Απεραντο γαλαζιο

Sunday, September 30, 2007

Homo carnivorus

Το κρέας δεν είναι η αγαπημένη μου τροφή-ενίοτε όμως,ο οργανισμός μου παθαίνει στερητικό και το αποζητάει όπως ο μεθυσμένος τον κουβά.Αν και έχω πολλάκις προσπαθήσει να πείσω τον εαυτό μου πως είναι ελάφι και του αρέσουν μόνο οι πρασινάδες,περί τις δύο φορές το μήνα ξυπνάει μέσα μου το σαρκοφάγο και απαιτεί πρωτεΐνη-ιδίως αν τύχει να περνάω από χαμηλό μπαλκόνι γειτονιάς όπου η προκομμένη νοικοκυρά ψήνει σουτζουκάκια...

Μέχρι τώρα για τις κρίσεις αυτού του τύπου,είχα τα μπωλάκια της μαμάς και τα Goody's.Μετά,που μπήκα σε φάση ανεξαρτησίας και συνάμα,ωριμότητας,το μπωλάκι αραίωσε τις εμφανίσεις του.Στο ανήσυχο"δε θα πάρεις φαΐ;;;"της μαμάς,απαντούσα μ'ένα περήφανο"όχι,έχω μαγειρέψει".Και μετά πήγαινα στο φαστφουντάδικο.

Τα φαστφουντάδικα όμως τελευταία,έχουν βαλθεί να με καταστρέψουν.Γιατί όλο και περισσότερο το μπιφτέκι τους μοιάζει με λασπωμένη σόλα.


Τι άλλο μένει λοιπόν;


Να μαγειρέψω.ΚΡΕΑΣ!Ποιά,ΕΓΩ!


Το μεγαλύτερο πρόβλημά μου είναι πως σιχαίνομαι να βλέπω το ωμό κρέας.Κόκκινο.Μαλακό.Με αίματα.Με κόκκαλα.Δεν το συζητώ καν για αυτά που διατηρούν την αρχική μορφή του ζώου-κοτόπουλα,κεφάλια με μάτια κτλ.Βοήθεια!

Οπότε,τι είναι αυτό που απέχει περισσότερο από το πρωτότυπο;Εύκολο:Ο ΚΙΜΑΣ.

Είπα λοιπόν στη μαμά(...)να μου αγοράσουν κι εμένα λίγο κιμά όταν πάνε να πάρουν γι αυτούς από το αξιόπιστο κρεοπωλείο της γειτονιάς.
Εγώ μια κουβέντα είπα,αυτή το πήρε ζεστά και μου αγόρασε την άλλη μέρα.Γρήγορο πιστόλι.
Ρώτησα πόσο καιρό κρατάει στην κατάψυξη,μου είπαν μήνες,ησύχασα.

Πέρασαν μήνες.Κάθε φορά που άνοιγα να βγάλω παγάκια,η αγχωτική σακκούλα ήταν εκεί και με κοιτούσε με επικριτικό ύφος."Αυτό είναι που ωρίμασες;Αααχ...Έχει δίκιο η μάνα σου πως δεν υπάρχει περίπτωση να βρεις άντρα που θα κάτσει να τον ταΐζεις ντελίβερι"...

Από χθες λοιπόν πήρα την απόφαση πως αυτή η Κυριακή θα ήταν η Κυριακή της Απόκρεω για τούτο το έρμο σπίτι.Μέχρι και τριμμένη φρυγανιά και μαϊντανό αγόρασα απ'το σούπερ.Δεν είχα άλλη δικαιολογία.The time had come.Θα έφτιαχνα μπιφτέκια.

Χρειαζόμουν μια συνταγή,οπότε έψαξα στο ιντερνετ,όπου βρήκα 1500.Το κακό είναι πως μεταξύ τους υπήρχαν μικροδιαφορές,π.χ.η μια έλεγε ξύδι,η άλλη όχι.Η μια έλεγε,ψωμί,η άλλη φρυγανιά,η άλλη γάλα,η άλλη φύλλα δάφνης,η άλλη ρίγανη,η άλλη μόνο κρεμμύδι,η άλλη και σκόρδο.
Αφού είχα και σκόρδο και κρεμμύδι,περισσέματα από μιαν άλλη απόπειρα ωριμότητος(φακή),είπα να βάλω και τα δυο.

Άλλο πρόβλημα:πόσος είναι ο κιμάς που έχω;Οι συνταγές πάνε ανάλογα με την ποσότητα,και ζυγαριά δεν έχω.
Αποφάσισα,τελείως αυθαίρετα,πως είναι μισό κιλό.


Τον έβγαλα από βραδίς(τό'χε επισημάνει η μαμά)για να ξεπαγώσει,και μετά τον ξέχασα.Μέχρι σήμερα το πρωί που πήγα να φτιάξω τον καφέ μου και είδα τη σακούλα μέσα στο νιπτήρα.


Τη σήκωσα στον αέρα.Η άμορφη,κοκκινοκαφέ μάζα επέπλεε μέσα σ'ένα αιμάτινο ζουμί



Γεμάτη αηδία,το ξανάφησα κάτω.Ήπια τον καφέ μου,βγήκα πήρα τις εφημερίδες μου,και μετά από καμμιά ώρα,πήρα βαθιά ανάσα και ξαναπλησίασα το νιπτήρα.

Έχυσα το ζουμί και πέταξα τη μάζα σ'ένα βαθύ μπωλ(μια σαλατιέρα-είναι το πιο βαθύ που διαθέτω).Δυστυχώς δεν ήταν όσο βαθύ θα ήθελα-ακόμα το έβλεπα.Κόκκινο ζουμί άρχισε να μαζεύεται πάλι γύρω από τη μάζα.

Για άλλη μισή ώρα βρήκα διάφορες δουλειές να με κρατήσουν μακρυά από τον πάγκο.Τελικά,ξαναπήγα κοντα και είπα αυστηρά"τέρμα τ'αστεία!Άντε,τελείωνε!"στο παραμορφωμένο είδωλό μου πάνω στη βρύση

Μάζεψα γύρω γύρω τα υλικά.Θυμήθηκα απ'την προηγούμενη φορά με τα κρεμμύδια και τα σκόρδα,πως τα χέρια μου βρωμούσαν για μια βδομάδα παρά το ότι τα έτριψα μετά με ό,τι μπορεί να βάλει ο ανθρώπινος νους:κατακάθι τούρκικου καφέ,λεμόνι,σόδα,με την ανάποδη πλευρά ενός κουταλιού(το μέταλλο λέει πως διώχνει τη βρώμα),παπάρια.Τίποτα δεν έγινε μέχρι να περάσει ένα δεκαήμερο και να αλλάξω δερματικά κύτταρα.
Οπότε τώρα,ήμουν προετοιμασμένη.Φόρεσα κάτι διαφανή πλαστικά γάντια(νομίζω από μια βαφή μαλλιών μου είχαν ξεμείνει στο συρτάρι),πήρα και τον τρίφτη κι άρχισα.

Πολύ σύντομα τα πάντα χάθηκαν πίσω από κύμα δακρύων,συνέχιζα παρόλα αυτά μέχρι δια της αφής να νιώσω πως το κρεμμύδι εξαφανίστηκε.Μετά,ψαχουλεύοντας,έπιασα το σκόρδο.

Το σκόρδο περιέργως,δεν συμπεριφέρθηκε τόσο καλά με τον τρίφτη όσο το κρεμμύδι.Μέσα από τη θολούρα διέκρινα πως αντί να έχει περάσει απ'την άλλη πλευρά σε ρινίσματα,ήταν ακόμα στο χέρι μου,αλλά είχε γίνει σαν μαλλιαρό.Αντιθέτως,οι άκρες από τα πλαστικά γάντια είχαν τριφτεί μια χαρά.


(γκριμάτσα"μου ρίξανε μια σαμπανιέρα παγάκια στην πλάτη")


Άφησα τον τρίφτη κι έπιασα ένα μαχαίρι.Για τα κομματάκια πλαστικού αποφάσισα να μην ανησυχήσω τώρα,αλλά το βράδυ που θα με τρέχουν στα επείγοντα.

Έκοψα όπως όπως το σκόρδο,έβγαλα τα γάντια και πέταξα μέσα στη σαλατιέρα και τα υπόλοιπα υλικά,παίρνοντας την αυθόρμητη απόφαση να μην μετρήσω ποσότητες αλλά να τα βάλω με το μάτι,όπως κάνουν οι έμπειρες μαγείρισσες.
(Ο πραγματικός λόγος που επένδυσα στην τύχη του πρωτάρη ήταν πως βιαζόμουν να τελειώνω γιατί βαρέθηκα)

Έβαλα ένα βιολογικό αυγό,φρυγανιά-με το μάτι-,ρίγανη,ξύδι,αλάτι πιπέρι όλα με το μάτι.Κι άρχισα να ζυμώνω.Θυμόμουν πως η συνταγή έλεγε ζύμωμα για 15 λεπτά.

Στο 10λεπτο,κάτι δεν μου πήγαινε καλά...Είχε τύχει να δω κάποιες φορές κιμά ζυμωμένο,και κάτι διαφορετικό υπήρχε,μα δεν μπορούσα να εντοπίσω τι...Το χρώμα ίσως;..


Νταν!Ξέχασα το μαϊντανό!


ουφ γμτ,πλύνε χέρια πάλι,ψιλόκοβε,λέρωσε το σύμπαν...


Έριξα και το μαϊντανό και συνέχισα μέχρι που έληξε το τέταρτο.Στη διάρκεια του ζυμώματος,όλο και κάτι έβγαζα από το μείγμα-κλωνάρια μαιντανού και ολόκληρα αγκωνάρια σκόρδου.Όταν ήμουν μικρή,έτσι κι έβλεπα έστω και μια σταλιά πρασινάδα να ξεχωρίζει μέσα στο μπιφτέκι μου τό'φτυνα,και τώρα ήταν γεμάτο από ξένα σώματα μεγάλα σα κοτρώνες.Έβγαζα,έβγαζα,ελπίζω να μην τα έβγαλα όλα κι έμεινε σκέτος ο κιμάς!

Λέω"ελπίζω",ενεστώτα,γιατί τώρα που γράφω ακόμα δεν τελείωσα,το άφησα μέσα στο ψυγείο για μια ώρα,όπως λέει η συνταγή.

Ψάχνοντας να δω πόση ώρα και σε πόσους βαθμούς πρέπει να τα ψήσω,ξαναδιάβασα τα υλικά.

Ναι,όντως λέει "ρίγανη".

Μόνο που...λέει να την πασπαλίσεις ενώ τα ψήνεις,πάνω στα μπιφτέκια και τις πατάτες!


Εγώ που την έβαλα ΜΕΣΑ στον κιμά;Κι έβαλα και μπόλικη,με το μάτι,μη χέσω...



Θεέ μου...



Τι θα βγει;


Το χειρότερο είναι,πως θα έχω επισκέψεις που θα έρθουν αφάγωτες!Θα μυρίσουν το ριγανομπίφτεκο με τα κομματάκια πλαστικού,θα πουν"μμμ,τι καλό έφτιαξες;",κι εγώ θα πρέπει να είμαι ευγενική και να τους φιλέψω!


Με βλέπω στη φυλακή,σαν εκείνη με τα τηγανόψωμα...




Update 1

Τζάμπα ανησυχούσα.ΔΕΝ ΜΥΡΙΖΕΙ ΩΡΑΙΑ...

Update 2

Η περιλάλητη τύχη του πρωτάρη είναι μια μαλακία και μισή.Δεν έχω δοκιμάσει χειρότερο μπιφτέκι/slash/κεφτέ στη ζωή μου όλη.Έβαλα μια παχιά στρώση αλατιού(καθότι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ανάλατο)μπας και στρώσει,έξυσα την καφετιά γλίτσα(τι είναι πάλι αυτό το φαινόμενο;)που μαζεύτηκε στην επιφάνεια και προσπάθησα να αγνοήσω το χρουτς χρουτς των κρεμμυδιών και το μαϊντανό που είναι σα να τον μασάω κατευθείαν από το ματσάκι..Και να μη μιλήσω για το σκόρδο!Προς θεού,μη βάλετε σκόρδο!Όχι άλλο σκόρδο!


Μισή ώρα λέει η συνταγή,μιάμιση το έχω μέσα στο φούρνο και πάλι άψητο μου φαίνεται.Ανέβασα βαθμούς,κατέβασα βαθμούς,γύρισα απ'τη μια,απ'την άλλη,έβαλα ένα κιλό αλάτι,άλειψα κι άλλο λάδι,κάηκα,κι ακόμα περιμένω.Και είμαι τόσο εγωίστρια,που να δεις που θα το φάω κι από πάνω για να μην παραδεχτώ ότι απέτυχα!

(ευτυχώς οι επισκέψεις αργούν ακόμα)

Update 3

Δύο ώρες κι ακόμα ψήνω 4 γαμημένα μπιφτεκάκια...Έχω ακούσει 3 φορές ολόκληρο το cd του Mike Oldfield...

Update 4

Οι επισκέψεις με το που μπήκαν ρώτησαν:γύρο παρήγγειλες;


Τουλάχιστον,τους μύρισε κρέας...



Άλλος έλεγε πως είναι άρρωστος και δεν πεινάει,άλλος πως είναι φαγωμένος,αλλά δεν τη γλίτωσαν-τους έβαλα να δοκιμάσουν με το ζόρι.Η ετυμηγορία ήταν:

-Απολύτως ανάλατο.Ο μόνος τρόπος λέει για να ξέρεις πόσο αλάτι να βάλεις,είναι ΝΑ ΔΟΚΙΜΑΣΕΙΣ ΤΟΝ ΚΙΜΑ ΩΜΟ!Και δεν τρώω σκατά καλύτερα;

-ΠΟΛΥ σκόρδο...

-Ψήνοντάς το 3 ώρες το πρώην ζωντανό,ε,τι να κάνει,ήρθε κι έγινε κόκκαλο.Φυσικά και έφταιγε πως προσπαθούσα να το ψήσω σε βαθμούς που είναι για ηλιοθεραπεία,και όχι για ψήσιμο...


15 Comments:

  • Χαχαχαχαχαχα... εμένα έπρεπε να είχες γκόμενο :P (οχι μην αγχώνεσαι δε στην πέφτω ε..) Με μία μόνο φαεινή εξαίρεση, ξέραν να μαγειρεύουν χειρότερα απο εσένα :P αλλά τις τάϊζα εγώ γιατί είμαι μερακλής, σπούδασα Σαλόνικα και έμαθα απο καλό μαγείρεμα. Αλλά πόσο συφίλιαζα όταν δε μπορούσαν να φτιάξουν ένα ρημαδομπιφτέκιιιι..
    Ρε εύκολο είναι! Αρκεί να μη το βλέπεις ως αγγαρεία :)
    Οσο για τα υλικά, πραγματικά μπορεις να βάλεις μέσα σχεδόν ό,τι γουστάρεις. Εγω πχ βάζω μέσα ενίοτε και δυό κουταλιές ψιλοκομμένη ντομάτα. Και δε βάζω ποτέ σκόρδο. Ειναι ανάλογα τα κέφια :)
    αντε, και σε μακαρονάδα με κιμά τώρα!! :P

    By Blogger Estarian, at 1:06 PM  

  • χμμ κατι χαθηκε στο σχόλιο.. ηθελα να γράψω "με μια φαεινή εξαίρεση όλες οι κοπέλες μου μεχρι σήμερα.."

    By Blogger Estarian, at 1:08 PM  

  • Καλέ η προσπάθεια μετράει, εγώ ακόμα δεν έχω φτιάξει μπιφτέκια, μόνο κοτοπουλάκι, μπριζολίτσες τέτοια. Για να μην πω για το ψάρι που αλλάζω δωμάτιο και μόνο στη θέα!

    By Blogger kotosalata, at 2:23 PM  

  • Ο κιμάς θέλει σεβασμό, συνταγή της μανούλας και σι ντι Μαρινέλλα (τουλάχιστον) για να μην ξεχνάς από πού έρχεσαι. Εσύ όλα λάθος τα έκανες. Ακούς εκεί mike oldfield..ντροπή!

    :))

    By Blogger wahia, at 4:00 PM  

  • Χαχαχα...μ'έκανες και γέλασα...
    και γω που νόμιζα πως δεν υπήρχε χειρότερη μαγείρισσα απο μένα!
    Μην σε παίρνει απο κάτω,την επομενη φορά θα τα πας καλύτερα.
    Φιλιά

    By Anonymous nixtolouloudo, at 7:01 PM  

  • Αν και τα δικά μου μπιφτέκια δεν είναι ότι πιο καλομασουλιστό έχει μαγειρευτεί (συνήθως σκληρά) πάντως μπορείς να τα φας.

    Μην το κάνεις πολύπλοκο το πράγμα.
    Κιμάς, μπόλικο ψωμάκι μουλιασμένο, και στο μπλέντερ 1 κρεμμύδι, 2-3 σκελίδες σκόρδο και μαιντανός.
    Τα αλέθω να γίνουν λιώμα (αποφεύγεις έτσι τα αγκωνάρια) τα πετάω στο μπολ με το ψωμι και τον κιμα - τον οποίο παρεπιπτόντως έχω ξεπλύνει στο τρυπητό να φύγουν τα αίματα- ρίχνω λίγο λάδι, φοράω τα γάντια μου και στο γλέντι.
    Όσο για αλάτι και 'γω ψιλοανάλατα τα φτιάχνω (ωμό κιμά είναι αδιανοητο να φάω) οπότε ρίχνω με το μάτι αλάτι και πιπέρι όσο πιο μπόλικο μπορώ.

    Ψήσε τα κανα μισάωρο σε ταψάκι με λίγο νερό μέσα να μαλακώνουν και είσαι οκ.
    ...Μάλλον.
    Η καφετιά μάζα που έξυσες παίζει να είναι ξεραμένο λαδάκι?!


    Αυτά.
    Νομίζω οτι την επόμενη φορά θα τα κάνεις καλύτερα. :) εγώ μαγειρεύω χρόνια και ακόμα...

    Keep up the good(?) work!
    Χαιρετισμούς!

    By Blogger Luccia, at 10:20 PM  

  • Λοιπόν Aurelia αν θες άκου:

    Παίρνεις τον κιμά και τον απλώνεις σε ένα μπολ.
    Προσθέτεις λίγο ψωμί κόρα (αφού το έχεις μουλιάσει και το έχεις στραγγίξει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ καλά) και ελάχιστη φρυγανιά.
    Ρίχνεις ένα (απλό) ανακάτεμα της πλάκας.
    Μετά ρίχνεις κρεμμύδι αλεσμένο μπόλικο, πολύ μαιντανό, ελάχιστο ούζο (προαιρετικό αυτό), ντομάτα αλεσμένη, αν θες ελάχιστη πιπεριά (αλεσμένη και αυτή), ένα αβγό, μια ψιλή μουστάρδα, αλάτι και πιπέρι και λίγη ρίγανη (ή εναλλακτικά λίγο βασιλικό).

    Τώρα το παίρνεις όπως είναι όλο το μείγμα με τον κιμά,ψωμί,και τα λοιπά και τα ανακατεύεις (τα πλάθεις βασικά) με πολύ δύναμη και βία :)
    Πρέπει να αλεστούν πολύ καλά για να ψηθεί καλά ο κιμάς. Πλάθεις τουλαχιστον 5 λεπτά για 1 Kg κιμά.

    Όταν τα ψήνεις, ΠΑΝΤΑ (όπως συμβαίνει και με όλα τα κρέατα) ΤΑ ΓΥΡΙΖΕΙΣ ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΦΟΡΑ!
    Όσο τα γυρίζεις χύνονται από το κρέας οι φυσικοί χυμοί και στεγνώνει και γίνεται σαν godzilla (ή σαν παντόφλα αν προτιμάς).

    Και κάτι ακόμη.
    Δεν ψήνεις ΠΟΤΕ σε ταψί κλπ αλλά σε σχάρα για να χύνονται τα ζουμιά, τα λίπη και τα αίματα!!
    Αλλιώς τα τρως μαζί με τοι μπιφτέκι..

    Αυτή η γλίτσα που λες που είχαν πάνω τα μπιφτέκια υποθέτω ήταν αίμα ξεραμένο γιατί δεν ψήθηκαν σε σχάρα.
    Αν δεν κάνω λάθος..

    Καλή τύχη και next time θα μιλας περήφανα για τα μπιφτέκια που έχεις φτιάξει :)

    Sorry για το σεντόνι :)

    By Blogger FuSmOKer, at 11:11 PM  

  • Απ'ότι βλέπω είμαι η μόνη ανεπρόκοπη!(α,όχι η μόνη,έχω παρέα και το νυχτολούλουδο:)
    Τα δε αγόρια,μας έβαλαν τα γυαλιά κανονικά!

    estarian@

    Είπες μεγάλη κουβέντα.."να μην το βλέπεις σαν αγγαρεία",σωστό πολύ.

    Και μια που έπιασες το θέμα "άντρες,γυναίκες και μαγειρική",ας παραθέσω μια ενότητα Τι μου έμαθε η ζωή.(κορίτσια,δώστε βάση)

    Όλοι μου οι πρώην(εκτός από έναν,που όμως αναπλήρωνε με το να μου αγοράζει νοστιμιές απ'έξω)ήξεραν να μαγειρεύουν-από καλά,έως πολύ καλά..
    Εγώ,σαν καλή ηλίθια,χαιρόμουν πως βρήκα το μήνα που θρέφει τους 11.
    Πολύ πολύ αργότερα,όταν έπεσε βαριά πάνω μου η πείρα της ζωής,κατάλαβα πως,ξέρει δεν ξέρει το σερνικό από κουζίνα,θέλει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ τη γυναίκα δίπλα του παραδοσιακή.Δηλαδή,να ξέρει να μαγειρεύει,και να αναλαμβάνει την καθημερινή διατροφή,αφήνοντάς του τις Κυριακές για να δοκιμάζει την καινούρια Ταϊλανδέζικη συνταγή που ανακάλυψε στο Men’s health.
    (Έτσι δεν είναι estarian;Μολόγα!!)
    Στην αρχή πολύ χαίρονται να σε κανακεύουν,μια δυο όμως που υποψιάζονται πως αύριο μεθαύριο θα αλέθουν τη φρουτόκρεμα του μωρού ενώ η καλή τους θα παρακολουθεί Τατιάνα,αρχίζουν και ξυνίζουν...Κι όχι πως δεν εκτιμούν πως φέρνεις δύο μερίδες στο μπωλάκι απ'τη μαμά,αλλά αυτό δεν τους κάνει να αισθάνονται ασφάλεια για το μέλλον..:)

    Οπότε,αργά αλλά σταθερά,προσπαθώ να ανασκουμπωθώ.Ωριμότητα λέμε.Ευελπιστώ πως θα εκτιμηθεί τουλάχιστον η προσπάθεια...

    Σου εύχομαι η επόμενη,Χρύσα Παραδείση(τουλάχιστον!:)
    φιλιά!

    kotosalata@

    Α,εσύ παιδί μου είσαι προχωρημένη!Κοτόπουλο;;Το μπιφτέκι θα σου φανεί περίπατος..

    (Ψάρια κι εγώ ούτε με κυάλια!Κακώς βέβαια,γιατί είναι θρεπτικά)
    φιλιά:)

    wahia@

    Δίκιο δίκιο δίκιο!!!Ούτε που μου πέρασε από το μυαλό πως το ζώο θέλει τον Καζαντζίδη του για να μερακλώσει:)Με τη μουσική από τον "Εξορκιστή",τι περίμενα;Στοίχειωσε στο φούρνο!
    :):):)φιλιάα

    nixtolouloudo@

    Έλα βρε συναδέλφισσα,και είχα αρχίσει να νιώθω τελείως άχρηστη με τους χρυσούς σκούφους εδώ γύρω-εμείς δεν απογοητευόμαστε,έχουμε άλλα χαρίσματα!:)

    Φιλιά!


    Luccia@

    (shit!SHIT!
    Δεν ξέπλυνα τον κιμά!
    ΔΕΝ ΞΕΠΛΥΝΑ ΤΟΝ ΚΙΜΑ!)

    Σ'ευχαριστώ Λουτσία μου,την επόμενη φορά,θα το δοκιμάσω-απ'ότι κατάλαβα,θέλει πειραματισμό το ζήτημα...:)

    Η καφετιά γλίτσα δεν ήταν λάδι,δυστυχώς.ρώτησα...είναι αυτό που λέει ο fu...αίμα και λίπος!ιιιιι

    (εν τω μεταξύ,δεν το πιστεύω πως...
    δεν ξέπλυνα τον κιμά!)

    φιλιά!

    fusmoker@

    Καλά,μ’έστειλες!

    Κι εγώ σε σχάρα το έψησα,αλλά ως εξής:έχω ένα μικρό ταψί,με σχάρα μέσα(ΙΚΕΑ-γκρίζα διαφήμιση).Έβαλα τα μπιφτέκια πάνω εκεί,και το ταψί πάνω στη μεγάλη σχάρα του φούρνου.Και μετά έβαλα το φούρνο στους 100 βαθμούς,στο πάνω κάτω(φαντάσου,50 από πάνω,50 από κάτω,από κόκκινο,έγινε μπεζ κι έμεινε έτσι για πολλή ώρα)..Στάξανε λίγα ζουμιά ,αλλά το υπόλοιπο μαζεύτηκε πάνω στο κρέας...(εν ολίγοις,έφαγα ΑΙΜΑ πηγμένοοο)

    Και φυσικά,το γύρισα καμμιά 25ριά φορές..

    Ευχαριστώ για τη συνταγή,λίγο δύσκολη βέβαια αλλά φαίνεται αποτελεσματική

    Την επόμενη φορά θα σκίσω!

    Kiss kiss:)

    By Blogger Aurelia Aurita, at 1:22 AM  

  • Βασικά ο περισσότερος κόσμος δεν τον ξεπλένει και με θεωρουν υποχονρδια που το κάνω.
    Εγω παλι τους θεωρω παρανοικους που τον τρώνε ωμο.

    Η συνταγη του Fu πολύ καλή!
    Ειδες τι μαθαινει ο ανθρωπος απο το blogging??

    By Blogger Luccia, at 2:59 PM  

  • Aurelia τώρα με έστειλες εσύ :))

    Τα μπιφτέκια δεν τα ψήνουν ποτέ στον φούρνο. Ούτε πάνω, ούτε κάτω, ούτε σε αέρα!!
    Τα μπιφτέκια όπως και το κρέας ψήνονται πάντα στο grill.
    Γι' αυτό δεν έσταξαν πολλά και είχε μείνει το αίμα και τα λίπη πάνω και μέσα στο μπιφτέκι :S

    Στο grill σε 15 (το πολύ 20) λεπτά είναι έτοιμα και πολύ ξεροψημένα. Μέσα έξω, και λόγω του τρόπου ψησίματος (grill) όλα τα ανθυγειηνά υγρά (αίμα, λίπη κλπ.) χύνονται κάτω στο ταψί.

    Μπορείς να ψήσεις άφοβα μπιφτέκια ή κρέας στο φούρνο, εφόσον είναι σε γάστρα.
    Το κεραμικό της γάστρας βοηθάει στο να διατηρούνται οι χυμοί του κρέατος και ιδίως του χοιρινού.

    Δεν είμαι μάγειρας απλά γουστάρω να μαγειρεύω για τους άλλους μερικές φορές όσο βίτσιο και αν ακούγεται :)
    18 χρονών που ξεκίνησα να μείνω μόνος ήξερα ήδη να μαγειρεύω αρκετά φαγητά γιατί έκανα αλχημείες από πολύ μικρός :)

    Και κάτι άλλο.
    Τα στερεοτυπικά κλισέ του στυλ "η γυναίκα πρέπει να ξέρει να μαγειρεύει" για μένα είναι απλά κλισέ.
    Απλά (για μένα) η γυναίκα προτιμώ να μαγειρεύει γιατί μου κάθεται πιο ωραία σαν σκέψη. Όχι για να μου μαγειρεύει, μια η άλλη συνήθως εγώ το αναλάμβανα αυτό (επειδή το ήθελα) αλλά για να μην χάνονται κάποιες ισορροπίες.
    Σκέψου πχ. να είμαι εγώ με κάποια, την Μαρία πχ., και να της έλεγα "Μαρία, πήγαινε άλλαξε το ντουί στη λάμπα γιατί εγώ δεν ξέρω.."
    Ε, εσένα δεν θα σου καθόταν κάπως;;
    Χωρίς να διαχωρίζω αντρικές και γυναικίες δουλειές απλά κάποια πράγματα είναι λιγο πιο αυτονόητα :)

    Οι γυναίκες που πραγματικά προσπαθούν να μαγειρέψουν (ασχέτως αποτελέσματος) αυτόματα κερδίζουν τον σεβασμό μου.
    Άσχετο αυτο.

    Luccia από όσους γνωρίζω μόνο ένας (και τώρα και εσύ) πλένουν το κιμά.
    Και εγώ μην νομίζεις,δεν τον πλένω πάντα. Αλλά αυτό είναι το σωστο. Αρκει να στεγνώσει πριν ψηθει γιατί θα γίνουν λάσπη τα μπιφτέκια.

    Πάλι σεντόνι αλλά γράφω αυθόρμητα :)

    By Blogger FuSmOKer, at 8:17 PM  

  • Luccia,εμένα πάντως μου ακούγεται λογικό να τον ξεπλύνεις-άλλο που ούτε μου πέρασε από το μυαλό(ίσως επειδή θα σήμαινε περαιτέρω επαφή των χεριών μου μαζί του..)

    Fu,σκάβω τρύπα στο έδαφος να κρύψω το κεφάλι μου-έχω γίνει η ΑΠΟΛΥΤΗ ΡΟΜΠΑ
    Τι σεντόνι παιδί μου,πες μας να μαθαίνουμε!
    Εν τω μεταξύ,εκτός που οι συμβουλές σου φαίνονται πολύ τεκμηριωμένες,είναι και παραστατικές!Αν αποφασίσεις να γράψεις τσελεμεντέ,έχεις εξασφαλισμένη την πώληση του πρώτου αντιτύπου:)

    Σαφώς καιπιστεύω(πλέον..)πως η γυναίκα πρέπει να ξέρει να μαγειρεύει.Και συμβολικά ακόμα,είναι φροντίδα και νιάξιμο να ταΐσεις αυτούς που αγαπάς..Αλλά απ'ότι μου λένε διάφορες οικογενειάρχισσες φίλες,κάποια στιγμή το καθημερινό καταντάει τρελλή αγγαρεία..Anyway,όλα είναι θέμα αλληλοσεβασμού και αγάπης(κλισε but true)
    :)

    By Blogger Aurelia Aurita, at 10:17 AM  

  • Διάβασα όόόλο το post και όόόλα τα comment πριν αποφανθώ: Kαθαρίζω, λοιπόν, διακριτικά το λαιμό μου – λέμε τώρα – και ξεκινάω: Eύγε, παιδί μου που προσπάθησες! H αρχή είναι το ήμισι του παντός, τουτέστιν είσαι τουλάχιστον στη μέση! Ένα το κρατούμενο. Δεύτερον: αφού δεν συναναστρέφεσαι συχνά – έως καθόλου θα έλεγα – ωμά τα κρέατα, τους κιμάδες, τα κυνήγια, τα πουλερικά και – εσχάτως – τα ψάρια, τι το παλεύεις; Yπάρχουν ωραιότατα μανιτάρια πλευρώτους, που άμα τα ξεπλύνεις και τα ρίξεις σε μια σχάρα (κατά προτίμηση από κάτω να 'χει κάρβουνο...) γίνονται πιο νόστιμα από κρέας και μάλιστα με 0 θερμίδες, ανεξαρτήτως ποσότητος. Eπίσης αν τα λούσεις όμορφα και περιποιημένα με μια γενναία δόση λαδολέμονο, θα γλύφεις και τα δάχτυλα των συνδαιτημόνων σου μην τυχόν και πάνε και τα πλύνουν και φύγει η φαιά… Kαθένας στον τομέα του καλή μου… δούλεψε θέλω σου όχι τα πρέπει των άλλων…! Mε σεβασμό…

    By Blogger x, at 3:14 PM  

  • Αγαπητέ-ή x.

    Ένα,thanx,I guess,αν και δε νιώθω πως έκανα και κανένα μεγάλο κατόρθωμα..Ίσως επειδή ήταν ΑΠΟΤΥΧΙΑ σκέτη,και δεν τα πάω καλά με το σπορ!
    Δύο,δε μ'αρέσουν τα μανιτάρια ούτε με σφαίρες(όπως και τα ψάρια,οι σούπες,τα παντζάρια,ο ταραμάς,η μελιτζάνα σε όλες τις μορφές της και άααλλα πολλά).Οπότε,ο στόχος μου είναι,τουλάχιστον αυτά που τρώω να μπορώ να τα μαγειρεύω..Αυτό παλεύω προς το παρόν.Για τα παραπάνω,βλέπουμε-αναλόγως το πώς θα μου τα φέρει η ζωή.
    Τρία,σε αυτή την περίπτωση δεν πρόκειται για ΠΡΕΠΕΙ,αλλά για αίσθημα ανεξαρτησίας.Θέλω να έχω τη δυνατότητα να φάω ένα κεφτέ αν τον λαχταρήσω,χωρίς να πρέπει σώνει και καλά να τρέξω σε άλλους,όποιοι και να είναι αυτοί.
    Να ξέρω πως ΜΠΟΡΩ...

    By Blogger Aurelia Aurita, at 1:50 AM  

  • Tο ότι μπορείς το θεωρώ δεδομένο και αυτονόητο, καλή μου! Ότι θέλεις μπορείς να κάνεις. Ό,τι θέλεις! Στην προσπάθειά του να μου δείξει τις απεριόριστες ανθρώπινες δυνατότητες που κρύβουμε όλοι μέσα μας κάποιος που μ' αγαπούσε ανιδιοτελώς μου έλεγε, ότι, αν θέλω, μπορώ να πιάσω την πέτρα, να την στίψω και να βγει νερό! Tο ίδιο και συ λοιπόν... Eίτε πρόκειται για κεφτέ, είτε για μετεωρίτη... Tην καλημέρα μου!

    By Blogger x, at 11:18 AM  

  • Γέλασα πολύ με την αφήγησή σου και ομολογώ αν και σύζυγος και μαμά ενός 4χρονου, δεν έχω καταφέρει να ξεδιαλύνω πολλά σε αυτό που λέγεται ΦΟΥΡΝΟΣ... κ ας θέλω να γίνουμε οι καλύτεροι φίλοι...

    Θέλεις να σου πω πότε ήταν η τελευταιά φορά που προσπάθησα να φτιάξω μπιφτέκια..? πάνε... μήνες πολλοί... Θέλεις να σου πω, πώς βρήκα το blog σου? ψάχνοντας για συνταγή για μπιφτέκια :)
    Χάρηκα για την γνωριμία
    Mariah

    By Anonymous Anonymous, at 12:09 PM  

Post a Comment

<< Home


 
eXTReMe Tracker