Απεραντο γαλαζιο

Thursday, April 24, 2008

Keep walking

(συνέχεια απ'το προηγούμενο)

Το είχα πάρει πολύ ζεστά-ήμουν ενθουσιασμένη με την απόφασή μου και δεν έβλεπα την ώρα να ξεκινήσω.Την επόμενη μέρα λοιπόν,μόλις τέλειωσα τη δουλειά,χωρίς ούτε να φάω(για να μη βαρύνω),έβαλα τη φόρμα μου,το μοναδικό ζευγάρι αθλητικά παπούτσια που διαθέτω,γυαλιά ηλίου,κινητό με ακουστικό για το ραδιόφωνο,φανελάκι,και αφού έκανα διάφορα τεντώματα(ότι μου κατέβαινε),βγήκα να κατακτήσω τους δρόμους της πόλης.

Στην εξώπορτα,κοντοστάθηκα για να χαράξω τη διαδρομή.Μετά από ενδελεχές α-μπεμπα-μπλόμ, αποφάσισα να εξερευνήσω την περιοχή βορείως της πολυκατοικίας μου.Έβαλα τον αγαπημένο μου σταθμό με ροκ μουσική.Σούπερ.Ξεκίνησα με ρυθμό και βήμα ταχύ.

Μετά από ένα τέταρτο περίπου,είχα μεταμορφωθεί σε ανθρώπινο ράκος,σε κουρέλι της ζωής,που χάραζε διαδρομή αναλόγως με το πού έχει σκιά μήπως και γλιτώσει την ηλίαση.Ντάλα μεσημέρι με καύσωνα χωρίς καπέλο-και χωρίς αντιηλιακό,έχει σημασία αυτό-η ιδέα να βγεις για περπάτημα παίρνει τουλάχιστον Όσκαρ ηλιθιότητας-για να μην πω Νόμπελ και με πει κανείς υπερβολική.

4 μπουκαλάκια νερό αργότερα και με το ρολόι του κινητού κολλημένο στη μύτη μου για να μετράω πόσα δευτερόλεπτα έμειναν ακόμα μέχρι να τελειώσει το φάκιν μισάωρο,έφτασα σπίτι-ημιλιπόθυμη.Την άλλη μέρα το πρωί,ανακάλυψα με τρόμο πως μου έμεινε και ενθύμιο-ένας τεράστιος λεκές στο μέτωπο από τον ήλιο...

Η επόμενη ώρα που με βόλευε,ήταν αργά το βράδυ.Οκ,σκέφτηκα,αλλάζουμε ώρα.

Πάει 10,και νάσου η αδερφή του Σπύρου Λούη,πανέτοιμη,με τη φόρμα της και άνευ κινητού αυτή τη φορά-νύχτα γαρ,να έχουμε όλες τις αισθήσεις σε εγρήγορση.

Καλά έκανα και δεν έβαλα ακουστικά-έτσι για να καταλάβω πιο γρήγορα πως οι τσάρκες για μια γυναίκα μόνη νυχτιάτικα,ασχέτως αν δε φοράει μίνι με γόβα αλλά αθλητικά,δεν είναι και η εξυπνότερη κίνηση.Η νύχτα μού αποκάλυψε ένα πρόσωπό της που δεν είχα ξαναματαδεί:το επικίνδυνο.Δε θα επεκταθώ,αλλά ανάμεσα στα δυο,προτιμούσα τη θερμοπληξία.Επέστρεψα στο μεσημέρι,μόνο που φρόντισα για καπέλο και 50 δείκτη.

Ένα άλλο πρόβλημα που προέκυψε,ήταν το "πού".Τελικά,οι αμέτρητες εναλλακτικές διαδρομών που φανταζόμουν,δεν ήταν και τόσο αμέτρητες.Πολύ γρήγορα έμαθα όλα τα στενά στους γύρω δήμους απ’έξω κι ανακατωτά,και σιχάθηκα το περπάτημα,τη ζωή μου,τα κακοχτισμένα σπίτια και τις μυρωδιές των τσιγαρισμένων κρεμμυδιών.

Τέλος πάντων για να μην τα πολυλογώ,συνέχισα για 2-3 βδομάδες,μετά πήγα διακοπές,μετά ήρθε το φθινόπωρο.Και όπως κάθε φθινόπωρο,παίρνω νέες αποφάσεις και ξεχνάω τις παλιές.Αν εξαιρέσουμε κάτι περίεργες εκλάμψεις,όπου μ’έπιανε υπερχείλιση ενέργειας κι έβγαινα να πάω να κάνω τις δουλειές μου με τα πόδια(μία ώρα δρόμος στο πήγαινε κι άλλη τόση γύρνα,σα δαρμένη),επανεντάχθηκα πλήρως στο "κινούμαι τόσο όσο για να μη θεωρούμαι κατάκοιτη".

Αυτό μέχρι πριν κανά δίμηνο.Κάποιες περίοδοι που έμεινα χωρίς αυτοκίνητο,συνέβαλλαν στο να θυμηθώ τις περσινές μεγάλες αποφάσεις..Ξεσκόνισα τα αθλητικά-τρόπος του λέγειν δηλαδή,με τις περσινές σκόνες τα φόρεσα-και ξαναπήρα το μακρύ δρόμο προς την κορμάρα(αν και αρχίζω να συνειδητοποιώ πως σκέτο το περπάτημα,ΔΕ ΦΤΑΝΕΙ)

Η αλλαγή που συνετελέσθη φέτος,είναι πως δεν περπατάω για το περπάτημα αυτό καθαυτό,αλλά το συνδυάζω με τις δουλειές μου.Έχω να πάω φερειπείν εκεί;Δεν θα πάρω το αυτοκίνητο,παρά θα ξεκινήσω μισή ή μια ώρα νωρίτερα και θα πάω με τα πόδια.Το εκεί που έχω να πάω είναι πολύ μακρυά;Θα κάνω μέρος της απόστασης με λεωφορείο.Έτσι δε βαριέμαι τόσο,διότι υπάρχει ένας στόχος στο τέλος της διαδρομής,μια Ιθάκη,ένα Ζάρα βρε αδερφέ.

Στο επόμενο και τελευταίο ποστ που θα ασχοληθεί με το θέμα,θα παραθέσω το πολύτιμο απόσταγμα της περιπατητικής εμπειρίας μου(καλά ντεε,μη βαράτε...:)

5 Comments:

  • Κάνεις πάρα πολύ καλά που περπατάς!! Το ξέρεις πως 20 λεπτά την ημέρα περπάτημα είναι καλύτερο από οποιαδήποτε γυμναστική; Ναι, κανονικό, γρήγορα περπάτημα, χωρίς να κουβαλάς σακούλες από το ένα χέρι και από το άλλο, ένα σουβλάκι :)
    Και στην τελική, ναι, στο τέλος της διαδρομής, ένα ΖΑΡΑ θα το βρεις!! Φιλιά πολλά και Καλό Πάσχα κοριτσάρα μου!!! :))))))))

    By Blogger kwlogria, at 8:52 PM  

  • kwlogria@
    Το'χω διαβάσει κωλογριούλα μου,έτσι έπιασα και την ιδέα-απλά κάτι άλλα σημεία του σώματος,π.χ.χέρια και τέτοια θέλουν το γερμανό τους(και το βαράκι τους).Λες να παίρνω από μια κονσέρβα ροδάκινα κομπόστα στο κάθε χέρι και να περπατάω έτσι;χμμμ

    Καλό Πάσχα,καλό κουράγιο για τη μετακόμιση(τυχερή,θα γλυτώσεις,άντε και στα δικά μου),να περάσεις σούπερ και κάφρος που θα σου χαλάσει τη διάθεση να μη βρεθεί στο δρόμο σου!φιλιά!!!:)

    By Blogger Aurelia Aurita, at 7:51 PM  

  • Aντε Χριστος Ανεστη και καλο κουραγιο σε ολα.Κινητα και ακινητα.
    φιλια

    By Blogger faraona, at 9:48 AM  

  • Μια χαρά σε βρίσκω εγώ.Και μόνο που το προσπαθείς σε χαίρομαι.Εγώ ξεκίνησα με προπονήτρια(δεν έχω τα χρήματα αλλά ας ώψεται ο αδερφός μου που είναι ποδοσφαιριστής και την έχει).Τα πήγα μια χαρά για 3 μήνες.Μετά ζορίστηκα λίγο παραπάνω με τις ταχύτητες που τις λατρεύω εδώ και χρόνια.Τραυματίστικα και τ΄ψρα που θα ξαναρχίσω πάλι φτου και από την αρχή θα λέω.

    Χρόνια πολλά αγαπητή και περιμένω και το επόμενο μέρος...

    By Anonymous island, at 1:34 PM  

  • Χρόνια πολλά παιδιά!

    faraona@
    Αληθώς,ντίαρ,και μας εύχομαι ενεργητικότητα και όρεξη για καινούρια πράγματα!κις κις!

    island@
    Α,τυχερέ,τι ωραία να έχεις τζάμπα personal trainer,και δη του αντίθετου φύλου:)Με το μαλακό όμως!κι εγώ έχω κάνει κοιλιά τελευταία,αλλά λέω σήμερα να βγω τσάρκα με τα αθλητικά μου(πάω να πάρω λεμόνια απ'το σούπερ μάρκετ,και δώρο για τη μαμά-έρχεται η γιορτή της μητέρας γιά!)
    φιλιά!

    By Blogger Aurelia Aurita, at 2:58 PM  

Post a Comment

<< Home


 
eXTReMe Tracker