Καινούριο κοσκινάκι μου

Μικρός απολογισμός δεκαημέρου:

Ένα μπάσιμο σε μονόδρομο και επιστροφή στην ορθή πορεία συνοδεία περιπολικού,που αφού γλύτωσε από σίγουρο θάνατο(διότι ήρθαμε μούρη με μούρη,και με κα-τα-τρό-μα-ξαν κι από πάνω μ’εκείνη τη βρωμοσειρήνα),με κατευόδωσε ευχόμενο:"ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ!ΘΑ ΣΚΟΤΩΘΕΙΣ!.....άντε...καλοτάξιδο"

Μια παρατρίχα σύγκρουση με τζαμαρία φούρνου και αποφυγή μελλοντικού πρωτοσέλιδου: "Πιροσκί και θρύψαλα:γιωταχί καταλήγει μέσα στη βιτρίνα κεντρικού αρτοποιείου της πόλης-το θεό μπάρμπα είχαν οι υπάλληλοι και η οδηγός,που δικαιολογήθηκε:είναι καινούριο το αμάξι και δεν του έχω πάρει ακόμα τον αέρα"

67 σβησίματα μηχανής σε διάφορα ακατάλληλα σημεία μεγάλων οδικών αρτηριών-βρισίδια και μούτζες δεν καταγράφηκαν,διότι ναι,πλέον έχουμε μουσική,κυρίες και κύριοι(:)!!!),η οποία καλύπτει ενδεχόμενους θορύβους και οχλήσεις

Περί τις πεντέξι ανακαλύψεις,ΑΦΟΥ πάρκαρα χαρωπή στο σπίτι(εκτός από μία φορά που το κατάλαβα κατά τη διάρκεια της πορείας),πως οδηγούσα με ΚΛΕΙΣΜΕΝΟΥΣ τους πλαϊνούς καθρέφτες...(ουδέν σχόλιον)

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον ευγενικότατο ρώσο(μάλλον)μετανάστη που,αν και δε μιλούσε ελληνικά,με χειρονομίες και αποφασιστικές παρεμβάσεις στο τιμόνι(για να μου δείχνει που να στρίψω),με βοήθησε να παρκάρω υποδειγματικά σε ένα στενό πλάτους ενός μέτρου.Σπασίμπα φίλε!


:)

Αντίο,σακαράκα μου

Δεν είμαι απολύτως σίγουρη πότε δόθηκε η χαριστική βολή στη σχέση μας.Νομίζω πριν δυο μήνες,όταν σταμάτησε να λειτουργεί το "φουρφούρι" σου(σημ.μετ.-το ανεμιστηράκι).Το φουρφούρι ήταν η μόνη ελπίδα δροσιάς το καλοκαίρι και ζέστης το χειμώνα.Απ'το φθινόπωρο άρχισε τα σκωτσέζικα ντουζ-τη μια δούλευε,την άλλη όχι-,ώσπου μια μέρα,σταμάτησε τελείως.Και μ’άφησε στην παγωνιά...
Άλλα λεφτά δε θα χαράμιζα για σένα,το είχα πάρει από καιρό απόφαση.Είπα "μέχρι να διαλυθεί".Και,λες και τ’άκουσες,άρχισες να διαλύεσαι κομμάτι το κομμάτι-έπεσε ο υαλοκαθαριστήρας,έφυγε ο δεξιός καθρέφτης,μας εγκατέλειψαν τα πλαστικά των πορτών,χάλασε το φλας-μέχρι και η κεραία του-ανύπαρκτου-ραδιοκασετοφώνου έσπασε,από ένα απρόσεχτο χαμηλό κλαδί.
Αλλά το απ’έξω ουδέποτε μ’ενδιέφερε,κι ας μού’λεγαν όλοι "δε ντρέπεσαι,ολόκληρη γυναίκα,να κυκλοφορείς με αυτό το πράμα;Δε ντρέπεσαι να βάζεις κόσμο μέσα;"
Ντρεπόμουν,δε λέω,Μα όχι αρκετά για να σε αλλάξω.Η ντροπή δεν ήταν το σημείο μηδέν-αυτό,το είχα ξεκαθαρίσει με τον εαυτό μου.
Οι μηδέν βαθμοί ήταν το σημείο μηδέν.Τις προάλλες έπιασε πάγο το τζάμι σου και δεν έβλεπα τίποτα.Νερό δεν πετάει στο παρμπριζ το σύστημα εδώ και χρόνια,φουρφούρι να ζεστάνει το τζάμι για να λιώσει δεν υπήρχε..Τι νά’κανα;Έφυγα στα τυφλά.Ξέρεις πως είναι να οδηγείς και να μη βλέπεις γύρω σου;Άσε να μη σου πω καλύτερα.

Κι έτσι είπα να σ’αφήσω.Είπαμε σ’αγαπάω,αλλά όχι αρκετά για να θέλω να γίνεις ο τάφος μου.

Θα μου λείψεις,κι ας μη σου είπα ποτέ έναν καλό λόγο.Κι ας μη σε φρόντιζα,κι ας μη σε πρόσεχα,κι ας μη σε καθάριζα.Τώρα που πήρα τον αντικαταστάτη σου,το "Καινούριο",τώρα μου λείπεις πιο πολύ από ποτέ-κι ας μη σ'έδωσα ακόμα.Πηγαινοέρχομαι με το "Καινούριο"και το επιδεικνύω από δω κι από κει,μου το ασημώνουν και βγαίνω ανά τρία λεπτά στο μπαλκόνι να ελέγξω αν είναι ακόμα κάτω ή μου το κλέψανε,αλλά μη νομίζεις...
εσένα δε σε κοιτάω γιατί ξέρω πως είσαι εκεί,πιστό σκυλί μου.Και στα μουλωχτά εσένα παίρνω για να πάω να κάνω τις δουλειές μου και τα ψώνια μου,για να χαρώ ακόμα λίγο το πως είναι να οδηγείς αληθινό αυτοκίνητο,με το βαρύ τιμόνι σου και τις χοντρές λαμαρίνες που δε μασάνε από δέντρα και γρατζουνιές.Όχι σαν το άλλο,το βιντεογκέιμ..που κινείς ένα χιλιοστό το τιμόνι και κάνει στροφή 180 μοίρες!Που πας να πατήσεις με τη συνήθη δύναμη το γκάζι και πριν το καταλάβεις έχεις σανιδώσει και πας ντουγρού για μετωπική με το ψιλικατζίδικο της γωνίας!Πώς οδηγούν μ’αυτά ρε γαμώτη μου;

Δε λέω,και μαζί σου η οδήγηση είχε τις δυσκολίες της..Ο κόσμος γύρω μου έτρεχε με την ταχύτητα του φωτός,οι φίλοι οδηγοί έφερναν σβούρες τα υδραυλικά τιμόνια τους με το μαξιλαράκι της παλάμης ενώ εγώ,με τα μπράτσα του Κουταλιανού,πάλευα να ξεπαρκάρω.Οι βενζινάδες περίμεναν υπομονετικά να εκτελέσω το σύνθετο τριπλό τόλουπ-σκύβω προς τη θέση του συνοδηγού και αγωνίζομαι να γυρίσω τη μανιβέλα του παραθύρου κρατώντας στο άλλο χέρι το φτωχό μπρελόκ-αρκούδι με τη βρώμικη φανέλα "love"-,και μετά ακολουθούσε η ίδια πάντα εκνευριστική ερώτηση:
-Σούπερ;

Δεν είναι και ΤΟΣΟ παλιό ρε μεγάλε..

Από γυμναστική πάντως,δεν είχα παράπονο-το άνω μέρος του κορμού εκτελούσε πλήθος ασκήσεων καθημερινά.Άσε που εκτός των μεγάλων ομάδων μυών των χεριών και του σβέρκου,γυμνάζονταν και οι εσωτερικοί,της καρδιάς και του στομάχου:
-τι είναι αυτό που ακούστηκεε;τι μυρίζει καμμένο;ανατιναζόμαστε ή ακόμα;σα να γέρνει προς τα αριστερά,πάλι εσκασε το λάστιχο;

Πάει κι η γυμναστική τώρα..

Αααχ..

Θα μου λείψει που καβαλούσαμε μαζί τα πεζοδρόμια χωρίς να μας νοιάζει αν μας παίρνει ή όχι-εξού και σκάσαμε δυο λάστιχα,φάγαμε την εξάτμιση και στραβώσαμε και τα ψαλίδια από κάτω..Θα μου λείψει που σε ξεχνούσα ανοιχτό και δε μου καιγόταν καρφί,γιατί ήξερα πως δεύτερη ματιά ούτε κλέφτης δεν επρόκειτο να σου ρίξει.Θα μου λείψει που αν τύχαινε να ακούσω κανένα γκντουπ ενώ σε πάρκαρα τσίμα τσίμα ανάμεσα σε κάδους ή σε σίδερα,δεν έκανα καν τον κόπο να κοιτάξω αν γρατζουνίστηκες.Τι σημασία είχε άλλη μια λακκούβα άλλωστε..Θα μου λείψει που το μόνο άγχος που είχα μαζί σου ήταν "θα πάρει μπρος και σήμερα;"

Θα μου λείψεις,καλό μου σαράβαλο.Μέσα σου αισθάνομαι σα στο σπίτι μου.Μέσα στο άλλο,σαν καλεσμένη σε πάρτι όπου δεν ξέρω κανέναν.




Υ.Γ.(ψιθυριστό,να μην τ’ακούσει το σαραβαλάκι μου)

Χθες που ήμουν μέσα στο "Καινούριο" νύχτα,ένιωσα σαν πλοηγός στο εντερπράιζ:φωτάκια στο ταμπλώ,στις πόρτες,πάνω κάτω και πλαγίως-τα πάντα φωσφόριζαν μ’έναν εξωπραγματικό τρόπο..Έφτασα σπίτι και μόλις πάρκαρα,τότε κατάλαβα πως κρύωνα-εμ,θέλει χρόνο για να συνειδητοποιήσεις πως έχεις κουμπί που δουλεύει.Το γύρισα.Μια γλυκιά ζέστη ξεχύθηκε από τις γρίλιες και τύλιξε το παγωμένο σώμα μου.Οι ώμοι ξεσφίχτηκαν και χαλάρωσαν.Χαμογέλασα.

Μου φαίνεται πως θα καταφέρω να το συνηθίσω τελικά...
:)

Once a driver,always a driver

Ενω ήμουν έτοιμη να ξεκινήσω για έτι μία φορά να αραδιάζω γκρίνιες και αποστάγματα σοφίας από τη θέση του οδηγού(Άρης Σταθάκης;never heard of him)........κοντοστάθηκα και σκέφτηκα ότι μάλλον παραασχολούμαι με το δρόμο και την ιστορία του-ούτε ο μακαρίτης ο Μάνος Λοϊζος τόση εμμονή πια

(παρεμπιπτόντως,αγιούτο χριστιανοί,μουσουλμάνοι και δωδεκαθεϊστές,τι στον κόρακα κουμπί πατάς για να βάλεις τόνο μαζί με διαλυτικά;έχω δοκιμάσει όλους τους πιθανούς και απίθανους συνδυασμούς,μέχρι τρία μαζί πάτησα-θα το σπάσω το ηλίθιο)

Όχι,δεν είμαι κρυφοεπαγγελματίας οδηγός που έχει πάθει road rage.Απλά η δουλειά μου με στέλνει πολύ συχνά στο κέντρο της πόλης και ως επί το πλείστον παίρνω το αυτοκίνητο για να κατέβω.Και ως επί το πλείστον κάτι θα συμβεί που θα με εκνευρίσει-παρόλα αυτά,το αυτοκίνητο ΔΕΝ ΤΟ ΑΛΛΑΖΩ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ.Ντρέπομαι λίγο που το ομολογώ αλλά δε χρησιμοποιώ πλέον καθόλου μέσα μαζικής μεταφοράς-δηλαδή λεωφορείο,δεν έχουμε και τίποτ’άλλο(το ξέρω B.,είμαι κατάπτυστη).Συνειδητά έχω αποφασίσει εδώ και καιρό ότι έχω μυρίσει αρκετές βρωμερές ιδρωμένες μασχάλες,έχω ανεχτεί αρκετά βρωμερά ιδρωμένα βλέμματα,έχω υποστεί αρκετές χοντρές γιαγιές που στέκονται με την κοιλιά να τρίβεται επίτηδες στη μούρη σου για να αναγκαστείς να σηκωθείς να κάτσουν αυτές-και μου κόβουν την όρεξη να γίνω ευγενική...Σάκοι φορτωμένοι σε εφηβικές πλάτες άφησαν το αποτύπωμά τους στη δική μου πλάτη,μυτερές χάρτινες σακκούλες μου τρύπησαν το μπούτι,έφαγα αγκωνιές,κλωτσιές,μου πάτησαν τα αγαπημένα μου παπούτσια,μπλέχτηκαν τα μαλλιά μου σε δαχτυλίδια,σφήνωσα ανάμεσα σε φυσουνωτές πόρτες,κρεμάστηκα σαν τον Ταρζάν από τη χειρολαβή,στο έλεος του κάθε ραλίστα-οδηγού...μιά φορά ένας μαλάκας λεωφορειατζής ξεκίνησε τόσο απότομα που από όρθια βρέθηκα να κάθομαι στα πόδια ενός μπάρμπα!ευτυχώς δεν παρεξηγήθηκε...Τόσα χρόνια έκανα το χρέος μου της παστής σαρδέλας-απ'εδώ και στο εξής έχω σκοπό να αναπνέω το καυσαέριό μου μόνη μου με τη μουσική μου(που λέει ο λόγος,δε διαθέτω κασετόφωνο στο σάράβαλο,θα πω την ιστορία άλλη φορά)και όχι με παρέα τον κάθε άπλυτο σκορδοχνωτίδη.Τέλος.

Αν ζούσα στην Αθήνα θα ήταν αλλιώς,και το λέω γιατί κάθε φορά που κατεβαίνω,το μετρό και ο ηλεκτρικός είναι η καλύτερή μου!Αλλά αυτά τα τσουληχτά είναι διαφορετικά:έχουν σταθερή ταχύτητα χωρίς το "σταμάτα-ξεκίνα-πέσε πάνω στον μπροστινό-μας έκλεισε παλιαρχίδι γιωταχής παρκαρισμένος και δε χωράμε να στρίψουμε" του λεωφορείου,και είναι τόοοσο γρήγορα που και γεμάτα να είναι,το ανέχεσαι για λίγο διάστημα-μέχρι να προλάβεις να πεις «ζουλήχτηκα»,έχει έρθει η ώρα να κατέβεις.

Μέχρι λοιπόν του αγίου Φούτσου που θα γίνει μετρό και στην πόλη μου,προτίθεμαι να κυκλοφορώ με το Ι.Χ. και να γίνομαι δυστυχώς μία από αυτούς που επιβαρύνουν το περιβάλλον και δημιουργούν μποτιλιάρισμα και χάος και όλα τα κακά.Ναι.

Και να γράφω ιστορίες με άγριες μονομαχίες για το πάρκιν,πολεμικές ιαχές"άντε και γαμήσου μαλάκααααα"και μούτζες που υψώνονται στο ηλιοβασίλεμα...(όλα αυτά σε αργή κίνηση και με μουσική υπόκρουση το σάουντρακ του Braveheart)

Άντε,μ'αυτά και μ'αυτά θα το γράψω το ποστ που σκόπευα κάποια άλλη στιγμή

(θα πω όμως τώρα την ιστορία για το κασετόφωνο του σαράβαλου.Το σαράβαλο λοιπόν κάποτε διέθετε ηχοσύστημα-φτηνό και αρχαίο αλλά ράδιο είχε κιαυτό μου έφτανε
ώσπου μια μέρα ακούστηκε ένα κτόιν και εκτοξεύτηκε στη θέση του συνοδηγού διότι έσπασε το ένα από τα δύο δοντάκια που το συγκρατούσε στη θέση του...Αφού δοκίμασα διάφορες μεθόδους επίλυσης του προβλήματος-κολλητική ταινία-δεν έπιανε στο πλαστικό,συνοδηγός να το κρατάει πατημένο στη θέση του-έτρωγα σιχτήρ μετά από 10 λεπτά,εγώ να το κρατάω πατημένο με το ένα χέρι και με το άλλο να οδηγώ-έτρωγα μούτζα στο επόμενο δευτερόλεπτο-επί ένα χρόνο οδηγούσα στα μουγγά μέχρι που συνέλαβα την καταπληκτική ιδέα να το κολλήσω με Logo...Για ένα μήνα άκουσα όσο ράδιο δεν είχα ακούσει όλο το χρόνο-μετά όμως κάτι συνέβη και σταμάτησε να παίζει και άρχισε να ακούγεται ένα διαπεραστικό ιιιιιιιιιιιιιιιιι,το ξεκόλλησα μα ήταν αργά,είχε μπλοκάρει και μια μέρα που γύρισα το κλειδί στη μίζα και ήταν νεκρό,διαπίστωσα ότι το ιιιιιιιιιιιι προερχόταν από τη μπαταρία μου που φώναζε "ιιιιιιιιιιλίθια με τη logo,βραχυκύκλωσε το σύστημα και σιγά σιγά φαγώνομαι γιαυτό κάθε πρωί αργεί να πάρει μπρος".............:Ι)

F..k και παλι f..k και ξανα f..k...

Διπλη κληση και αφαιρεση πινακιδων για 10 μερες.....
Κι ολα αυτα για τριων τεταρτων υποθεση..........
Κι οχι για διασκεδαση,αλλα για επαγγελματικο ζητημα...............


Φακ και ξανα φακ!


..................................


Και παλι φακ!



Φακ εις το τετραγωνο,εις την τριτη,εις την τεταρτη,εις την παρασκευη και το σαββατοκυριακο
εις την οχτακοσιοστη πεντηκοστη εκτη
εις το βουνο ψηλα εκει
εις το ονομα του δωρου των χριστουγεννων
και των εορταστικων ημερων χωρις αυτοκινητο



σνιφκλαψλυγμγρμφ.......

Μηπως ν'αρχισω να παιρνω λεωφορειο;

Εκει που λεω θα σταματησω να γραφω ιστοριες δρομου,ολο κατι γινεται,μια καλο,δεκαπεντε κακο,και να'μαστεεεε...

Κεντρο,ΠΑΛΙ ψαχνω παρκιν κιεχω 10 λεπτα στη διαθεση μου.
Διαθεση:καλη εως εκεινη τη στιγμη.
Απ!Λιγο ελειψε να μην το δω!Θεση,Θεση,ΘΕΣΗ!!!
Αναβω αλαρμ,και σταματαω.
Και σταματαει το πισινο μου ημιφορτηγακι κολλητα πισω μου.
Περιμενω.Θα κανει οπισθεν,δεν μπορει.
Μπορει.Στεκεται κοκκαλο.
Περιμενω,τιποτα.
Ανοιγω παραθυρο:
-Θα κανετε πισω να παρκαρω;
-Που να παω;(γυναικα)
-Πισω!
-Δεν μπορω,ειναι αλλοι πισω μου
ΦΦΦΦΦ
Κατεβαινω.Οντως εχει αλλους δυο τρεις που εχουν κολλησει κιαυτοι πανω της.
-Καλα αφου ΒΛΕΠΕΤΕ τα αλαρμ,γιατι ηρθατε και κολλησατε πανω μου;;
-Δεν τα αναψες εγκαιρα..
-Δεν ξερω τι θα γινει,εγω ΔΕΝ ΤΟ ΚΟΥΝΑΩ ΑΠΟ ΔΩ.
-Ε βαλε κατι να πιασεις τη θεση κι ελα μετα.
Απλουστατο,πως δεν το σκεφτηκα μονη μου,χμ,για να δουμε,ενα περιοδικο εχω στο πισω καθισμα,ενα κουτι χαρτομαντηλα αυτοκινητου κιενα πλαστικο μπετονακι στο πορτ-μπαγκαζ,φτανουν αυτα υποθετω,η να βαλω και τη ρεζερβα;
ΜΑ ΤΙ ΛΕΕΙ ΤΟ ΑΤΟΜΟ;;;;;;

ΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦ!!!!!
Παω στους πιο κατω
-ΚΑΝΤΕ ΛΙΓΟ ΠΙΣΩ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ,ΛΙΓΟ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΧΩΡΕΣΩ!
Τιποτα.Στρατιωτακια αμιλητα,ακουνητα,αγελαστα,καναν οτι δε με βλεπουν.
(Ειμαι ΣΙΓΟΥΡΗ οτι καποιο απ'αυτα τα καθικια,αν οχι ολα, εποφθαλμιουσε τη θεση-κοροιδο ηταν να με διευκολυνει;γρρρρρ..)
Απο κει και περα τα πραγματα ειναι λιγο συγκεχυμενα στο μυαλο μου.Θυμαμαι να φωναζω"δε φευγω απο δω παει και τελειωσε",να κορναρουν οι απο πισω,να'χει βγει κιενας απ'το μαγαζι απεναντι και να προσπαθει να με πεισει...
Εκει που στεκομαι με τα ποδια στυλωμενα κατω σα σκυλι που προστατευει το κοκκαλο του και περιμενω κιεγω δεν ξερω τι,η κυρια καταφερνει και κανει κατι ποντους πισω.Μπαινω μεσα κιαρχιζω την υπερπροσπαθεια αλλα ηταν πολυ στενα-κοπαναω κατι καδους,κοπαναω τον καθρεφτη σ'ενα σιδερο,"βρε πουλακι μου θα πεσεις πανω στα καγκελα"(η απο πισω αγωνιωντας),κοπαναω οντως πανω στα καγκελα,κορνες,ξανα μπρος,ξανα πισω,γκντουπ!"τωρα χτυπησες εμενα!"(η απο πισω απελπισμενη),ΜΠΙΙΙΙΙΠ!!!!απο πιο πισω..

Παρτο αποφαση:δε γινεται...
Με καρδια πιο βαρια κιαπο 20 αθλητες σουμο μαζι,(και με το δακρυ,οπως παντα,ετοιμο στην ακρη του ματιου-το παλεψα ομως και το εξατμισα πριν κυλησει!)εφυγα,τρεχοντας σαν τρελλη να κανω τον κυκλο μπας και ξαναπετυχω τη θεση αδεια..
ΜΠΟΥΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ,το αλλο με τον Τοτο το ξερεις;
Το 10λεπτο μου ειχε εξαντληθει προ πολλου,κιοταν ειμαι σε τετοια πιεση χρονου,γινεται κατι παρομοιο με αυτο που εκανα τελικα:καθετα πανω σε διαβαση(μισο στο πεζοδρομιο,μισο στη διαβαση)σε κεντρικοτατο δρομο και ταματα στην Παναγια την Γλυκοφιλουσσα να μη με γραψουν...

Δε με γραψανε αυτη τη φορα:-)

(Μια λαμπαδα ισαμε το μποι μου παρακαλω να γραφτει στο βερεσεδοτεφτερο...)

"Βρε ειμαστε καλοι ανθρωποι κατα βαθος..."

Παλι ιστορια με παρκαρισμα.
Εχω αραξει το αμαξι σε γωνια πανω σε διαβαση-το εχω κολλησει στο πεζοδρομιο για να χωρανε τα διερχομενα αυτοκινητα.Ειναι ωρα που η αγορα ειναι ανοιχτη,και ευχαριστω το Θεο ακομα και για αυτη την οχι και τοσο καταλληλη θεση,Αλλωστε δε θ'αργησω πολυ,εχω παρατηρησει οτι δε γραφουνε αυτη την ωρα,ειναι και μικρο το στενακι...
Καθομαι μεσα στο αυτοκινητο και κοιταω καποια μηνυματα στο κινητο πριν παω στη δουλεια μου
ΤΑΚ ΤΑΚ!
Τρομαξα!Ημουν αφοσιωμενη φαινεται
Καποιος μου χτυπουσε το τζαμι μεσα απο ενα αμαξι που περιμενε διπλα μου στο κοκκινο.
"Ωχ,τι θελει τωρα,να με κραξει που ειμαι πανω στη γωνια και δε χωραει καλα,εχει και τεραστιο τζιπ..."σκεφτομαι,καθως ανοιγω μαγκωμενα το παραθυρο του συνοδηγου.
Νεαρος,καλοφτιαγμενος,με λιγο απολογητικο υφος γιατι καταλαβε οτι με τρομαξε..
-Θελεις να παρκαρεις;Εγω μολις τωρα βγηκα,50 μετρα πιο πισω ημουν παρκαρισμενος.
.......What?Τι εγινε ρε παιδια;
Τι καλωσυνες ειναι αυτες;Τι πολιτισμος;Τι αλληλεγγυη;
Χαμογελαω
-Ευχαριστω,αλλα μεχρι να κανω τον κυκλο και να παω θα εχουν πιασει τη θεση 15 φορες
-Οχι,δε θα την πιασουν,ειναι πολυ κοντα!
επιμενει
-Δεν μπορω να το ρισκαρω,αλλωστε δε θα κατσω πολυ εδω,σ'ευχαριστω πολυ παντως!
Ετοιμαζεται να πει κατι αλλα εχει αναψει το πρασινο και τον κορναρουν.

Να κατι τετοια γινονται κιαρχιζω να επανεκτιμω το ελληνικο φιλοτιμο...
Μεχρι να μου κανει προσπεραση απο δεξια χωρις φλας ο επομενος μαλακοκαυλης(η και μαλακοκαυλιτσα,δεν τις βγαζω απ'εξω τις εκπροσωπους του φυλου μου,ισα ισα ορισμενες φορες ειναι και πιο μαλακισμενες οδηγοι) και να θυμηθω σε ποια χωρα ζω...

[Ασχετο:ποιο να'ναι το αντιστοιχο του "μαλακοκαυλης"για τις γυναικες;
Υποθετω"κρυομουνα";]

Μακαρι...

Το βραδακι ειχα δουλεια στο κεντρο και κατεβηκα με το αμαξι.
Η συνηθισμενη οδυσσεια(Ιλιαδα θα της ταιριαζε καλυτερα,περι πολεμου μιλαμε):παρκιν.Εψαχνα,εψαχνα,εψαχνα,ειχα αλλα 5 λεπτα διαθεσιμα να βρω κατι και μετα θα ηταν σιγουρο οτι θα αργουσα στο ραντεβου μου.Στην απελπισια μου το χωνω μπροστα σε κατι καδους,και προσευχομαι να μην εμφανιστει φορτηγο(που δε θα χωρουσε με καμμια Παναγια)και μου το παρει ο γερανος...
Εκει που αγωνιζομαι να το κολλησω οσο πιο πολυ γινεται και με κινδυνο να το χαραξω,ακουω εναν κυριο απ'εξω να ρωταει"θες να παρκαρεις;"Κατευθυνοταν προς το αυτοκινητο του,παρκαρισμενο λιγο πιο περα.Δεν καταλαβα σε ποιον το ρωταγε,αλλα μαλλον σε μενα απευθυνοταν,καθως ειχα αναμμενα τα αλαρμ και ο απο πισω μου φαινοταν οτι θα εφευγε ευθεια.Κινητοποιηθηκα να παρω θεση.Δυστυχως ημουν πιο μπροστα απ'το στενο που ηταν αυτος.
Και τσουπ! χωνεται ενας παλιοκαθικης και μου τρωει τη θεση,ενω ΒΛΕΠΕΙ ΤΑ ΑΝΑΜΜΕΝΑ ΑΛΑΡΜ...
Βριζω αδυναμα"ε ρε τον μαλακα"αλλα αποκαμωμενη απο τις κακουχιες του τελευταιου 10ημερου,αντι να πεταχτω εξω και να μαλλιοτραβηχτω,αρκουμαι να κοιταξω λυπημενα προς τη χαμενη θεση και ξαναγυριζω στους καδους μου-η ψυχολογια μου οχι καλυτερη απο το περιεχομενο τους...
Εκει που καθομαι με το ματι ολο κατηφεια,ενα χερι μου χτυπαει το τζαμι
-Θελετε να παρκαρετε;
Μια χαμογελαστη κοπελα.
Την ειχε παρει το ματι μου να ζουζουνιαζεται με το φιλο της παραδιπλα,οσο ο αλλος μου'τρωγε το παρκιν
Και συνεχιζει-σας ακουσα πριν που σας πηραν τη θεση.Εγω φευγω σε δυο λεπτα,αν θελετε περιμενετε να παρκαρετε.

:-)))))
Χαμογελο ως τ'αυτια

-Σ'ευχαριστω παρα πολυ!

-Πηγαινετε πιο πισω,μη σας το πιασουν παλι!


Λες να αλλαξε η τυχη μου;

Η γυρισε ο Ερμης,που ηταν αναδρομος το πρωτο δεκαημερο;

Κι αυριο ειναι Παρασκευη και 13;Ε ρε γλεντια!

Ρε συ συμπαν εκει εξω,για πες μου κατι σε παρακαλω:

ΠΟΙΟΣ ΜΕ ΜΟΥΤΖΩΣΕ ΜΕ ΤΟ ΠΟΥ ΜΠΗΚΕ Ο ΜΗΝΑΣ;

Με το που ξεκιναει η μερα απο τοτε που γραφω στα χαρτια μου τοσο/Οκτωβριου,κατι στραβο θα συμβει απαραιτητως-με καποιον θα τσακωθω στο δρομο,με καποιον θα εκνευριστω,σταναχωρεθω,παρεξηγηθω κτλ.και συνεχιζεται ετσι μεχρι το βραδυ ωσπου να ξαναξυπνησω και να αρχισουν τα ιδια η παρομοια.
Οπως σημερα,κακη ωρα, που πηγα το πρωι σερνοντας τα νυσταγμενα μου βηματα να παρω τ'αμαξι μου να παω στη δουλεια μου.Εκει που ξεκλειδωνα,πετιεται μπροστα μου μια 45αρα με ξασμενο ξανθο μαλλι,τσιγαρο στο χερι,μπλουζακι με στρας και υφος Δεσπως Διαμαντιδου στα κοκκινα φαναρια και μου βαζει χερι πως της εκλεισα την προσοψη του μαγαζιου(κομμωτηριο)και"κοπελια,κοιτα,μη σε ξαναδω να παρκαρεις εδω,ακους;"διοτι εχει 4 παιδια να θρεψει και θα φωναξει την αστυνομια ετσι και με ξαναδει εκει...

Ε;
Την κοιταξα για λιγο αποσβολωμενη και μετα θυμηθηκα τι εγινε χθες το βραδυ-εψαχνα παρκιν μιση ωρα και δεν υπηρχε τετραγωνικο ελευθερο πουθενα γιατι ειχε καποια εκδηλωση εδω κοντα.Αρχισα να εξηγω την κατασταση,βλεπω δεν παιρνει απο λογια.Μπαρουτιαζω,επιμενω ομως σε κατι ευγενικα,τυπου"ο τροπος που μιλατε δεν μου αρεσει καθολου"
Χα!
Που πας κοπελα μου με τα σεις και με τα σας;
Δε χαμπαριαζε τιποτα,γινοταν αντιθετως ολοενα και πιο επιθετικη.Ενας τυπος που ηταν εκει μου λεει"αστο,αστο,δεν εγινε τιποτα"και μου κανει νοημα να φυγω.
Εδωσα τοπο στην οργη,ειχα αργησει κιολας.
Πισω μου η πατρονοκομμωτρια συνεχισε να φωναζει"θα φωναξω την αστυνομια αν σε ξαναδω εδω!",κραδαινοντας απειλητικα το χερι με το τσιγαρο.
"Φωναξε οτι θες"της πεταξα απ'το μισανοιχτο παραθυρο κιεβαλα μπρος για να δω τι αλλο μου επεφυλασσε η μερα μετα το χαρουμενο πρωινο ξυπνημα...Ειχα κιαλλα εξι τσιγαρα στο πακετο,παλι καλα!Μου ερχοταν να τα μπηξω,τι σκατα γινεται,ολοι οι μαλακες του κοσμου πανω μου θα πεσουν;

Καποιος ισως πει"σιγα μωρε,σε ολους συμβαινουν τετοια,δεν ειναι και προς θανατον".
Δεν αντιλεγω.
Αυτα που αναφερω ειναι τα light.Τα σοβαρα τα κραταω και τα επεξεργαζομαι.
Κιοταν εχεις μεγαλα και σοβαρα,τα μικρα αυτα ειναι το κερασι στην τουρτα.Η σταγονα που ξεχειλιζει.The last straw.

Δε θα παρω τσιγαρα,δε θα παρω τσιγαρα,δε θα παρω τσιγαρα...