ,το cornflake girl,τη lifewhispers,το νυχτολούλουδο και ...το master g(γιατί πολύ γυναικομάνι έπεσε:)

S & M

Δύο βδομάδες αρρώστειας και κλεισούρας,και ξεχνάς διάφορα.Πώς είναι να σε χτυπάει ο ήλιος,πώς είναι να ξυπνάς με ξυπνητήρι,πόσο εκνευριστικοί μπορούν να γίνουν οι συνάνθρωποί σου.Το τελευταίο μπορείς να το ξαναθυμηθείς στο πιτς φυτίλι με μια βόλτα,π.χ. στο σούπερ μάρκετ,όπου πήγες να πάρεις φρουτάκια και σαλατίτσες για να γιάνεις(και πατατάκια για τη γεύση).Το αποτέλεσμα είναι το παρακάτω μίνι ρεπορτάζ για τις γυναίκες-θαμώνες των Σ/Μ.Γιατί για τις γυναίκες;Διότι αυτές είναι που δημιουργούν προβλήματα συνήθως!Οι άντρες κάνουν ήσυχα ήσυχα τη δουλίτσα τους και φεύγουν.Ψέμματα να πω;


Θα πηδήξω γρήγορα γρήγορα τη διαδικασία των ψώνιων

-η οποία είναι από μόνη της ένα ολόκληρο καινούριο ποστ-

και θα φτάσω στο ταμείο.Εννοείται αφού σ'έχει χτυπήσει ο νόμος του Μέρφι και όλες οι άλλες ουρές τρέχουν δίπλα σου ενώ η δική σου ταμίας:

-έφυγε για να φέρει ψιλά

-έφυγε για να βρει μια τιμή στο ράφι

-της τελείωσε το χαρτί στο μηχάνημα

-αποφάσισε να κλείσει ταμείο και μετράει ένα σακκούλι κέρματα...



...μπορεί να πέσεις σε κάποια από τις παρακάτω κυρίες και να αποτελειωθείς.


Η"τα ζώα μου αργά"

Αν πετύχεις να είσαι από πίσω της στο ταμείο,την έβαψες.Τακτοποιεί κατά μέγεθος και κατά είδος τα αντικείμενά της στις σακκούλες σε οδυνηρό σλοου μόσιον κάνοντας ανά διαστήματα παύση για να ψάξει κάτι στην τσάντα της.Η ταμίας έχει τελειώσει με τα πράγματά της της κι έχει αρχίσει να χτυπάει τα δικά σου,και αυτή έχει γεμίσει μισή σακκούλα και δε θέλει και βοήθεια γιατί έχει το σύστημά της.Όταν επιτέλους αποφασίσει που θα βάλει και το τελευταίο γιαούρτι,θα βγάλει να πληρώσει με διακοσάευρο.Ή ακόμα χειρότερα,με κάρτα.Και για το τελειωτικό χτύπημα,θα μαζεύει και κουπόνια πασχαλίτσες για το σετ κατσαρολικών-δώρο...


Η"θα καταστρέψω τον πλανήτη"

Οι λέξεις"πλαστικά-ανακύκλωση-λιώνουν σε 400 χρόνια"δεν της λένε απολύτως τίποτα.Κάθε αντικείμενο που έχει ψωνίσει,θα μπει σε διαφορετική σακκούλα.Οι δε ελιές,για να μην τρέξει ζουμί,θα μπουν σε τρεις σακκούλες και θα δεθούν σφιχτό κόμπο.Και πάλι δεν είναι σίγουρη..Στο τέλος θα ρίξει μέσα στο καρότσι και έξτρα καμμιά εικοσαριά ακόμη"για νά'χουμε για τα σκουπίδια".Και κάθεσαι εσύ η έρμη με την πάνινή σου τσάντα με το οικολογικό μήνυμα,να αναλογίζεσαι τη ματαιότητα της ύπαρξης...

Η αδιάκριτη

Εσύ κοιτάς απέναντι στο χάος κι αυτή κοιτάει το καρότσι σου.Σε τι θα της χρησιμέψει να ξέρει τι μάρκα σερβιετάκια χρησιμοποιείς δεν ξέρεις.Το ελεγκτικό της βλέμμα μπορεί να σε κάνει να αισθανθείς άβολα,ιδίως αν είναι η μέρα που αποφάσισες να πάρεις 10 σακκούλια ποπκορν με γεύση μπάρμπεκιου(μπορεί να γίνει πόλεμος,πού ξέρεις).Καμμιά φορά εμπνέεται από τα ψώνια σου και σε ρωτάει"από πού το πήρατε αυτό;"και μετά στέλνει τον άντρα της να το βρει και να της το φέρει(ο οποίος στήνει καυγά"δεν πάω πουθενά,να πας εσύ,που ξέρω γω τι θέλεις"και τελικά πηγαίνει σιχτηρίζοντας)


Η βιαστική

Έχεις απλώσει τα πραγματάκια σου όμορφα όμορφα στον κυλιόμενο διάδρομο,έχεις βάλει και το "επόμενος πελάτης"μετά τα φρούτα σου και έχει μείνει ένα κομματάκι 5 εκατοστών για την επόμενη.Όοοχι,δεν θα περιμένει να προχωρήσει λίγο η λωρίδα.Θα αρχίσει να στοιβιάζει εκεί την πραμάτεια της η οποία θα πέφτει πάνω στη δική σου και θα μπερδεύονται,και μετά θα σπρώχνει το καρότσι της στον κώλο σου.Επειδή το άγχος της μεταδίδεται,πιάνεις τον εαυτό σου να πετάει τα ψώνια σου όπως όπως μέσα στο καρότσι και να βάζει μαζί στη σακκούλα το απορρυπαντικό με το ψωμί-ό,τι όμως και να κάνεις δε γλιτώνεις.Ακόμα κι αν καταφέρεις να έχεις τελειώσει με το πακετάρισμα και να είσαι με το πενηντόευρο στο χέρι όσο εκδίδεται ο λογαριασμός σου,αυτή θα σε έχει ΗΔΗ προσπεράσει,θα έχει ΗΔΗ ανοίξει σακκούλα και θα σε αγριοκοιτάζει γιατί την καθυστερείς...

Η κοινωνική

Συνήθως είναι μιας κάποιας ηλικίας,κι έχει όρεξη για κουβέντα.Ή μάλλον,για γκρίνια.Και αποφάσισε πως εσύ θα είσαι κατάλληλη παρτενέρ.Εναρκτήριες ατάκες:

-πω πω πω βρε παιδί μου,πως αργούν έτσι,έχω και δουλειά...
-πόσο το πήρες το κουνουπίδι;τιι;απαπα!πού θα φτάσουν πια οι τιμές...
-διάβασέ μου βρε κορίτσι μου την ημερομηνία λήξεως που ξέχασα τα γυαλιά μου-αχ γεράματα...

Εσύ κουνάς το κεφάλι στωικά πετώντας που και που κανένα"ναι ναι έτσι είναι,τι να πεις",και προσπαθείς να μη σκέφτεσαι άσχημα πράγματα για την κυριούλα,γιατί ποτέ δεν ξέρεις:εκεί που είσαι ήτανε,κι εκεί που είναι,μπορεί να πας...


Η σκρόφα

Εϊσαι στο ταμείο των 10 τεμαχίων,με καρότσι.Τα έχεις μετρήσει τα τεμάχιά σου και είναι 10,αυτή όμως,και μόνο που βλέπει πως έχεις καρότσι κι όχι καλάθι,μυρίζεται πως έχεις 11 και πας να την αδικήσεις.Καθόλου τυχαία βέβαια,είναι από πίσω σου στην ουρά...Θα σου επισημάνει την παρανομία σου φωναχτά να την ακούσουν όλοι,ή,αν είναι πιο τολμηρή,θα σε καταγγείλει στην ταμία.Όχι,δεν αισθάνεσαι δικαιωμένη που η ταμίας τα μετράει,τα βρίσκει σωστά και το λέει στη σκρόφα,ούτε και συγκινείσαι που σε υποστηρίζουν και τα κοριτσάκια που είναι μπροστά σου.Θές να πάρεις ένα μπαλτά και να κόψεις τη σκρόφα σε 10 κομματάκια.Ή και σε 11...

Η"μάνα κουράγιο"

Περιστοιχίζεται από παιδιά διαφόρων ηλικιών,φύλων και τσιρίδων.Είναι μόνη της γιατί το γομάρι ποτέ δεν έρχεται να τη βοηθήσει,είναι άλουστη,άβαφτη και αλλοπαρμένη.Προσπαθεί συγχρόνως να βάζει τα πράγματα που ψώνισε στις σακκούλες και να βγάζει από τα χέρια του Δημητράκη τα διάφορα που βουτάει από τα σταντς παρά τω ταμείω(καραμέλες,σοκολάτες,μπαταρίες).Αποτελεί τη ζωντανή διαφήμιση για τα κακά της οικογένειας.Φεύγοντας από το ταμείο,αισθάνεσαι ευγνώμων που τα αυγουλάκια κίντερ και το πατατάκι στη σακκούλα σου είναι αποκλειστικά και μόνο για δική σου κατανάλωση...

My name is Blunt.Τζέιμις Μπλαντ.

Ως ελληνίδα φορολογούμενη πολίτης,ΑΡΝΟΥΜΑΙ να πληρώνω υπαλλήλους της δημόσιας τηλεόρασης που προσβάλλουν την αισθητική μου και τη νοημοσύνη μου.Πέτυχα στη ΝΕΤ ένα μίνι ρεπορτάζ για τη συναυλία στην Αθήνα του James Blunt και κόντεψα να ξανανεβάσω πυρετό.Εκτός του ότι τον ανέφεραν μονίμως ως «Τζέιμις»(ούτε η γιαγιά μου η συχωρεμένη δε θα τον έλεγε έτσι),την είχαν την υποτιθέμενη δημοσιογράφο τους που ποιός ξέρει ποιανού υπουργού ανηψιά είναι για να την προσλάβουν να κάνει συνεντεύξεις με ξένους χωρίς να έχει ούτε ένα λόουερ για ξεκάρφωμα,να τον ρωτάει για το νέο του άλμπουμ «all the lost souls»,προφέροντας το...σάουλς!Την τρίτη φορά που το άκουσα,άλλαξα κανάλι,χωρίς να προλάβω να δω την απάντησή του στην όποια ερώτηση.Αν κατάλαβε ο άνθρωπος τι του έλεγε δηλαδή....


Τα λεφτά μας πίσω!

Ίωση

Έβρασα από τον πυρετό.Έβηξα τόσο πολύ που ένιωθα σαν κακός σε πλειστέισον που έχει φάει στο στέρνο τις μπουνιές της ζωής του.Έκανα τόσο εμετό που περίμενα πως θα δω το στομάχι μου σούσι στη λεκάνη μπροστά μου.Έφτασα μέχρι τα επείγοντα,ανήμπορη σ'ένα πράσινο φορείο δίπλα σε θύματα εγκαυμάτων και παππούδες με εγκεφαλικά.Κοιμήθηκα τρεις μέρες στη σειρά,νηστική και στεγνή από υγρά,να ονειρεύομαι πως τρώω καρότα και φτιάχνω τεράστιες τάρτες με πράσο(;!).Πήρα με το τσουβάλι αντιπυρετικά,αντιεμετικά,σιρόπια για το βήχα,ορούς και ενέσεις.

Ξαναθυμήθηκα μετά από χρόνια πως είναι να έχεις τη μαμά να σου φέρνει ταπεράκια χειροποίητη σουπίτσα και να σου χαϊδεύει τρυφερά και με κρυμμένη ανησυχία το ιδρωμένο μέτωπο.Διάβασα εφημερίδες στοιβιασμένες από μήνες,έλυσα σουντόκου(δε βοηθάει στη ναυτία,το αντίθετο μάλιστα)και χάζεψα μαλακίες στην τηλεόραση(ούτε αυτό βοηθάει στη ναυτία...).Είδα στον ύπνο μου και στον ξύπνιο μου πως άλλαξα τη ζωή μου ριζικά,παράτησα τη δουλειά που μου τρώει τη ζωή και τα σωθικά και έγινα αυτό που πάντα επιθυμούσα.


Οκ,τα έκανα όλα αυτά.2 βδομάδες τώρα δεν κάνω και τίποτ'άλλο.Βαρέθηκα.

ΜΠΟΡΩ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΩ ΥΓΙΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΟΥ;;;;;(αυτό δε φανταζόμουν ότι θα το πω ποτέ!...)

Καντηλίτσα

Όπως όλοι γνωρίζουμε,ο ΚΟΜΠΟΣ είναι μια συγκεκριμένη κατάσταση που συμβαίνει σε κάποιο μακρουλό αντικείμενο όπως π.χ. σκοινί,αν κάνουμε τις εξής κινήσεις:πιάνουμε τη μια άκρη του σκοινιού και το καμπυλώνουμε.Τοποθετούμε σταυρωτά τη μια μεριά του σκοινιού πάνω στην άλλη.Σχηματίζεται έτσι μια θηλιά.Μετά,γυρνάμε την άκρη του σκοινιού κατά 140 μοίρες,την περνάμε ΜΕΣΑ από τη θηλιά,και τραβάμε δυνατά.Αυτό ήταν.Φτιάξαμε τον πρώτο μας κόμπο.

Έχουμε εμπεδώσει όλοι τι σημαίνει κόμπος και πόσες κινήσεις χρειάζονται για να επιτευχθεί;Ωραία!

Πώς γίνεται λοιπόν να δένεται κόμπος το.....καλώδιο του φορτιστή μου;Το καλώδιο από το πιστολάκι;Για να μην πιάσω στο αισθησιακό μου στόμα...ΤΟ ΚΑΛΩΔΙΑΚΙ ΓΙΑ ΤΑ ΑΚΟΥΣΤΙΚΆ ΤΟΥ ΚΙΝΗΤΟΥ!


Ποιά μυστική δύναμη,ποιό πόλτεργκάιστ που ζει μέσα στο ηλεκτρονικό ξυπνητήρι σηκώνεται τη νύχτα που εγώ ροχαλίζω,και πιάνει τη μία άκρη από το καλώδιο του φορτιστή,το καμπυλώνει,μετά περνάει την άκρη ΜΕΣΑ από τη θηλιά και μετά τραβάει δυνατά;Γιατί σίγουρα,ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ!

Πώς γίνεται να βάζω το κινητό μέσα στην τσάντα μου με το χαντς φρι του όμορφα όμορφα τακτοποιημένο κι όταν το βγάζω να είναι φιδές;Έχουν τα καλώδια ζωή;Σέρνονται σαν σκουληκάκια και κάνουν τα δικά τους μέσα στο συρτάρι ενώ εμείς βλέπουμε σεξ εντ δε σίτι;

Απαντήστε μου κάποιος!

(ποιός δεν ξέρω,ίσως κάποιος με το νικ"καλώδιος"...;)


Υ.Γ.Πριν από λίγο επέστρεψα από το δωμάτιο όπου κρατάω τη σιδερώστρα,μια βιβλιοθήκη,ένα πιάνο,την απλώστρα και μια βαλίτσα.Πήγα να σιδερώσω ένα παντελόνι γιατί δεν έχω τι να φορέσω αύριο.Και μαντέψτε σε τι κατάσταση βρήκα το καλώδιο του ατμοσίδερου....

;;;!!!

Υπεύθυνη δήλωση

Όλοι εσείς που καπνίζετε στα ασανσέρ,είστε ΠΑΛΙΟΒΡΩΜΙΑΡΗΔΕΣ

What a drag!*

*κοινώς,"πω ρε πούστη μου,έχω και να..."


Η ζωή θα ήταν πιο εύκολη αν δεν είχαμε κάθε τρεις και δύο να ασχοληθούμε με τα παρακάτω:

Κατηγορία"σωματική υγιεινή-καλλωπισμός"

-Βγάλσιμο τριχών
-Κόψιμο νυχιών
-Κόψιμο μαλλιών(ειδικά όταν έχει πετύχει το τελευταίο κούρεμα-γιατί να μην μπορούν να μείνουν για πάντα έτσι;)
-Πλύσιμο δοντιών το βράδυ(ειδικά όταν το θυμάσαι ενώ έχεις ήδη ξαπλώσει)
-Ντεμακιγιάζ(ειδικά όταν το θυμάσαι το πρωί που βλέπεις τη μούρη σου ζωγραφισμένη στο μαξιλάρι με τεχνοτροπία κυβισμού-δεξιά μάσκαρα,πιο κάτω και αριστερά κραγιόν και λίγο σάλιο)

Κατηγορία"οικιακές εργασίες"

-Σιδέρωμα(φτου κακά!)
-Καθάρισμα εσωτερικού ντουλαπιών-φούρνου-συρταριών-ντουλαπακιού μπάνιου-παταριού με αράχνες(φτου,τι έχω μαζέψει εδώ πάνω ρε γμτ)
-Τζάμια(wax on,wax off-και δεν έχεις να πάρεις μέρος σε πρωτάθλημα καράτε μετά,να πιάσει τόπο ο κόπος)
-Ξεσκόνισμα γιγάντιας βιβλιοθήκης-σιντιέρας-πάνω μέρους τρίμετρης ντουλάπας-ραφιού με μπαρμπαδάκια κίντερ-πολύφωτου(συνήθως ανεβασμένη σε σκάλα αμφιβόλου σταθερότητας,αγωνιώντας σε πόσες μέρες θα βρουν το τουμπανιασμένο κουφάρι σου)

Κατηγορία"εξωτερικές δουλειές"

-Σέρβις,ΚΤΕΟ,συνεργεία και λοιπά με μηχανολογικό ενδιαφέρον
-Τράπεζες,εφορίες,ταχυδρομεία και λοιπά με ουρές
-Γιατροί(ΠΑΠ,ΜΑΠ κτλ)
-Κουβάλημα εξάδας νερού και δεκαοχτάδας χαρτιών υγείας από το σούπερ μάρκετ(προσπαθώντας συγχρόνως να ξεκλειδώσεις την εξώπορτα και να κρύβεις τα κωλόχαρτα κάτω απ'το μπουφάν να μη φαίνονται)



Είναι κι άλλα,αλλά βαριέμαι τώρα να σκεφτώ...

Sales

Γιατί καλή μου κυρία;Γιατί;Δεν είμαστε στριμωγμένοι μέσα σε λεωφορείο-σε μαγαζί 1000 τετραγωνικών είμαστε,στην ουρά για το ταμείο.Έχει χώρο για όλους.Και για μένα,και για σένα,και για τις 18 σακκούλες σου που επιμένεις να τις ζουπάς στον κώλο μου.Ξέρω ότι βιάζεσαι να πάς στον άντρα σου που τον έστειλες προ ολίγου στην καφετέρια με τις κόρες σου,αλλά δε θα πάει πιο γρήγορα η ουρά όσο και να με σπρώχνεις.Σταμάτα λοιπόν και πάρε το καλό παράδειγμα από μένα-όχι μόνο δεν κολλάω στις μπροστινές,αλλά αφήνω και έξτρα χώρο για να μπορεί να περνάει η ταλαίπωρη πωλήτρια.

Πολύ τις λυπάμαι τις πωλήτριες.Δεν ίσχυε ανέκαθεν αυτό-ίσα ίσα,ενίοτε δεν τις χώνευα.Γιατί είχαν ύφος,γιατί ήταν αγενείς,γιατί με ακολουθούσαν σα λαγωνικά μήπως και σουφρώσω κανά καλτσόν.Τα τελευταία χρόνια όμως τις συμπονώ απίστευτα.Στο μαγαζί που είναι το στέκι μου,ότι ώρα και να πάω,τις ίδιες φάτσες βλέπω.Πρωί μεσημέρι και βράδυ.Χαίρετιόμαστε πλέον.Μια μέρα πήρα το θάρρος και ρώτησα:μα τι ωράριο έχετε και είστε συνέχεια εδώ;Η απάντηση που πήρα με έκανε να θέλω να μπω πίσω απ’τον πάγκο και να διπλώνω μπλούζες.

Έκανα κι εγώ πωλήτρια κάποτε.Δε θα έλεγα όμως πως η εμπειρία με έκανε να καταλάβω και πολλά για το επάγγελμα-ήταν άλλωστε μόνο για δυο βδομάδες,σε παπουτσάδικο οικογενειακής γνωστής,για να βγάλω ένα χαρτζιλίκι για το Πάσχα.Η γνωστή αυτή,η κυρία Ευτυχία,με συμπαθούσε-μέχρι που έγινα υπάλληλός της.Με χαιρετούσε βέβαια και μετά,αλλά με εκείνο το χαμόγελο on the rocks,το λίγο κοκκαλωμένο.Με το δίκιο της...

Και τι δεν έκανα κατά τη θητεία μου.Νομίζω πως το αποκορύφωμα ήταν μια μέρα που πήγε να μπει μια μαμά με το κοριτσάκι της.Μόλις είχα τελειώσει το σφουγγάρισμα,και εκεί που σκούπιζα το ιδρωμένο μου μέτωπο,ΤΗΝ είδα.Μια τυρόπιτα,που κουνιόταν απειλητικά στο χέρι της μικρής,διασπέρνοντας μικρά μικρά κομματάκια φύλλου στο πεζοδρόμιο.

Διακτινίστηκα στην πόρτα πριν το χέρι με την τυρόπιτα μπεί στον εναέριο χώρο του μαγαζιού,και δήλωσα όλο ύφος στη μαμά: «σας παρακαλώ,δε γίνεται να μπει με την τυρόπιτα μέσα γιατί θα γεμίσει τον τόπο.Ας τη φάει και ελάτε μετά»

Άκουσα κάτι πνιχτούς ήχους από πίσω μου.Γύρισα και είδα την ιδιοκτήτρια στα πρόθυρα του εγκεφαλικού.Κατάφερε να ανακτήσει τις αισθήσεις της και να πεταχτεί στην πόρτα παρακαλώντας τη χαμένη πελάτισσα να επιστρέψει κι ότι δεν πειράζει να τρώει το παιδί,μα ήταν αργά-η κυρία ήταν ήδη 50 μέτρα μακρυά και φώναζε ότι όχι δεν υπήρχε πρόβλημα θα περνούσε μετά.Η κυρία Ευτυχία ήξερε πως δε θα την ξανάβλεπε ούτε στο απέναντι πεζοδρόμιο...Υποπτεύομαι πως ενώ εγώ προσπαθούσα να διώξω με το παπούτσι κάτι ψίχουλα που είχαν ξεφύγει στα σκαλάκια,εκείνη φαντασιωνόταν ότι μου έστριβε το λαρύγγι,με έγδερνε κι έφτιαχνε παιδικά παπουτσάκια με το τομάρι μου-πάντως εκείνη την ώρα περιορίστηκε σε ένα μίνι κήρυγμα ως προς το νόμο «ποτέ δε διώχνουμε πελάτη».

Μιαν άλλη μέρα έκανε το λάθος να έχει εξωτερική δουλειά,και μας άφησε στο μαγαζί με το γιο της.Ήταν συμμαθητής μου στο σχολείο και τον ήξερα.Εκείνο τον καιρό σπούδαζε στο εξωτερικό,και είχε επιστρέψει για το Πάσχα.
Εκεί που καθόμασταν χαλαροί πάνω στους καναπέδες και τα λέγαμε,μπήκε πελάτης.Και δη,άντρας.Από γυναικεία παπούτσια κάτι είχα μάθει,από αντρικά ήξερα μόνο ότι βρίσκονταν στην αριστερή γωνία του μαγαζιού.

Ο άνθρωπος ζήτησε ένα συγκεκριμένο ζευγάρι που είδε στη βιτρίνα.Μετά από μισή ώρα που μας παρακολουθούσε εμένα και το γιο να ψάχνουμε το μαύρο λουστρίνι νούμερο 43 λες και ήταν το Άγιο δισκοπότηρο(μέχρι σκάλα κουβαλήσαμε από την αποθήκη για να φτάσουμε στα ψηλά ράφια),τι να κάνει ο έρμος,βαρέθηκε κι έφυγε.Από κείνη την ημέρα η κυρία Ευτυχία μετρούσε τις μέρες να τελειώσει το Πάσχα και το συνεχόμενο ωράριο και εγώ,μπας και σταυρώσει κανέναν πελάτη...


Επιστροφή στο παρόν...Ήρθαν οι εκπτώσεις-τι ήρθαν δηλαδή,που κοντεύουν να φύγουν...Επειδή τον τελευταίο μήνα σκοτώνομαι στη δουλειά,βρήκα ευκαιρία σήμερα που ήταν χαλαρή μέρα να πάρω ένα δονητή και να γαμήσω τη μάνα του πορτοφολιού μου.Πήγα παντού,δε μ’άρεσε τίποτα,αλλά ψώνιζα,έτσι για το γαμώτο.Τώρα τα έχω απλωμένα πάνω στις πολυθρόνες και τους καναπέδες,και παρατηρώ πως τα μισά είναι καλοκαιρινά.Πάλι μαλακίες έκανα...
Αλλά έτσι είναι,καλή μου ενοχλητική κυρία με τις σακκούλες.Όλοι παίζουμε σ’αυτό το παιχνίδι:με το που αρχίσαν οι εκπτώσεις,ξεχυθήκαμε να προλάβουμε να πάρουμε μπλούζες με 9 ευρώ,διότι σήμερα ακόμα θα έχει στο νούμερό μας.Αύριο,μόνο έξτρα λαρτζ