Κόλλημα.

Εδώ και τρία περίπου χρόνια ζω σα να μου έβαλε κάποιος σούπεργκλου στα παπούτσια.Μηδέν βήμα προς οποιαδήποτε κατεύθυνση-τόσο που,ακόμα και προς τα πίσω να πήγαινα,καλύτερα θα ήταν.Αλλά όχι.Ούτε καν πισωγυρίσματα δεν έχει ο μπαξές.Ακινησία.Ποιό είναι το πιο ακίνητο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό;Το άγαλμα του Βενιζέλου;Οι κολώνες της ΔΕΗ;Ο Όλυμπος;Ακόμα κι αυτά κινούνται μαζί με τη Γη.

Εγώ,τουναντίον είμαι διακτινισμένη σε ένα κενό χωροχρόνου όπου τα πάντα μένουν ίδια κι απαράλλαχτα.Ξυπνάω-το-πρωί-βάζω-το-μπρίκι-πλένομαι-πάω-στη-δουλειά-γυρίζω-κοιμάμαι-πηγαίνω-για-καφέ-πηγαίνω-σινεμά-πηγαίνω-επισκέψεις-γυρίζω-βλέπω-τηλεόραση-διαβάζω-εφημερίδες-τρώω-κοιμάμαι-ξυπνάω-βάζω-το-μπρίκι κτλ.Καμμιά φορά αλλάζω τη σειρά(π.χ.πρώτα πλένομαι και μετά βάζω καφέ)για να μη λαλήσω.

Η μόνη κίνηση που γίνεται αρκετά συχνά,είναι μέσα στο μυαλό μου.Εκεί κινούνται διάφορα με ταχύτητα φωτός-αλλάζω δουλειά,σπίτι,παρέες,χώρα,ανοίγομαι σε διάφορες ανήθικες προτάσεις,κάνω παιδιά,κι όταν το ρίχνω πολύ έξω,γίνομαι και διάσημη.


Υποθέτω πως δεν πρέπει να τα γράφω αυτά εδώ πέρα διότι δεν κάνω και πολύ καλό στην περσόνα μου...Τριών χρονών κι αυτή.Ελπίζω να μην τα εκατοστήσει μαζί με την ακινησία μου.Έλεγα πως πρέπει να τελειώνω με το μπλόγγιν,διότι σα να νιώθω πως μου τελείωσε αυτό.Αλλά ούτε κι αυτό δεν έχω τα κότσια να αλλάξω...


Υπόσχομαι τώρα,εδώ,αυτή τη στιγμή,πως δεν πρόκειται να ξαναγράψω αν δεν κάνω μια αλλαγή.Σημαντική αλλαγή εννοώ.Είστε μάρτυρες.

Φθινοπώριασε...

Σήμερα επιστρέφοντας από τη δουλειά,με προϋπάντησε ένα βουνό κιτρινοπορτοκαλιών φύλλων,συγκεντρωμένο μπροστά στην εξώπορτα της πολυκατοικίας.

Ήταν υπέροχο θέαμα."Επιτέλους,φθινόπωρο!",σκέφτηκα και έβγαλα το κινητό να το αποθανατίσω



Μετά άνοιξα την πόρτα.Σημειωτέον,φύσαγε διαολεμένα.Πριν προλάβω καν να σηκώσω το πόδι μου και να το πατήσω μέσα,πρόλαβαν και μπήκαν τα φύλλα,δυο σακκούλια από πατατάκια που ήταν κρυμμένα από κάτω,κάτι διαφημιστικά φυλλάδια πιτσαρίας και ένα μπλε πλαστικό που δεν ξέρω τι ήταν,κι έγινε η είσοδος κώλος.



Μπήκα γρήγορα γρήγορα στο ασανσέρ-ελπίζω οι υπόλοιποι ένοικοι και η καθαρίστρια να είναι λιγουλάκι ρομαντικές ψυχές...

Sound of silence

Τιριτρι τιριτρι τα πουλάκια

Γκαρ γκαρ ένας γάιδαρος γκαρίζει από κάπου στο βάθος

Θρρρ θρρ φύλλα που θροΐζουν στο πέρασμα του ανέμου

πλιπλιτς ρυάκι που κυλα ψιθυριστά πάνω απ'τις πέτρες

τζτζζ τζιτζίκια που καλούν το ταίρι τους

φσσσφσσσσσ κύμα που σκάει απαλά στην αμμουδιά


Όποτε γκρινιάζω για τους θορύβους,δε σημαίνει πως θα μου άρεσε να ζω στην ηχομόνωση.Ως απόδειξη,καθόλου μα καθόλου δε θα με πείραζε να ξυπνάω το πρωί και να ακούω τα παραπάνω...(το γκάρισμα του γαϊδάρου τώρα που το ξανασκέφτηκα,δε μου είναι και τόσο απαραίτητο)



Υ.Γ.Για όποιον δεν έχει καταλάβει πούθε μούρθε η έμπνευση για το παραπάνω,να διευκρινίσω πως σήμερα ξύπνησα για 159η φορά υπό τους γλυκούς τρανταγμούς του μπάσου του ηχοσυστήματος της από κάτω-η οποία έβαλε για 159η φορά το"όταν σ'είχα πρωτοδει" σε ντεσιμπέλ ισοδύναμα με απογείωση διαστημόπλοιου.Καλημέρα όλη μέρα!
(&^&^%#@$$&^*)

Η χώρα της μαρμότας

Ο κόσμος και ο χρόνος προχωράει και περνάει.Για όλους.Εκτός μιας μικρήηηης χώρας της Μεσογείου,που μια κακιά μάγισσα την καταράστηκε να ζει και να ξαναζεί τα ίδια και τα ίδια.Η χώρα αυτή δεν αντέχει τις αλλαγές,αποσυντονίζεται.Θέλει αυτά που ξέρει,τα γνωστά.Μάλλον διότι έτσι κερδίζει μια ψευδαίσθηση αιωνιότητας-όλα μένουν στάσιμα άρα κι εγώ δε θα πεθάνω ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη.

Χθες,την ώρα που ο φρέσκος πρωθυπουργός έκανε τις δηλώσεις του(διαβάζοντας από χαρτί,όπως μου είπαν διότι εγώ δεν έβλεπα εικόνα διότι έπλενα πιάτα),ακούγονταν από κάτω ιαχές:


ΑΝΤΡΕΑ,ΖΕΙΣ,ΕΣΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ




I rest my case.



...



Όχι,I don't rest my case ακόμα,έχω να πω κι άλλα.Μα είναι δυνατόν;ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ;Έίναι να τρελλαίνεσαι δηλαδή.Εκτός των άλλων,αυτό είναι τουλάχιστον ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ.Άμα ήμουν εγώ που είχα βγει κι άκουγα από κάτω να φωνάζουν το όνομα της μάνας μου,θα ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί.Αυτοπατρονάρισμα ολκής.Δηλαδή εκεί που πήγα λίιιιγο να χαρώ που τουλάχιστον ξεφορτωθήκαμε τα"γαλάζια παιδιά",που τόσες προσλήψεις από το παράθυρο κι απ'το φωταγωγό και τέτοιο ύφος χιλίων πεντακοσίων καρδιναλίων των βισματιών δεν έχω ξαναματαδεί(και μιλάω ως αυτόπτης μάρτυς),ακούω αυτό το χάλι και ξαναρχίζω να βογκάω.Ως πότε παληκάρια;


NOW I rest my case γιατί πρέπει και να φύγω...

Ανοχύρωτοι

Τις προάλλες εκεί που ήμουν ξαπλωμένη και διάβαζα μπιγκ φις,το κινητό μου έκανε τιτ τιτ(μήνυμα).Τρόμαξα-λες να ήταν κανείς με πρόταση για έξω;Και δεν είχα έτοιμη δικαιολογία.*



* το τελευταίο διάστημα περνάω τις κλειστές μου και δε θέλω να πηγαίνω πουθενά(με το ζόρι με σηκώσανε και πήγαμε να δούμε το Χάρι Πότερ,ο οποίος μου άρεσε αλλά δε μου άρεσε καθόλου η τιμή του εισιτηρίου-ΕΝΝΙΑ ΕΥΡΩ!Γαμιόληδες!τέλος πάντων,άλλη ώρα θα τους περιλάβω αυτούς).Έλεγα λοιπόν πως η μεγαλύτερή μου χαρά είναι να γυρίζω σπίτι μετά τη δουλειά και να ασχολούμαι με οτιδήποτε μπορεί να ασχοληθεί κανείς εντός των τειχών-από ασύστολο κωλοβάρεμα έως μυστήριες οικιακές εργασίες,π.χ. άλλαγμα φίλτρου στον απορροφητήρα.Υποθέτω είναι φάση και θα περάσει,της δίνω τρεις μήνες καιρό



Τζάμπα αναστατώθηκα,δεν ήταν πρόταση.Ήταν το παρακάτω:
"Στάθηκα πάντα δίπλα σου με εντιμότητα,δυναμισμό και ειλικρίνεια.Στήριξέ με για να αγωνιστώ και μέσα στη βουλή.Κωνσταντίνος Κούλουρης,υποψήφιος βουλευτής Ν.Δ."

(σταθείτε μισό λεπτό να σκουπίσω ένα δάκρυ και να φυσήξω τη μύτη μου....αχ...εντάξει)

!!!!!!!


Η πρώτη μου παρόρμηση ήταν να στείλω απάντηση στον Κωνσταντίνο Κούλουρη λέγοντάς του επακριβώς τι να πάει να κάνει και με ποιόν,αλλά της παρόρμησης επεκράτησε η λογική.Διότι αν ο Κωνσταντίνος Κούλουρης έχει το κινητό μου,θα έχει ίσως και τη διεύθυνσή μου.Και μετά μπορεί να καταλήξω σφαγμένη σε κανένα χαντάκι,πέμπτη είδηση στα κεντρικά δελτία(είναι και περίοδος εκλογών και δε θα με βγάλουν πρώτη),διότι που ξέρω γω αν ο Κωνσταντίνος Κούλουρης εκτός από μαλάκας είναι και ψυχοπαθής;


Επεκράτησε η λογική έλεγα πριν;χμμμ
Anyway...


Κωνσταντίνε Κούλουρη,ένα έχω να σου πω:είσαι πολύ τυχερός που το υβρεολόγιό μου είναι πτωχό(απαρτίζεται από κάτι μπαναλαρίες τύπου πούστη,γαμώ το σπίτι σου κτλ).Μα πολύ τυχερός...

ΗΘΕΛΑ ΝΑ'ΞΕΡΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΥΝΕ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΤΩΝ ΚΙΝΗΤΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΝ Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΧΩΡΑΕΙ ΜΗΝΥΣΗ...Δεν είναι αυτό παραβίαση του ιδιωτικού μας χώρου;;;Γαμώ την τεχνολογία μου...



υ.γ.

Για να μην αδικήσω κανέναν:πριν από λίγο μου ήρθε ανάλογο μήνυμα από Πασοκτσού επίδοξη συνάδελφό του...ΦΑΚ ΟΦ ΡΕ!

Η ώρα της αλήθειας(μου)

Λοιπόν.Εγώ άλλα σχέδια είχα,και η ζωή μου τα χάλασε.Κατ'αρχήν είχα σκοπό να μείνω εικοσπεντάρα για πάρα πολλά χρόνια-καμμιά 150ριά.Είχα σκοπό να με θέλουν όλοι οι γκόμενοι που θέλω,κι επίσης αυτοί που δε θέλω.Είχα ακόμα σκοπό να γίνω γαμάτη τραγουδίστρια,πρωταθλήτρια της ενόργανης και διάσημη βιολονίστρια που θα κάνει το κοινό της να ανατριχιάζει.Συγχρόνως μ'αυτά,θα έκανα εκθέσεις ζωγραφικής που θα άφηναν όλους με ανοιχτό το στόμα κι ο κόσμος θα σκοτωνόταν για έναν πίνακά μου.Το άκουσμα του ονόματός μου θα προξενούσε δέος.Κι ενώ όλοι θα αναρωτιόντουσαν"αυτή είναι;"και θα στραβολαίμιαζαν για να με δουν,εγώ θα κατέβαζα σεμνά τα μάτια μπροστά στους προβολείς και με ντροπαλό χαμόγελο θα απέκρουα τις εκδηλώσεις λατρείας και θα έτρεχα στα παρασκήνια να απολαύσω τη δόξα στην απομόνωση της σκιάς. *


Instead...έγινα επιστήμων,διότι ήμουνα και καλή μαθήτρια και δεν έπρεπε να πάνε χαμένα τα αριστεία.Κάνω μια καταξιωμένη κοινωνικά δουλειά,που το άκουσμά της προξενεί επιφώνημα("α!")και επανάληψη του επαγγέλματος..Μια δουλειά που δεν έχει σχέση με διασημότητα ούτε με καλλιτεχνίες ούτε με οτιδήποτε ονειρεύτηκα ποτέ.Μια δουλειά δύσκολη και ενίοτε ψυχοφθόρα,που η ικανοποίηση που μου δίνει παραμένει στα στενά όρια του εαυτού μου και κάποιων λίγων ακόμα.

Όσον αφορά τα υπόλοιπα..

Αν και παράπονο δεν είχα από άντρες που με θέλανε,με έκπληξη ανακάλυψα και μερικούς που ήθελαν άλλες.Και επίσης κάποιους που ξεκίνησαν τρελλοί και παλαβοί μαζί μου και μετά δε θέλανε ούτε να με δουν.Είμαι διχασμένη στο πότε έπιασα πάτο όσον αφορά τις σχέσεις-πάντως μου έρχονται δύο συγκεκριμένες σκηνές που ευχαρίστως θα εξαφάνιζα με αντάλλαγμα ένα χρόνο από τη ζωή μου.Τα μουσικά όργανα τα σταμάτησα όταν είδα πως υπήρχαν κι άλλοι καλύτεροι από μένα(κι όταν κατάλαβα πως δεν ήμουν διατεθειμένη να μελετάω 8 ώρες την ημέρα κομμάτια που δε μου άρεσαν).Τραγουδάω στα στενά όρια του μπάνιου και του σπιτιού μου,και το "τι ωραία φωνή που έχεις" παραμένει κομπλιμέντο μεταξύ εμού και του εκάστοτε γκόμενου που μοιράζεται το μπάνιο(και έχω πολύ καιρό να ακούσω κομπλιμέντο...).Την ενόργανη επίσης τη σταμάτησα νωρίς,ευτυχώς πριν μου ανακόψει την πορεία του ύψους.Και τη ζωγραφική...Αυτή κράτησε λίγο περισσότερο.Ξεκίνησα δυναμικά συνεργασίες,αλλά μετά με ρούφηξε τόσο το επίσημο επάγγελμα που στα παρακάλια των συνεργατών και στο διπλασιασμό της αμοιβής μου,εγώ απάντησα-βλακωδώς-"δε θα έχω χρόνο πια..θα πρέπει να διαβάζω".Το όνειρο του να ξαναρχίσω παραμένει όνειρο εδώ και τόσα πολλά χρόνια,που πια έχω πειστεί πως μέχρι να το αποφασίσω δε θα μπορώ να κρατήσω το πινέλο σταθερό γιατί θα τρέμει το χέρι μου από το γήρας.

Και μια και είπα γήρας...Δεν έμεινα 25,άσχετα που δείχνω σταθερά 10 χρόνια νεότερη από την ηλικία μου(στα 25 έμοιαζα 15).Οι άσπρες τρίχες μου πλήθυναν και από πρόπερσι αναγκάστηκα να χρησιμοποιώ συστηματικά κρέμα ματιών.Και το χειρότερο;Από κει που ήμουν η γκόμενα στη δουλειά,τώρα ήρθαν καινούριες.Που ούτε που γνωρίζουν τι είναι"κρέμα ματιών".Κι ο νέος είναι ωραίος.Δυστυχώς.Δεν πα νά'ναι κιαλλιώς κι αλλιώτικα ο παλιός;Και μόνο που είναι παλιός,είναι σκατά...


*Όχι,δεν είμαι ψώνιο.Εϊμαι απλώς ειλικρινής.Και μη μου πείτε πως τέτοια όνειρα δεν κάνατε ποτέ γιατί θα χεστούμε εδώ μέσα

I don't like Mondays

Πίνω μισή ξεθυμασμένη μπύρα για μεσημεριανό.Η μπύρα δε μ'αρέσει όπως έχω επανειλλημένως τονίσει,πόσο μάλλον ανοιγμένη από προχθές,με άδειο στομάχι και χωρίς πατατάκια δίπλα ώστε να μου φτιάχνουν τη γεύση.Για να μη μιλήσω και για το ότι πια δεν καπνίζω,οπότε ό,τι νόημα είχε ποτέ μια μπύρα για μένα,έχει χαθεί ανεπιστρεπτί.

Τι σημαίνουν όλα αυτά;Ότι άλλη μια γαμημένη βδομάδα έχει ξεκινήσει και αρχίζω να μισώ τη δουλειά μου όσο και τη μπύρα...




Υ.Γ.Βασικά όχι τόσο τη δουλειά μου όσο κάποιους από τους "ανθρώπους"με τους οποίους η πουτάνα η τύχη με ανάγκασε να συνεργάζομαι.Οι οποίοι αύριο μεθαύριο-μη σου πω και σήμερα- θα πάρουν κι άλλους ανθρώπους (αληθινούς,χωρίς εισαγωγικά)στο λαιμό τους.Αλί και τρισαλί...

Who's that girl..?

Φτιάχνω βαλίτσα,και βαριέμαι τόοοοσο πολύ που...άκουσον άκουσον....έκατσα να γράψω ποστ!

Και τι να γράψω αγαπητοί ανύπαρκτοι αναγνώστες που κατά πάσα πιθανότητα ήδη λιάζεστε στις παραλίες και μ'έχετε ξεχάσει,διότι επίσης κι εγώ σας ξέχασα κι ας μη λιάζομαι ακόμη;

(Γιατί σας ξέχασα,θα μου πείτε....Αυτό λέω να το αναπτύξω άλλη φορά...)

Μάζευα πράγματα λοιπόν,και όταν συνειδητοποίησα πως ετοιμάζομαι να πάρω μαζί μου τη μισή ντουλάπα,έκανα διάλειμμα να γράψω μπας και ξελαμπικάρω και βρω τον παλιό καλό μου εαυτό που ήταν ευχαριστημένος να πάει στις διακοπές με τρία βρακιά,δυο μαγιό και μια πετσέτα-α,και σαγιονάρες.Διότι ο καινούριος εαυτός που μας προέκυψε το τελευταίο εξάμηνο,μ'έχει κάνει να αναρωτιέμαι τι διάολο μέρος του λόγου είναι και τι ακριβώς θέλει απο μένα.

Ο καινούριος εαυτός είναι shopping maniac.Όχι ότι κι ο παλιός δεν τις περνούσε τις κρίσεις του,αλλά περιοδικά.Καθόταν στ'αυγά του για κανά τρίμηνο,κάποια στιγμή τον τσιμπούσε η μύγα της κατανάλωσης και πήγαινε για ψώνια πέντε μέρες σερί.Έβγαζε το άχτι του,στοκάριζε για το χειμώνα και ξανάπεφτε σε νάρκη.

Ο νέος πάλι,την είδε όχι μόνο ωραίος,αλλά και χουβαρντάς.Ακούει οικονομική κρίση και χαμογελάει με την υπεροψία της Πάρις Χίλτον(αλλά χωρίς το επώνυμό της και το καρνέ της).Χτυπάει κάρτα κατά μέσο όρο τρεις φορές την εβδομάδα σε ποικίλα καταστήματα,ώστε να μη βαριέται-άμα κουραστεί με τα ρούχα,πάει στα καλλυντικά,και μετά πάει για κουρτίνες,πράγμα παράλογο διότι δεν έχει που να τις κρεμάσει-εξού και τις κρέμασε όλες μαζί στο γραφείο και τώρα το γραφείο έχει τρεις διαφορετικές κουρτίνες σε μία μπαλκονόπορτα.*

*υποσημείωση:για την μία από τις κουρτίνες,ο νέος έκανε κάτι εξωφρενικό.Έφυγε από τη δουλειά την πρώτη μέρα των εκπτώσεων,και πήγε και στήθηκε μαζί με κάτι θείες έξω από γνωστό κατάστημα οικιακών ειδών περιμένοντας να ανοίξουν οι πόρτες.Νομίζω πάντως ότι έφαγε τέτοια φρίκη βλέποντας τις θείες να μαλλιοτραβιούνται πάνω από τραπεζομάντηλα και μαξιλαροθήκες,που δε θα το ξανακάνει αυτό το λάθος

Επίσης,έχει πάθει κάτι με τα κολιέ.Ευτούνος ο λαιμός που χρόνια τώρα είχε για παρέα ένα μοναχό μαύρο κορδόνι που δεν έβγαινε ούτε στο μπάνιο,τώρα έχει να διαλέγει από κίτρινες μπίλιες και πράσινες διάφανες κοτρώνες,μέχρι ροζάρια και ασημένιες αλυσίδες που ζυγίζουν οχτώ κιλά.Και φουλάρια.Πολύ φουλάρι αδερφάκι μου.Έχω βγει με φουλάρια μέχρι κι απ'το Καρφούρ-οίκημα που για μένα μέχρι πρότινος δεν περιείχε τίποτ'άλλο εκτός από τρόφιμα.

Αν κάτσω να μαζέψω τις λεπτομέρειες,καταλήγω σε δύο συμπεράσματα,το πρώτο εκ των οποίων είναι λίγο τρομακτικό:ο νέος μου εαυτός...ακολουθεί τη μόδα.Λούστηκε αυτό που χρόνια κορόιδευε.Κοπάδι τις ανέβαζε,αγέλη τις κατέβαζε τις πανομοιότυπες με τα κάπρι τη μια χρονιά,τα μίνι την άλλη,τα σορτσάκια την επόμενη,και τώρα πάει και μου αγοράζει έθνικ σαγιονάρες και χαϊμαλιά.Το δεύτερο είναι πως κάνει μια στροφή προς τη θηλυκότητα.Εκεί με οδηγούν οι πολύχρωμες όζες(μανό για τους νότιους),οι μωβ τσάντες,οι ΦΟΥΣΤΕΣ(θου κύριε) και τα βραχιόλια με τα τα κρεμασταράκια.Απ'τη γωνία τον κοιτάει με απορία ένα έφηβο κορίτσι με μαύρο μπλουζάκι,στενά τζην,δύσπιστα μάτια και αγουροξυπνημένα μαλλιά.Δεν καταλαβαίνει ακριβώς τι έχει γίνει,και λίγο ανησυχεί για το μέλλον της.Ήδη βλέπει πως στη βαλίτσα των διακοπών δεν έχει μπει ..ούτε ένα τζην παντελόνι!Μα είναι δυνατόν;;;


Ας μην ανησυχεί και πολύ,έχω να της πω.Όσο τα μαλλιά παραμένουν αγουροξυπνημένα και το ράδιο παίζει ροκ,δεν έχει να φοβάται τίποτα...:)


Καλές διακοπές σε όλους παιδιά!kiss kiss

Life lesson...

...number 3.952.298:

Μετά από 3 ποτά και 6 σφηνάκια,όλα φαίνονται πιο εύκολα.Ακόμα και το να ακολουθήσεις την προτροπή του(πιο μεθυσμένου από σένα-4 ποτά και 6 σφηνάκια) φίλου,και να πας να ζητήσεις από τον Tim Booth να βγείτε φωτογραφία μαζί.

Η χαρά μου λίγο τσαλακώθηκε μετά που είδα τη φωτογραφία,διότι η ουσία της φωτογραφίας είναι να την εμφανίσεις και να κορδώνεσαι και να πρασινίζουν οι άλλοι από τη ζήλεια τους.Και αυτό επιτυγχάνεται μόνο αν είσαι θεά δίπλα στον Τιμ Μπουθ,κι όχι ένας καλικάντζαρος με κόκκινα μάτια που στο πρόσωπό του είναι ζωγραφισμένα με σειρά προτεραιότητας τα εξής:

-έχω πιεί τ'άντερά μου
-ανήκω σε μια γενιά που είχε κάποτε ΚΑΣΕΤΑ των James
-είμαι τόσο ευτυχισμένη που βγαίνω φωτογραφία με τον Τιμ Μπουθ που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις που τελειώνει το στόμα και πού αρχίζουν τα αυτιά(αντί να κρατήσω ένα επίπεδο και μια σοβαρότητα)


Και όλα αυτά έχοντας δει τη φωτογραφία τύφλα-και σε κινητό με χάλια ανάλυση.Πού να τη δω και αύριο με την αυγή...


oh well,what the hell,ας μη μου χαλάσω τη διάθεση... :)


Update:
Σήμερα που το ξαναδιάβασα ξεμέθυστη,συνειδητοποίησα πως δεν έχω ιδέα γιατί τιτλοφόρησα το ποστ "μάθημα ζωής".Τι να σκεφτόμουν άραγε πως έμαθα;Να μη φωτογραφίζομαι με διάσημους όταν έχω πιεί και έχω χάλια μαλλί;Πού να ξέρω κι εγώ...drunken writing έπρεπε να το ονομάσω


(τόσο καιρό έχω να γράψω και αυτό με εντυπωσίασε από τη ζωή μου για να το καταθέσω.τς τς τς....:Ρ)

Disconnect

Δεν έχω ιντερνετ.Με το που γύρισα από Αθήνα,ανακάλυψα πως ο λογαριασμός-προσφορά που χρησιμοποιούσα τα τελευταία τρία χρόνια,είχε διακοπεί.Έτσι ξαφνικά.Χωρίς ένα γράμμα,ένα τηλέφωνο,ένα sms,ένα μέιλ.Φαίνεται πως το σύμπαν ξεσκίστηκε στη συνομωσία για να παν όλα καλά στο ταξίδι μου(να αναφέρω ενδεικτικά πως η μέρα που διάλεξα να πάω στο τερα βάιμπ ήταν η μόνη που διασώθηκε από τους κατακλυσμούς),τόσο που αποφάσισε πως ξεχρέωσε για την υπόλοιπη χρονιά και με παράτησε στην ατυχία μου.

Μέχρι σήμερα αποφεύγω να επικοινωνήσω μαζί τους να μάθω τι έγινε,πολύ απλά για να μην τα πάρω στο κρανίο.Διότι θα τα πάρω,δεν τίθεται θέμα.Οπότε κάνω την κινέζα και συνεχίζω τη ζωή μου σα να μην είχα ποτέ δίκτυο.Ξυπνάω,πάω στη δουλειά,βαριέμαι,γυρίζω,μαγειρεύω αποτυχημένα γεύματα,πλένω ρούχα,πάω σε θέατρα,περπατάω,βαριέμαι,διαβάζω εφημερίδες,δε διαβάζω τα μπλογκς που διάβαζα,δε γράφω,ή μάλλον πήγα να γράψω στο word τι έγινε με το Rockwave αλλά δεν είχε νόημα να τα γράφω και να μην πηγαίνουν πουθενά αλλά να μένουν κολλημένα στην οθόνη-οπότε το παράτησα,περιμένω την άδεια αλλά λίγο πιο ανόρεχτα απ'ότι συνήθως,ψωνίζω ρούχα,πίνω κρύες σοκολάτες,βρίζω όλους και όλα που παράγουν έντονο θόρυβο και μου χαλάνε τη μεσημεριανή ραστώνη,ψάχνω για κάποιο καινούριο στόχο,κίνητρο και σκοπό στη ζωή αλλά ακόμη τίποτα δε βρήκα,ακούω ράδιο,βλέπω ξανά το"λόγω τιμής" και προσπαθώ να ξαναμάθω πώς είναι να ζεις χωρίς παράθυρο.



Για λίγο όμως.Μέχρι να βάλω ADSL...

:)

Άντε πάλι Terra vibe...

Kάθε χρόνο λέω"αυτή είναι η τελευταία φορά που θα πάω στο Rockwave",και του χρόνου ξαναπηγαίνω.Ο λόγος μου συμβόλαιο,που λένε,όχι αστεία.

Κάθε χρόνο που βρίσκομαι κάτω από τον ντάλα ήλιο να κοιτάζω τους ίδιους και τους ίδιους σεκιουριτάδες παρέα με 13χρονα με σπυριά,λέω φωναχτά την άνωθεν αφοριστική φράση.Και μετά βγαίνει το playlist,και όλο και κάποιον θα γουστάρω να δω ζωντανό πριν κλείσω τα μάτια μου-και σε μερικές περιπτώσεις ραμολιμέντων,πριν κλείσει τα δικά του μάτια...

Όπως ήταν οι Μετάλλικα ας πούμε.Κακά τα ψέμματα-άλλο είναι να τους βλέπεις στα ντουζένια τους με τις μαλλούρες και τα γραμμωμένα κορμιά,τότε που ακόμη είσαι μικρή και αθώα και με το που γρυλλίζει ο Τζέιμς ανατριχιάζεις(διότι είσαι μικρή και αθώα είπαμε και δε θες και πολλά για να εκστασιαστείς)...
...και άλλο όταν έχεις αποκτήσει κάποιες εμπειρίες ζωής που σου έχουν διδάξει τι είναι μάρκετινγκ και αληθινό σεξ,και επίσης όταν το γραμμωμένο σώμα έχει γίνει σκεμπές,το μακρύ μαλλί έχει πάει περίπατο και έχει φυτρώσει κι ένα κίτρινο τραγόμουσο,και το Master of puppets έχει γίνει Death magnetic..

Επίσης σημαντικό είναι να διευκρινίζεται τι σημαίνει το"είδα τους τάδε","είδα τους δείνα",ή και το"άκουσα τους δείνα".Διότι το "άκουσα" πολλές φορές είναι,δυστυχώς,ευφημισμός.Το γιατί,δεν είμαι ειδική να το κρίνω.Είναι οι λάθος χώροι;Είναι τα μηχανήματα;Είναι ο αέρας που φυσά και πάει τον ήχο αλλού;Είναι που στους δίσκους πέφτει το editing* του αιώνα;Τι να πω..Όσο για το"είδα τους Μετάλλικα",όταν σημαίνει"έβλεπα κάτι άπλυτα μαλλιά διότι ήμουν πίσω από κάτι τρίμετρους στριμωγμένη σα σαρδέλα και όχι να χορέψω δεν μπορούσα,αλλά ούτε να κουνήσω το μεγάλο μου δάχτυλο ποδιού",χάνει λίγο από το νόημά του.

Εφέτος η λέξη που μ'έκανε να αναθεωρήσω το"δεν ξαναπηγαίνω κτλ.",βγήκε από το στόμα του συνήθους υπόπτου φίλου που κάθε χρόνο με το που βγαίνουν τα εισιτήρια με παίρνει τηλέφωνο να κλέισουμε,και ήταν:Placebo.Είναι απ'τους αγαπημένους μου,και ήμουν αρκετά αισιόδοξη ότι φέτος θα περάσω καλύτερα.Θα πάμε πιο πίσω για να χορεύω κι όλας,και να μη με καταβρέχουν με τα λάστιχα και πάθω πάλι ωτίτιδα.Και στη σκηνή θα χτυπιούνται στο περίπου συνομιλήκοι,με όρεξη και σθένος,που απέχουν ακόμη πολλάαα χρόνια από τη διάλυση και το επερχόμενο reunion-αρπαχτή.

Ώσπου σήμερα έπιασα ένα ένθετο εφημερίδος που τους έχει συνέντευξη ένεκα το γεγονός.Όπου ο τραγουδιστής ήταν μια ζοχάδα και μισή,και βαριόταν λέει τρελά να δίνει συνεντεύξεις όλη μέρα και να τον ρωτάνε βλακείες(σώπα ρε μεγάλε!)..Αλλά το χάιλάιτ ήταν άλλο:άμα λέει κάτι του τη βαρέσει κατά τη διάρκεια της συναυλίας(π.χ.δει κάποιον να ξύνεται και καταλάβει ότι δεν τον προσέχει-λέω εγώ τώρα,υποθέσεις κάνω),δεν τό'χει και πολύ να τα πάρει στο κρανίο και να φύγει απ'τη σκηνή.

!

'Οπως καταλαβαίνετε,αγχώθηκα λίγο.Πώς θα ξυπνήσει ο Μπράιαν το Σάββατο;Θα κάνουν φέις κοντρόλ σ'αυτούς που θα βάλουν μπροστά μπροστά για να μην εκνευριστεί με καμμιά σκατόφατσα;Θα είναι ήσυχο το κοινό ή θα του φωνάξει κανείς κανένα faggot και θα κλαίμε οι υπόλοιποι τα λεφτά μας;Ε ρε πούστη τι πάθαμε στα καλά του καθουμένου...




*έτσι το λένε άραγε το ανάλογο του φωτοσοπ στους δίσκους;Λέω αυτό που κάθονται οι παραγωγοί μπροστά στις κονσόλες και,ανέβασε το μπάσο,γύρνα το τάδε κουμπί και διόρθωσε εκείνο,σου βγαίνει η Μπεζαντάκου Σεζάρια Εβόρα...


(Το ποστ αυτό το έγραψα διότι έφερα δουλειά στο σπίτι από τη δουλειά.Την οποία βαριόμουν να κάνω οπότε καταπιάστηκα με κάτι άλλο-το ποστ- για να φάω την ώρα και να νυχτώσει και να βάλω το ξυπνητήρι στις 6 για να προλάβω να την κάνω-τη δουλειά- αύριο το πρωί.Αυτή η κατάσταση όπως είναι φανερό, δεν είναι ενθαρρυντική,ούτε για το μέλλον μου ως μπλόγγερ,ούτε για το μέλλον μου ως επαγγελματία...)

Πάρε-δώσε

Προχθές,πάνω από τα κρύα πιάτα ενός επαγγελματικού μπουφέ,βρέθηκα μ'ένα συνάδελφο να ανταλλάσουμε σοφίες.

-Μόλις πρόσφατα συνειδητοποίησα τη μεγάλη αλήθεια που κρύβει το απόφθεγμα"ό,τι δίνεις σ'αυτή τη ζωή,αυτό θα πάρεις",ξεστόμισα,αφού κατάπια μια νόστιμη τυροκροκέτα.

(Και είναι αλήθεια.Μια ωραία μέρα πριν από κανα μήνα,σε κάποια από τις συνηθισμένες μου επιφοιτήσεις,ένιωσα τη απίστευτη αλήθεια που κρύβουν αυτές οι τρεις λεξούλες.'Ό,τι δίνεις,παίρνεις".Είδα το παρελθόν και το μέλλον μου στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους με άλλο μάτι μετά από αυτό...Δε θα επεκταθώ παραπάνω στις ανακαλύψεις μου,γιατί υποψιάζομαι ότι θα γίνω κουραστική και διδακτική και δε με πολυχωνεύω όταν γίνομαι τέτοια)

-Ναι,ναι,ενθουσιάστηκε ο συνάδελφος που είχε μόλις καταβροχθίσει το έκτο του σουτζουκάκι.Και ξέρεις και το άλλο είναι πολύ αληθινό,που λέει"ό,τι κατάρες ρίξεις,θα γυρίσουν πάνω σου"


....

Μου έκατσε ο κεφτές στο λαιμό.

Μαλάκα μου,αν ισχύει αυτό,την έχω πατήσει άγρια...

Τσατί

λατσατιλατσατιλατσατιλατσατιλατσατιλατσατιλατσατιλα
τσατιλατσατιλατσατιλατσατιλατσατιλατσατιλατσατίλα
(το σήμα του απείρου γιατί δεν το έχουν τα πληκτρολόγια;;)


Υ.Γ.ΤΣΑΤΙΛΑ

Hairday

Το μαλλί μου είναι μεγάλη υπόθεση για μένα.Κεφάλαιο ζωής.Κριτής διάθεσης.Δεν είναι το κερασάκι στην τούρτα της εμφάνισής μου-είναι η τούρτα.

Η εισαγωγή δεν τελείωσε ακόμα.Έχω να πω πως όσο θυμάμαι τον εαυτό μου (δηλαδή από τεσσάρων χρόνων)το μαλλί αυτό,εκτός από μικροπειραματισμούς με το χρώμα και το μήκος-μακρύ,πιο μακρύ,λίγο πιο κοντό αλλά πάλι μακρύ το λες-κυκλοφορεί στη φυσική του μορφή.Δηλαδή,όπως στεγνώσει με το πιστολάκι.Μπουκλωτό κι ανέμελο.

Σήμερα πήγα για κούρεμα.Έχω αλλάξει 5 κομμωτήρια τα τελευταία χρόνια,διότι δεν μπορώ να βρω αυτόν ή αυτήν που θα με καταλάβει.Που θα με νιώσει.Που θα κοιτάξει τα μάτια μου γεμάτος-η κατανόηση την ώρα που θα του λέω"θέλω ένα κούρεμα που θα λούζομαι,θα τα στεγνώνω με το πιστολάκι και θα βγαίνουν όπως τα θέλω",και όχι όπως με κοιτάνε τώρα-με βδελυγμία ανάμικτη με οίκτο.

Ο σημερινός εκ πρώτης όψεως ήταν πολλά υποσχόμενος.Γκέι,χαλαρός(όχι σαν τον τελευταίο υστερικό που κουνούσα ένα χιλιοστό το κεφάλι μου και μου φώναζε ότι δεν μπορεί να δημιουργήσει άμα κουνιέμαι!)και με μαλλί που αψηφούσε κάθε νόμο βαρύτητας και εκτεινόταν προς τα πλάγια του κεφαλιού του σαν αεροπλάνο.Δεν ξέρω αλλά μου φάνηκε πως για να υποστηρίζει τέτοιο κεφάλι,δεν μπορεί,κάτι θα σκάμπαζε από τρίχες...
Μου χαμογέλασε και μ'έστειλε για λούσιμο μ'ένα αγοράκι που έμοιαζε έφηβο.Το αγοράκι έκανε τη δουλειά του,κι εγώ αναρωτιόμουν πώς να είναι άραγε να έχεις για επάγγελμα το να μαθαίνεις τα σκαλπ διαφόρων άγνωστων ανθρώπων απ'έξω κι ανακατωτά.Επίσης σκεφτόμουν πως ό,τι,μα ό,τι,μα Ο,ΤΙ και να κάνουν,βρε το καλύτερο μασάζ κεφαλής,βρε το απαλότερο άγγιγμα να έχουν(και σ'αυτούς τους τομείς ο νεαρός είχε διδακτορικό),εμένα ο σβέρκος μου πιάνεται στο λουτήρα και παρακαλάω να τελειώνουν επιτέλους...!

Τέλος πάντων,κάποτε τελειώσαμε.Με πήγε στο κάθισμά μου και σε λίγο μέσα απ'τον καθρέφτη είδα τον μάστερ-αεροπλάνο να πλησιάζει με βήμα"έχω καπνίσει 5 μπάφους και είμαι ντάγκλα".Κατά τον ίδιο τρόπο επίσης,κούρευε.Χαλλλαρά,νωχελικά,ήρεμα.Μα συνάμα,σίγουρα.Ήξερε τι έκανε και τι ζητούσε απ'τη ζωή.Βρήκα τον άνθρωπό μου;αναρωτήθηκα,μην τολμώντας να χαρώ και πολύ.Διότι ως γνωστόν στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό,κράτα και μικρό καλάθι κτλ.

Παρά το άγχος μου για το αποτέλεσμα,αγωνιζόμουν να είμαι καλή πελάτισσα κομμωτηρίου και να κάνω και ψιλοκουβέντα.Aπέτυχα παταγωδώς-οι ψιλοκουβέντες δεν είναι το φόρτε μου,δεν τό'χω ρε παιδί μου.Προσπάθησα να πάρω μαθήματα από μια οξυζεναρισμένη από δίπλα,η οποία δεν έβαλε ΓΛΩΣΣΑ μέσα-τι ζώδια διάβασε,τι ρωτούσε γνώμες για παπούτσια,τι παραπονιόταν που πέρασε άλλη μια χρονιά χωρίς βαλεντίνο(γκόμενο,όχι τον σχεδιαστή)-αλλά δεν κατάφερα να αποκομίσω καμμιά καινούρια γνώση.Μάλλον είναι ταλέντο...Δεν πειράζει,είμαι καλή σε άλλα.


Ενιγούει,έβλεπα τούφες να φεύγουν και ένιωθα καλά.Μέχρι που έπιασε το πιστολάκι.Πήγα να προλάβω το κακό.

-Ε,ξέρεις,εγώ δεν τα ισιώνω ποτέ,οπότε ότι και να μου κάνεις εγώ δε θα είμαι έτσι μετά που θα λουστώ

Κάθησε δίπλα μου και με ύφος"εξηγώ τη στοματική υγιεινή σε ένα δίχρονο"μου ανέλυσε για άλλη μια φορά τα γνωστά
-δεν μπορείς να περιμένεις από το μαλλί σου να τα κάνει όλα μόνο του,κάτι πρέπει να κάνεις κι εσύ γι'αυτό-
και άλλα συναφή,που εγώ άκουγα βερεσέ αλλά έκανα ότι πρόσεχα και κουνούσα το κεφάλι συμφωνώντας.Μετά μάλλον υπέθεσε ότι με έπεισε,διότι κατέφτασε η βοηθός του μ'ένα πράμα σα διπλή σπάτουλα.Αυτή η εφεύρεση ονόματι"μασιά",πιάνει την ζωντανή,χαρωπή τούφα και την ψήνει μέχρι να ψοφήσει και να κρέμεται ευθεία σαν πρόκα.

Πήγα να αντισταθώ αλλά δεν τα κατάφερα-μου τα σιδέρωσαν όπως δεν έχω σιδερώσει ποτέ μπλούζα.Ο κομμωτής μου ενθουσιάστηκε."Μήπως να τα παίρναμε λίγο ακόμα από τα πλάγια΄"άρθρωσα."Όχι,είναι καλά"."Μήπως είναι πολύ κοντή η φράντζα;"."Όχι,μια χαρά είναι".Μετά από τα ατράνταχτα αυτά επιχειρήματα,πλήρωσα τη λυπητερή μου και έφυγα κουβαλώντας στους ώμους μου το κεφάλι μιας άλλης.

Περπατούσα στους ψυχρούς,αφιλόξενους δρόμους της πόλης,κι όπου έβλεπα καθρέφτη κοντοστεκόμουν.Ήταν γεγονός.Είχα γίνει κι εγώ,μια απ'αυτές*.


(μετά πήγα σπίτι λούστηκα και ξανάγινα εγώ αλλά με περίεργο κούρεμα.Χάλια δεν τα λες,αλλά κι αυτό που είχα στο μυαλό μου σίγουρα ΔΕΝ είναι,μαλλί είναι μακραίνει βρε αδερφέ,παλιά έκλαιγα άμα δε μ'άρεσαν τα μαλλιά μου τώρα όμως ωρίμασα και το ξεπέρασαααχ...σνιφκλαψ)



*αυτές:συνομοταξία ανθρωποειδών γένους θηλυκού,που το είδος τους εξαπλώνεται ραγδαία μεταξύ των ομοφύλων τους.Ο επιπολασμός τους στα μεγάλα αστικά κέντρα είναι υψηλότατος.Συνήθως κυκλοφορούν ανά δυάδες και αλά μπρατσέτα,ντυμένες ολόιδια μεταξύ τους και με τις υπόλοιπες του είδους,δηλαδή όπως λέει το Glamour και το Cosmopolitan.Επισκέπτονται τους οίκους ομορφιάς ανελλιπώς κάθε βδομάδα για κούρεμα-βαφή-ανταύγειες-ίσιωμα-κουτσομπολιό,στηρίζουν την ελληνική λαϊκοπόπ μουσική βιομηχανία μέχρι ρινγκ τόουν, και είναι κατά το ήμισυ υπεύθυνες για τη φήμη που λέει ότι ο Έλληνας πίνει όλη μέρα καφέ(διότι χρειάζεται και κάποιο διάλειμμα στα ψώνια)




Update:
το ποστ αυτό γράφτηκε την Τετάρτη.Η αντίδραση του γύρω κόσμου στο καινούριο μου κούρεμα,είναι η εξής:

-Κουρεύτηκες;

-Ναι

-....




Σήμερα Πρωτομαγιά θα πάω το νέο μου μοντέρνο "not me" μαλλί εκδρομη,μήπως και το καλοπιάσω κ στρώσει επιτέλους(και μακρύνει επίσης δέκα πόντους)...ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ!:)

One of these days

Είναι μια από κείνες τις μέρες...


που η καλωσύνη τους φαίνεται από το πρωί.

Ανέβηκες στη ζυγαριά και είδες ότι είσαι ενάμιση κιλό πάνω από το ψυχολογικό σου όριο,το μαλλί δε στρώνει ακόμα κι αν πουλήσεις στο διάολο 20 χρόνια ζωής,βρέχει γάτες και σκύλους κι έχεις να πας σούπερ μάρκετ,έφαγες όλη την κίνηση του κέντρου για να αγοράσεις το υπέροχο ζευγάρι παπούτσια που είδες τις προάλλες σε μια βιτρίνα και τελείωσε,πήγες σούπερ μάρκετ,(στο μεγάλο,που είναι μακρυά απ’το σπίτι σου και πας μια φορά το μήνα) και ω μαλάκα μου,ΞΕΧΑΣΕΣ να πάρεις το ένα πράγμα που ΔΕΝ έπρεπε να ξεχάσεις,και που υπάρχει μόνο εκεί...

Αν είσαι λίγο σαν εμένα,το πρώτο που κάνεις είναι να τα ρίξεις στους άλλους(όπου «άλλοι»:οι πλανήτες,το Σύμπαν,ο Μέρφυ,το βραχιόλι που φόρεσες το πρωί και μάλλον είναι γρουσούζικο,η νεκροφόρα που συνάντησες με το αμάξι πηγαίνοντας στη δουλειά,η σαλατιέρα που αγόρασες τις προάλλες και μάλλον είναι κι αυτή γρουσούζικη,και λοιπά μεταφυσικά)

Μετά,κατεβάζεις τα μούτρα και κλείνεσαι σπίτι.Αν και το ωροσκόπιό σου σου έχει τονίσει επανηλειμμένως πως αυτή η περίοδος είναι και και γαμώ τις ερωτικές περιόδους για σένα,και πως πρέπει να βγεις έξω για να διασκεδάσεις,να κάνεις αχαλίνωτο σεξ και να ζήσεις σα να μην υπάρχει αύριο.


Καλά.Κάτσε πρώτα να δούμε με τι μαλλί θα ξυπνήσεις αύριο...

Post-vacational stress disorder

(σκέψεις με αφορμή την επιστροφή στον εργασιακό χώρο μετά το Πάσχα)

Περιπτώσεις κατά τις οποίες φιλιούνται μεταξύ τους άνθρωποι που σε άλλη περίπτωση ούτε που θα ακουμπιόντουσαν,και δε συμπαθιούνται κατ'ανάγκην(στην πραγματικότητα,ούτε να χέσει ο ένας τον άλλο)

-ΕΘΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ:
Χριστούγεννα(καλή χρονιάαα,μουτς-φάγαμε βλέπω τους κουραμπιέδες μας ε;χιχι)
Πάσχα(Χριστός Ανέστη-Αληθώς,αληθώς,μουτς-καλέ πως είναι έτσι τα μαλλιά σου,στα κάψανε με καμμιά λαμπάδα;α,έκανες περμανάντ,αστειευόμουν βρε,με γειά..)

-ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ:γεννέθλια,ονομαστική εορτή(χρόνια σου πολλά-μουτς,ότι επιθυμείς,και του χρόνου...
διπλή
-τριπλή
-τετραπλή
-τόφαλος
σπίτι σου
με το Τζόκερ
με υγεία κτλ)

-ΧΑΡΕΣ ΚΑΙ ΛΥΠΕΣ"όλα μες τη ζωή είναι":αρραβώνες,γάμοι,βαφτίσια,κηδείες(να ζήσετεε-ματς κούκλα,κούκλα!πώς τη βάψανε έτσι σαν πουτάνα είναι/να σας ζήσει-ματς,κρίμα,καστανά ματάκια έχει τελικά,δεν πήρε τα δικά σου τα γαλανά/να ζήσετε να τον θυμόσαστε,ζωή σε λόγου σας,πουλάκι μου,δεν πειράζει,μεγάλος ήτανε καιρός του ήταν-μουτς)[εσύ η τελευταία είσαι πολύ μαλακισμένη]

-ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΙΚΕΣ ΑΔΕΙΕΣ( καλά να περάσεις,μουτς-πού θα πας;αααα,Ελλάδα πάλι,δεν πειράζει μωρέ,εμείς θα πάμε Τζαμάικα,θέλω νομίζεις τόσο μακρυά;φοβάμαι και τ'αεροπλάνα...Καλως ήρθες-μουτς-δε μαύρισες και πολύ ε;εγώ άσε,τσουρουφλίστηκα!Άντε καλό χειμώνα!)

Γκκκρρ

Και η απορία της εβδομάδας

Λύστε μου κάποιος σας παρακαλώ το πρόβλημα:Πώς καταλαβαίνεις πότε ο άλλος σκοπεύει να σε φιλήσει και πότε όχι;Διότι εγώ δεν ξέρω πάντα να ξεχωρίσω με αποτέλεσμα να συμβαίνουν τραγελαφικές καταστάσεις του τύπου:-Σκύβω μπροστά κιο άλλος/η μένει αγγούρι-κάγκελο-κάτι άκαμπτο γενικώς κιεγώ νιώθω εντελώς μαλάκας να φιλάω εκατέρωθεν το άγαλμα
ή το αντίθετο
σκύβει αυτός κιεγώ τραβιέμαι
ή τρίτο
είμαστε κι οι δυο σε μια αναρώτηση και τα σώματα παλατζάρουν μπρος πίσω ενώ συγχρόνως κοιταζόμαστε αμήχανοι προσπαθώντας να ανιχνεύσουμε διαθέσεις και κανείς δεν καταφέρνει να ζυγίσει σωστά τον άλλο-οπότε καταλήγουμε να μη φιληθούμε και να πούμε τις ευχές δια σκέτης χειραψίας(και μετά που έρχεται ο επόμενος άσχετος συνάδελφος φορτσάτος και μας φιλάει και τους δυο διότι ανέλαβε πρωτοβουλία,αισθανόμαστε ακόμα πιο αμήχανα)


(Με έναν ας τον πούμε συνάδελφο που-για λόγους που δεν θα παραθέσω-καμμιά δε γουστάρει να τη φιλήσει,έχει πέσει πολύ γέλιο...Άλλες από δειλία κάθονται και την τρώνε,άλλες προσπαθούν να το αποφύγουν αλλά είναι αίλουρος και πάλι την τρώνε,και μετά πέφτει συζήτηση:"-σε φίλησε εσένα;-ναι ρε γαμώτο,προσπάθησα να το αποφύγω αλλά δεν τα κατάφερα,εσένα;-παρά τρίχα να γλυτώσω αλλά μού'ρθε από κει που δεν το περίμενα..."Ε λοιπόν,εγώ φέτος τα Χριστούγεννα αποφάσισα να υπερασπιστώ το δικαίωμά μου στα στεγνά μάγουλα.Εκεί που έκανα ότι δεν τον είδα κιέτρεχα βιαστική να φύγω από το οπτικό του πεδίο,με πρόλαβε-μου βουτάει το χέρι και πάει να με τραβήξει προς το μέρος του,εγώ προβάλλω αντίσταση και αρχίζουμε ένα ροκ εντ ρολ τύφλα νά'χει ο Τραβόλτα στο Grease,μ'αυτόν να τραβάει κιεγώ να εκτινάσσομαι κατά πίσω και μετά πάλι να βάζει δύναμη κιεγώ να πετιέμαι προς την αντίθετη πλευρά με το μαλλί να μαστιγώνει τον αέρα-κάποια στιγμή απεγκλώβισα το χέρι μου και έγινα Λούης αφήνοντάς τον παξιμάδι στη μέση του διαδρόμου.Το ρίσκο είναι μεγάλο βέβαια-είναι αυτός που μοιράζει την αλληλογραφία και κάθε είδους χαρτιά και ανακοινώσεις...)


Και τώρα,το πραγματικό ζόρι:πριν φύγουμε για Πάσχα,λόγω μιας τρομερής παρεξήγησης(έσκυψε προς το μέρος μου για άλλο λόγο κι εγώ νόμιζα πήγαινε να με φιλήσει),ΦΙΛΗΣΑ έναν συνάδελφο,ενώπιον άλλων 5,που δεν χωνεύω μία διότι είναι ένας μαλάκας γκομενιάρης.Οι υπόλοιποι 5,δε(τους οποίους δεν φίλησα)έμειναν να με κοιτάνε με απορία.Να προσθέσω πως είναι προφανές σε όλους πως δεν τον πάω αυτό τον τύπο,και πως μετά βίας έχουμε ανταλλάξει σε διάστημα ενός χρόνου,δύο καλημέρες....Είναι λίγο αργά για να πάρω αναρρωτική άδεια ενός μηνός.Να κλειδωθώ πάλι στο γραφείο για καμμιά βδομάδα,δεν παίζει.Οπότε...ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΡΕ φιλενάδα;(ηχητική υπόκρουση:δόντια που κροταλίζουν-οπτικό εφέ:φάτσα Τομ λίγο πριν πέσει πάνω του το πιάνο που του ετοίμασε ο Τζέρι)

ουυυυφφφφφ....

Housecleaning fairy

Αύριο με την αυγή έρχεται ο φίλος μου ο Τ. να τον φιλοξενήσω για Πάσχα,το βράδυ έχω να πάω στα βαφτιστήρια τις λαμπάδες και σε λίγο θα περάσει για επίσκεψη μια φίλη.

Πού είναι το πρόβλημα;

Τό πρόβλημα είναι ότι το σπίτι μου είναι σαν ανάποδο οπίσθιο.Και τις καλές εκείνες κυρίες που δείχνει στο ΣΚΑΪ να κουβαλούσα,ένα τριήμερο το θέλανε.Κι εγώ δεν διαθέτω ούτε τρίωρο...

Κι αντί να πάρει ο κώλος μου φωτιά,κωλυσιεργώ με όποιο τρόπο βρίσκω εύκαιρο.Έφαγα,ξύθηκα,διάβασα εφημερίδα,είδα βίντεο τα μαύρα μεσάνυχτα τρεις φορές,και τώρα,μπήκα στον υπολογιστή.

Τώρα σηκώνομαι,τέρμα τα δίφραγκα.Καλό Πάσχα να ευχηθώ μόνο.Να περάσουμε λίγο ήρεμα,να ξεκουραστούμε,να αδυνατίσουμε,να κοιμηθούμε Σάββατο βράδυ και να ξυπνήσουμε την Κυριακή το πρωί 10 χρόνια νεότεροι.Ανάσταση!
(τι"Τι λέω;"Ωραία ευχή δεν είναι;Εμένα μ'άρεσε πάντως:)

Τώρα θα σηκωθώ.Τώρα,σε δυο λεπτά,λίγο να τεντωθώ,να το πάρω απόφαση και σηκώνομαι.Μισό λεπτάκι μόνο.Τώρα τώρα τώρα.Λίγο πρώτα να σκεφτώ από πού να ξεκινήσω.

Εντάξει,αποφάσισα.Πρώτα θα πλύνω πιάτα.Άντε

σηκώνομαι

τον τίτλο να γράψω πρώτα

και λίγο ζάπινγκ ακόμα

I HATE FASINA!

OYF

Metal gods

ΠΡΟΣΟΧΗ Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ Σ'ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΖΗΜΙΑ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛ


το ΖΗΜΙΑ δεν το έγραφε με μεγαλύτερα γράμματα απ'ότι τα υπόλοιπα,αλλά στο δικό μου το μυαλό απέκτησε λάμπες νέον και γλομπάκια γύρω γύρω σα πινακίδα στο Λας Βέγκας.Νομίζω πως κάλλιστα πια μπορώ να καταχωρηθώ στο βιβλίο Γκίνες για τον ταχύτερο συντονισμό οπτικής αντίληψης και κίνησης(το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στην ανάγνωση του μηνύματος και στο κλικ του ποντικιού για να σωθώ από το ναρκοπέδιο,ισούται με 0,0000000,195 του μινισεκόντ-μονάδα χρόνου μη αντιληπτή από το ανθρώπινο είδος).Αν δεν υπάρχει τέτοια κατηγορία ρεκόρ,να φτιάξουν κατεπειγόντως.


Τι έψαχνα κι έπεσα πάνω στο άνωθεν ελπιδοφόρο μήνυμα;Δεν κοιτούσα για τσόντες η κακομοίρα,ούτε τίποτα άλλα απαγορευμένα.Φωτογραφίες έψαχνα των Judas Priest.Έχει δυο μέρες που έχω πάθει μία παλινδρόμηση και επέστρεψα στα μικρά,γλυκόπικρα μεταλλικά μου(πολύ)νιάτα.Τη χρονομετρώ-αν ξεπεράσει το τετραήμερο,θα αρχίσω ν'ανησυχώ στα σοβαρά.Αλλά προς το παρόν το απολαμβάνω.Αφορμή για να γυρίσω πίσω...πίσω....πίσω ήταν το youtube.Τούτο το μαραφέτι του σατανά,μ'έριξε πάνω στο βίντεο κλιπ του Hear'n'aid.Αυτό ήταν,κόλλησα.Είναι βλέπεις όλοι μαζεμένοι εκεί μέσα,οι ήρωες και τα μαλλιά του παρελθόντος μου. Αυτή η φάση όλοι μαζί αγαπημένοι να γελάνε,να παίζουν και να θαυμάζουν ο ένας τη δεξιοτεχνία του άλλου,μου έβγαζε μια τέτοια συντροφικότητα και αγάπη,που τους αισθανόμουν και δική μου οικογένεια...Μας θυμάμαι να σχολιάζουμε με τον αδερφό μου σαν τις κυρά κατίνες την κάθε λεπτομέρεια-φάτσες,χαμόγελα,τεχνική(τι ξέραμε τα πιτσιρδέλια,την τύφλα μας,οπότε λέγαμε μαλακίες του τύπου"τόσο λίγο δείχνουνε τους Iron maiden κι αυτό τον άγνωστο(όπου άγνωστος οποιοσδήποτε δεν τον έγραφε το γερμανικό Metal Hammer)που δεν ξέρει και να παίζει τον δείχνουν τόση ώρα!",και μετά προσκυνούσαμε τον Yngwie Malmsteen.Επίσης νομίζω πως η μαμά μου,δυστυχώς,ποτέ δεν εκτίμησε τη σπάνια-έως ανύπαρκτη-για μαμά ευκαιρία που της προσέφερα να γνωρίσει τον κιθαρίστα των Giuffria.Εξ'όψεως τουλάχιστον.Τη φώναζα να παρατήσει το φαί ή τις δουλειές,και την έστηνα στό ένα μέτρο απ'την οθόνη να τον βλέπει στο ριπίτ,ώστε να αποτυπώσει στο μυαλό της το μαλλί του και να μου τα κάνει ίδια(έπιανε το χέρι της).Βέβαια τότε τα άδολα νεανικά μου μάτια δεν έβλεπαν αυτό που τώρα κάνει μπαμ -ότι το μαλλί τούτο έχει πάνω τριακόσια κιλά λακ-,οπότε την κατηγορούσα που δεν το πετύχαινε και καταλήγαμε μαλωμένες πάντα.

Αυτά.Πρέπει να ξαναγυρίσω στην καταναγκαστικά επαναληπτική ακρόαση του Monster of rock,του Blood red skies και του The idol(WASP).Κι απο Δευτέρα γυμναστική(άσχετο)

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι:Όχι shooting the law,γομάρια,αλλά Breaking the law-Judas Priest

Υ.Γ.Η έρμη η μαμά μου,πρέπει να πέρασε πολύ δύσκολη εφηβεία(τη δικιά μου).Κάθε χρόνο περίμενε με λαχτάρα την παρέλαση.Για να με δει με φούστα...

Συγχρονικότητα

Ξύπνησα σήμερα μετά βίας,έχοντας,για ακόμη μια φορά,χάσει μία ώρα ζωής στα καλά του καθουμένου(ναι,ναι θα την ξανακερδίσω μετά 6 μήνες,ποιός περιμένει μέχρι τότε;Και πώς ξυπνάνε αύριο;;;;γμτ)
Και φυσικά από όλα τα βράδια,χθες βρήκα να κοπροσκυλιάσω μέχρι το ξημέρωμα,οπότε το πράμα ήρθε κι έδεσε και κοιμήθηκα 5,δηλαδή 6 και εικοσπέντε.

Ξυπνάω λοιπόν στις 12(δηλαδή 1),σκέφτομαι "αν κοιμηθείς κι άλλο,δεν υπάρχει περίπτωση αύριο να πας στη δουλειά",θαυμάζω την ωριμότητά μου και σηκώνομαι τραγουδώντας στο μυαλό μου το Wrong των Depeche mode που μού’χε σφηνωθεί από χθες.Πηγαίνοντας στην κουζίνα να φτιάξω καφέ αναπολούσα τη συναυλία τους το 2001 στην Αθήνα.Ό,τι μπορούσα να αναπολήσω δηλαδή,διότι:

Κατέβηκα στην Αθήνα από την προηγούμενη της συναυλίας,όπου θα φιλοξενούμουν στο σπίτι του καλού φίλου με τον οποίο είχαμε κανονίσει να πάμε μαζί.Το βράδυ λοιπόν μαζευτήκαμε διάφοροι γνωστοί και άγνωστοι και κάναμε αυτό που κάνουν οι Αθηναίοι όταν κατεβαίνουν φίλοι τους επαρχιώτες στην πρωτεύουσα:τουρ για να δούμε και να θαμάξουμε τη νυχτερινή ζωή της πόλης,δηλαδή του Ψυρρή(ήταν πολύ χοτ τότε).Είπαμε να συνδυάσουμε ποιότητα με ποικιλία,οπότε πήραμε σβάρνα ό,τι πετυχαίναμε στο δρόμο μας-μουσική σκηνή(νομίζω το Αερικό,όπου ένας τύπος έπαιζε κάτι φλογέρες και επειδή εμείς μιλούσαμε μας κάνανε σσσσσουτ και φύγαμε άρον άρον),ταβερνίδιο με ζωντανή ορχήστρα,μετά ροκ μπαρ κτλ.Τα αποτελέσματα ήταν σχετικά ολέθρια,και συνάμα συγκλονιστικά.Ένας από τους αγνώστους απεδείχθη ο έρωτας της ζωής μου(so far δεν έχει χάσει ακόμα τον τίτλο δυστυχώς),κατά τις 7 η ώρα απεδείχθη ότι το στομάχι μου δεν άντεξε τα 185 λίτρα αλκοόλ και ξερνούσα σε διάφορα καφέ και μπουγατσατζίδικα που επισκεπτόμασταν(στην αγκαλιά του έρωτα της ζωής μου),γύρω στις 5μ.μ. επιστρέψαμε στο σπίτι του φίλου μου και κοιμηθήκαμε μία ώρα(ο έρωτας της ζωής μου έπρεπε να φύγει γιατί είχε δουλειά),μετά πήγαμε στο στάδιο(όπου μου έλειπε φριχτά ο έρωτας της ζωής μου),και μετά πήγαμε μπροστά μπροστά στη σκηνή κι άρχισε η συναυλία.Εκεί δεν είχα χρόνο να σκέφτομαι τον έρωτα της ζωής μου γιατί είχα αρκετή δουλειά ως προς το να αγωνίζομαι να μη λιποθυμήσω από το συνδυασμό αϋπνίας,hangover και αφυδάτωσης(δεν ήπια νερό για να μην κατουριέμαι).Πάντως θυμάμαι αχνά τα τατουάζ του Ντέιβ Γκάχαν και κάτι άσπρα πούπουλα που φορούσε ο Μάρτιν.

Με αυτή την αναδρομή στις σκέψεις μου,έβαζα καφέ στην κούπα
Τραγουδώντας το wrong στο μυαλό μου
Γέμισα το μπρίκι νερό,τραγουδώντας είπαμε το Wrong στο μυαλό μου,
Πήγα στο σιντιπλέιερ
Τι τραγουδούσα στο μυαλό μου Γιαδικιάρογλου;Α να μπράβο,το Wrong
πάτησα το κουμπί που ανοίγει το ράδιο και

Ω!

Για φαντάσου

Οι πρώτες νότες του Wrong ξεχύθηκαν από τα ηχεία.

Είναι από τις στιγμές που νιιώθεις μικρός θεός,και συγχρόνως συνειδητοποιείς πόσο λίγα γνωρίζουμε για τον άνθρωπο,το χωροχρόνο,το συλλογικό ασυνείδητο και τις νεράιδες.Κάποτε προ αιώνων,νόμισα πως ψήγματα απάντησης βρίσκονται στο Ντέμιαν του Έσσε,και αρκετά αργότερα,στον Γιουνγκ.Αλλά και πάλι...

Πώς γίνεται;Πώς είναι δυνατόν να σηκώνεις το ακουστικό να πάρεις τηλέφωνο την κολλητή και να το έχει σηκώσει το ίδιο δευτερόλεπτο κι εκείνη;Συντονιζόμαστε οι άνθρωποι που κάνουμε παρέα,λέει.Ναι,το πιστεύω.ΜΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ;Αυτή την απειροελάχιστη μονάδα χρόνου,τη στιγμή,πώς την καμακώσαμε κι οι δυο μαζί ταυτόχρονα;
Κι άντε με τους κολλητούς.Συντονίστηκα και με το D.J.;Συμπτώσεις,θα πει ο κάποιος.Καλάαααααα........

Τέλος πάντων....

Ιδού,και με γαμάτο βίντεο:WRONG-Depeche mode


(Love love love them!)

Σταδγιάλα

Δηλαδή θες ν'αγιάσεις και δεν μπορείς!Μόλις γύρισα από τον κινηματογράφο,όπου είδα το"άσε το κακό να μπει"(άσχετος ελληνικός τίτλος,αλλά βαριέμαι να ψάχνω τον σουηδικό.Πάντως η μετάφρασή του στα αγγλικά είναι "let the right one in").Το ήξερα από πριν ότι θα μου άρεσε,έχω feeling για τις ταινίες συνήθως-yeeeeeeears of experience,όταν πέφτω έξω πραγματικά εκπλήσσομαι(είπαμε,τελευταία περνάω φάση μεγαλείου).Πάρα πολύ ωραίο λοιπόν,ταυτίστηκα,λάτρεψα το γλυκύτατο παιδάκι που πρωταγωνιστούσε(μ'αυτό ταυτίστηκα-όλως περιέργως;όχι,ξέρω γιατί).Δεν πάω όμως να γράψω για την ταινία,αλλού θέλω να καταλήξω!

Θέλω να καταλήξω στο πόσο γαμημένα μαλακισμένο είναι το κυρίως κοινό των πολυκινηματογράφων.Ποπκορν,κρακκρακρακ με τα μπουκάλια του νερού,χάχανα και ενασχόληση με το κινητό.Και ΧΕΣΤΗΚΑΝ ΠΑΤΟΚΟΡΦΑ για το αν ενοχλείται ο διπλανός ή όχι.Είναι το κοινό το εκπαιδευμένο με καναπέ,τηλεκοντρόλ και πλάσμα.Και στο σινεμά αισθάνονται ότι είναι σα στο σπίτι τους.Διπλανός;Τι είπες τώρα!

Πριν τολμήσεις εσύ-ναι,εσύ με το κόκκινο μπουφάν,σε βλέπω που πας να φέρεις αντίρρηση!-να μου πεις:"ωωωωωχ μωρή μας τά'πρηξες σα γρια γεροντοκόρη τό'να σου ξυνίζει τόνα σου βρωμάει",να συμπληρώσω κάτι.ΔΕ μου ξυνίζουν και μου βρωμάνε όλα.Μου ξυνίζουν αυτά που υπερβαίνουν τα όρια της έσχατης ασέβειας του άλλου.Έξω απ'το σινεμά είχαμε αυτήν ακριβώς τη συζήτηση με την κατά τα άλλα αγαπημένη φίλη.Αυτή,όταν με βλέπει να εκνευρίζομαι,γελάει!Ο τρίτος της παρέας που είχε πάει για κατούρημα μας έκοψε στη φάση της συζήτησης που ήταν:εγώ:πλήρωσα και απαιτώ την ησυχία μου!αυτή:κι ο άλλος πλήρωσε και θα κάνει ότι θέλει!να το κατεβάσεις απ'το ινερνετ!Εγώ:Αυτός που ενοχλεί να το κατεβάσει απ'το ιντερνετ!


Τελειώνοντας γιατί πρέπει και να κοιμηθώ κάποτε,να διορθώσω την εντύπωση της σπαστικιάς που ίσως δημιουργήθηκε:κι εγώ παίρνω ποπκορν,κι εγώ χαχανίζω,κι εγώ ψιθυρίζω.Κρακρακ με το μπουκάλι δεν κάνω ούτε ανοίγω κινητο.Τα κάνω λοιπόν κι εγώ...στους X-men.Στο Τζέιμς Μποντ.Στη χι μαλακία περιπέτεια(και πάλι,σιγανά)Αλλά είμαστε τώρα στη φάση του θρίλερ,ορμάει το βαμπιράκι και σκοτώνει κιο άλλος γαμιέται στα γέλια πίσω απ'τ'αυτί μου;Ε ΟΧΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!Άσχετε,ηλίθιε κάφρε!

Τι;Να μην ξαναπάω σε πολυκινηματογράφο;Κοίτα,ήδη τον ένα από τους δύο που συνήθιζα να επισκέπτομαι,αυτόν που είναι μέσα στο μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο έξω απ'την πόλη,τον έκοψα μαχαίρι.Η τελευταία τραυματική εμπειρία που έζησα εκεί μέσα ήταν με το"Ορφανοτροφείο".Πάλι θρίλερ.Κάτι έχουν τα θρίλερ,και μάλιστα τα ξενόγλωσσα,και μαζεύουν όλους τους μαλάκες.Το μισό σινεμά ήταν έτοιμο να σηκωθεί να δείρει το άλλο μισό,μέχρι που η ταξιθέτρια αναγκάστηκε να φωνάξει να κάνουν ησυχία.Και φυσικά,την έγραψαν.Αν με ρωτήσει κανείς αν μ'άρεσε αυτή η ταινία,δε θα ξέρω τι να πω.Διότι δε θυμάμαι...

Δεν απάντησα στην ερώτηση γιατί πηγαίνω στα μούλτιπλεξ.Πηγαίνω γιατί βολεύουν.Η περιοχή,το πάρκιν και άλλα.Αλλά θρίλερ,ή οτιδήποτε χαρακτηρίζεται έτσι,δεν πρόκειται να ξαναδώ εκεί...

(Πηγαίνω και στα άλλα τα σινεμά.Του κέντρου.Τα παλιά,τα κλασικά,τα φεστιβαλικά.Εκεί πάλι,έχεις άλλο βραχνά.ΤΟ ΒΗΧΑ.Θες γιατί το κοινό είναι κυρίως γέροι κουλτουριάρηδες του κέντρου με μόνιμο κρύωμα-ή και τσιγαρόβηχα;Δεν ξέρω.Πάντως εκεί δεν ακούς άλλο πράμα από:γκχουου γκχου χου.ΓΚΧΟΥΟΥΟΥ ΧΟΥ ΧΟΥ.ΓΚΧΟΥ....ΓΚΧΟΥ.Εσύ,η παρέα σου και τρεις γέροι να είναι μόνο,κάποιος θα βήχει,δε γίνεται αλλιώς.Κι επειδή η ακουστική τους είναι σαν ηχείο,ακούγεται το ΓΚΧΟΥ να αντιλαλεί κάνοντας γκελ στον τοίχο και επιστρέφοντας να σου τρυπήσει το τύμπανο.Δεν ξέρω τελικά τι προτιμώ απ'τα δυο...)

Υ.Γ.Κάποτε προ αμνημονεύτων είχα πάει στο Blair witch project και προφανώς όλη η αίθουσα το βρήκε πατάτα-και η παρέα μου ακόμα!-εξ'ου και δε σταμάτησε να γελάει..Το ίδιο βράδυ λοιπόν,είδα όνειρο ότι ήμουν σε μια πριβέ αίθουσα και το έβλεπα μόνη μου!...:)