Απεραντο γαλαζιο

Wednesday, September 05, 2007

Παρόρμηση

Βρέχει...Αυτή η βροχή που είναι σα να είσαι χορτάρι και να σε ποτίζουν με λάστιχο-πυκνή,δυνατή,χορταστική.Την κοιτάζω κρατώντας τις δύο φέτες της κουρτίνας σαν τσεμπέρι γύρω απ'το κεφάλι μου και προσπαθώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που βρέθηκα κάτω από βροχή χωρίς ομπρέλλα και χωρίς να με νοιάζει που τα μαλλιά μου θα γίνουν αφάνα.Ένα καλοκαίρι μού'ρχεται σαν εικόνα,πριν χρόνια,μετά τη δουλειά-μ'έπιασε η καταιγίδα στο γυρισμό προς το σπίτι(το παλιό το σπίτι,της μαμάς).Καταρράκτες νερού.Φορούσα ένα κόκκινο(εγώ;κόκκινο;περίεργο...)μπλουζάκι.Ντρεπόμουν του θανατά,γιατί είχε κολλήσει πάνω μου κι ένιωθα σα διαγωνιζόμενη σε wet t-shirt contest,οπότε προχωρούσα παλεύοντας από τη μια να το ξεκολλήσω από το στήθος μου,κι από την άλλη να κρατήσω στα πόδια μου τα ξώφτερνα που έδειχναν τάσεις αυτομόλησης-το αριστερό τα κατάφερε και μετατράπηκε σε κρις κραφτ με το που πήγα να διασχίσω ένα χείμαρρο που για χρόνια τον ήξερα σαν "οδός Αθανασίου Διάκου"...
Ή μήπως δε γυρνούσα από τη δουλειά;Μήπως ήμουν έφηβη και επέστρεφα από το φροντιστήριο αγγλικών;Ναι,μόνο έτσι εξηγείται η ανάμνηση από το κόκκινο μπλουζάκι-κάποιος με υποχρέωσε να το φορέσω,δεν μπορεί να ήταν δική μου επιλογή.Από την εφηβεία και μετά άρχισε η κυριαρχία του μαύρου.Και των παντελονιών.

Κι αν μπλέκω τις αναμνήσεις,η θύμηση της αίσθησης είναι η ίδια..Το νερό να τρέχει πάνω στο πρόσωπό μου,να μουσκεύει κάθε πόντο του σώματός μου...Ελευθερία.Όπως όταν κολυμπάς γυμνός.Η βροχή διαπερνάει το στρώμα των ρούχων που μας επιβάλλει η κοινωνία,ο πολιτισμός,τα πρέπει...Τρυπώνει κάτω από τα μαύρα,άσπρα,επώνυμα ή αβάφτιστα καλύμματα που έχεις επιλέξει να σε κρύβουν-ΝΟΜΙΖΕΙΣ- και φτάνει στο δέρμα..Γυμνός.Ελεύθερος.



Πάω να περπατήσω-χωρίς ομπρέλλα.Να ξανανιώσω.Να ξαναθυμηθώ.Να τα έχω φρέσκα,γιατί ποιός ξέρει αν το μελλοντικό παιδί μου θα προλάβει να μάθει τι είναι βροχή;Θα πρέπει να του τα πω εγώ.
Άσε που σκόπευα ούτως ή άλλως να λούσω τα μαλλιά μου το βράδυ...




Υ.Γ.Έλα ρε γαμώτο!Μέχρι να τα γράψω...σταμάτησε...

3 Comments:

  • Αχ νιώθω λίγο σαν stalker που σχολιάζω συνέχεια(στα δύο τελευταία ποστ είναι αυτό) πρώτη αλλά γράφεις πολυ ωραία ¨)
    Αλλά με την βροχή θα διαφωνήσω, ειδικά αυτό το πιτσίλισμα, πιτσι πιτσι μέχρι να σου κοκκαλώσει το είναι από την υγρασία και να βγεις πρώτος σε διαγωνισμό Lion King δεν το μπορώ ;)

    By Blogger wahia, at 10:59 PM  

  • Έλα ρε κορίτσι, το διάβασα και δροσοσυγκινήθηκα!! Στην κωλοΑθήνα, βροχή μηδέν και για πρώτη φορά την περιμένουμε όλοι πως και πως. (Θα μας πνίξει βέβαια αντί να μας δροσίσει αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία...) Φιλάκια:)))

    By Blogger kwlogria, at 2:58 AM  

  • Wahia μου,χα χα,άκου stalker,όχι δα!Σ'ευχαριστώ:)
    Η ιδανική κατάσταση για αυτό που περιγράφω είναι καλοκαιρινή,καταρρακτώδης μπόρα.Άμεσο και ζεστό κατάβρεγμα,χωρίς κίνδυνο πνευμονίας μετά.Βέβαια φαντάζομαι εκεί που είσαι θα την έχεις σιχαθεί τη βροχή-3 μέρες πήγα στο Παρίσι πέρσι κατακαλόκαιρο και ήμουν με 15 κοντομάνικα το ένα πάνω στ'άλλο και ομπρέλλα όλη την ώρα,ξεπάγιασα!
    Φιλιά!


    Κωλόγριά μου,καλό μου κορίτσι,πώς στεναχωριέμαι για την Αθήνα...Σ'εμάς εδώ,μετά το κάψιμο του Σέιχ Σου μας αν και έχουν περάσει τόσα χρόνια,τα πράγματα άλλαξαν άρδην-με την παραμικρή βροχή,οι δρόμοι γίνονται ποτάμια.Δε θέλω να σκέφτομαι τι θα γίνει το χειμώνα εκεί πέρα....:(
    Φιλιά πολλά!Keep honing!(εκ του hono=χώνω:)

    By Blogger Aurelia Aurita, at 12:23 PM  

Post a Comment

<< Home


 
eXTReMe Tracker